maandag 19 oktober 2015

Plog 292 - Bloasmuziek, bleust mich ómver

Wat deed ik op 19 oktober 2015?

Gisteravond sloeg ik de laatste spray- en pufronde een keertje over, omdat ik zo moe was. Dat heb ik vanmorgen geweten. Ik werd voor dag en dauw piepend en krakend wakker, heb een uur lang liggen hoesten en ben van ellende maar gaan sprayen. Sjrd voorzag me van een snufje zuurstof. Weer een les geleerd.

Dat ik zo vroeg uit de veren ben komt an sich niet verkeerd uit. Er komt werkvolk over de vloer en de koelkast moet leeg.

Het zijpaneel van de koelkast is verkleurd en voor een keuken van zes jaar oud en drie ribben uit mijn lijf vind ik dat niet echt kunnen. Gelukkig vindt de keukenboer dat ook. Vandaag wordt er kosteloos een nieuw exemplaar geplaatst. Evengoed goede service!

Dit is na. Zonder voor zie je natuurlijk geen verschil maar neem het maar gewoon van me aan. Het vorige paneel was geel.

Nu alles uit de koelkast op het aanrecht staat houd ik meteen eens grote opruiming. Maar liefst elf potten en flessen halen de eindstreep niet. Er bleek een heel nieuwe levensvorm in mijn koelkast te wonen. En als we de sambal tot 2012 in 2015 nog niet ophebben zal het er ook wel niet meer van komen.

Dit flesje Tobra heeft het ook niet gered tot in mijn ader. Nadat het lijntje bovenaan afbrak spoot het middel met een rotgang uit zijn ballon. Maak mee, maak mee.

Mijn nieuwe jogging wilde per se nog een keer gedragen worden. Nou vooruit dan maar weer.

En dan trekt zomaar ineens, op een doordeweekse maandagmiddag, de harmonie voorbij. Wat gezellig!

Er loopt ook nog allemaal ander volk achteraan. Waarom? Waar gaan ze naartoe? Welk evenement sta ik weer ontzettend te missen? En bovenal, moeten de mensen niet gewoon werken?!

Sara vindt er niks aan, aan dat getoeter. Ze is geen harmonie-babe of zo!

Als de rust is wedergekeerd zet ik me achter een nieuwe 10 Jaar Ik Vertrek.

Een schone, gevulde koelkast. Met een nieuw paneel bovendien. Ik kan daar erg van genieten.

Van de laatste drie aflevering van Dicte heb ik ook weer erg genoten. Dicte leidt maar een onwaarschijnlijk spannend leven en is onwaarschijnlijk bemoeizuchtig. Maar ook gewoon heel grappig. Nu is het wachten op seizoen 3. Hé en weet je wat? Het introdeuntje doet ons altijd sterk denken aan Dichterbij dan ooit van Bløf.

Hej hej.

1 opmerking:

Yvonne zei

Ik heb dat ook met schone koelkasten. Ik kan daar eindeloos naar kijken en van genieten (met de deur open, wat volgens mijn mens niet zo verstandig is en die maakt dan steeds de deur dicht).