zaterdag 21 maart 2015

Plog 80 - Maart roerde vandaag echt zijn staart

Wat deed ik op 21 maart 2015?

Lekker uitgeslapen en nu tijd voor een weekendontbijt!

Sara soezelt nog even verder op het kleed. Wat een ruimte nu hè Saar?!

Yay, de pakkettenbus komt al vroeg vandaag. Wat zou er toch in deze platte, vierkante doos zitten?

 Het gisteren bestelde tafelblad!

 De gewone postbode heeft ook nog een kaartje voor me. Van mijn fysiopraktijk. Heel leuk! Sara is inmiddels versteend.

Ineens blijken we ons midden in een klusjesdag te bevinden. Hier is Sjrd bezig met het raam dat niet meer fatsoenlijk helemaal open kan. Als ik onder de douche sta hoor ik een hoop getimmer. Even later krijg ik verslag van de vorderingen. De diagnose is gesteld maar het benodigde te vervangen (of met geweld te verbuigen?) onderdeel ligt natuurlijk niet in onze imaginaire klusbus. Snel onze opper klusheld inschakelen!

Klaar!

Pas jij op huis en haard hond?

Wij gaan namelijk even op pad.

Het weer is nogal wisselvallig vandaag, de eerste officiële lentedag.

Donkere wolken pakken zich samen boven ons.

Hoewel het tien meter verderop allemaal wat minder dramatisch oogt.

En weer ettelijke meters verder is er geen vuiltje aan de lucht.

We zijn er.

Ja het klopt, we zijn alwéér in het outlet. Op zaterdag. Er is ook een ballonnenclown. Die zien we hier aan het werk. Of nou ja, eigenlijk zien we dat net niet. Maar het is echt zo.

We moeten echt even naar de Nike winkel. Voor de back wall.

Voor deze in maat 43. Het is zo gloeiend gillend druk dat het lijkt alsof we allemaal in een golfslagbad zijn. Je moet gewoon relaxed meedeinen met alle ellebogen en ruggen die je constant tegen je aan voelt en dan valt het best mee. Tot we de rij naar de kassa zien. Die slingert ongelogen door de halve winkel.

Bij Adidas is het minder druk en sluiten we een kleine weddenschap af. Als dit vest in maat 164 me past mag ik het kopen. Ik win.

Ja ja, en we eten ook alwéér een hapje bij La Place. Hier slaat zelfs de vlam even in de pan.

Lekker hoor. Ik krijg niet alles op.

Naar huis. Ik ben kapot. En wil mijn nieuwe vestje aan.

Gisteravond laat zag ik de herhaling van de documentaire Niemand kent mij over Thomas Dekker. Omdat Sjrd deze ook graag wil zien kijken we hem vanavond samen nog een keer. Het is echt een mooie docu. CF wordt vaak vergeleken met topsport. Je moet dezelfde inspanningen leveren, alleen is het doel anders. Met CF win je nooit. De winst zit hem hooguit in stabiliteit, of anders zo min mogelijk achteruitgang. Thomas kan trainen om weer op zijn oude niveau te komen. De blik in zijn ogen tijdens dit fragment vind ik echter treffend. De teleurstelling als hij hoort dat hij de fietstest niet heeft gehaald...
Daarna sluiten we eindelijk seizoen 1 af van House of Cards. En jawel. We gaan toch door met seizoen 2!

Hej hej.

1 opmerking:

Vnn zei

Heb je er wel rekening mee gehouden dat maatje 164 (?!) binnenkort wellicht (en hopelijk) niet meer past?