zondag 29 november 2015

Plog 333 - Mee naar oma

Wat deed ik op 29 november 2015?

Het lijkt wel mijn nieuwe routine te worden zeg, de dag opgekalefaterd beginnen. En ik moet zeggen, dat bevalt goed!

Hoeveel muisjes zouden er nou op zo'n beschuitje liggen?

Ik gun deze madamabutterfly42 het leukste type Oude Arend denkbaar. Want we hebben allemaal het zout en de peper nodig in ons leven.

Droom jij ook over een Oude Arend Saar? Of heb je liever een Witte Veder? 

Goh, ineens sta ik voor deze winkel. Waarom?

Hierom. Pap en ik zijn onderweg naar oma en ik kan natuurlijk niet met lege handen aankomen.

Het is echt heerlijk weer voor een road trip met vaders.

Zijn we er al bijna?

We zijn er helemaal. Maar op welk nummer woont ons omaatje nou toch ook alweer?

De bejaardenfabriek hier heet zoiets als het gouden veld. De lift hebben ze leuk bijpassende gemaakt.

Ha oma! Hoe gaat het? Zo te zien zit je best op je praatstoel. Ook al weet je het allemaal niet meer zo goed. En doet een lijf van 92 pijn. Als ik bij mijn oma ben weet ik altijd meteen weer waar mijn dwangmatige trekjes vandaan komen. Alles ligt er netjes recht en heeft een vaste plaats. De fotolijstjes staan keurig in het gelid. En mijn oma gooit gekregen kaarten ook nooit meteen weg. Want kortjes zèn fèin.

Mijn oma is graag gastvrij. Ze heeft altijd iets lekkers in huis voor bij de koffie. En na de koffie is er wijn. Met iets te knabbelen. Vandaag wil ze heel graag dat we toastjes eten. Toen ik mijn vader de plastic wikkels van de melba toastjes af zag peuteren trok ik al eens een wenkbrauw op. Hij legde wel erg veel enthousiasme aan de dag. Voor wie?

Voor de kat zijn viool. "Wie gaat dit allemaal opeten jongen?" "Gij moeder. En ons Irèn." Ken je pappenheimers pap.

Oma. Met je kromme vingers en je broze stem. Je haar wordt dunner, je enkels dikker. Je slaapt tegenwoordig in een hoog laag bed. Daarnaast staat je roze rollator. Maar die gebruik je alleen in de slaapkamer. De mening van anderen telt misschien nog wel meer als je bejaard bent. Je huisje hier is haast een kopie van je huis in Oisterwijk. Alleen je bel is anders. En je hebt een modernere wc. Waar helaas geen sticker meer hangt "Als u niet rookt laat ik geen wind!" Maar de lampen, de klok, het meubilair. De tafelloper die we zo vaak verschoven als jij niet keek. En jij daarna in een beweging weer herschikte. Zoals het hoorde. De tinnen kannen op de kast. En opa's portret. Het liefst ging je naar hem toe. Voor jou hoeft het allemaal niet meer zo. En dat snap ik wel. Maar eerst stuur ik je deze foto op, zoals je vroeg.

Tijd om weer naar huis te gaan.

Het was weer een fijn, druk weekend. Nog even de laatste kruimels toastje uit mijn kiezen poetsen.

En dan naar mijn roepende bed. Dat komt goed uit. Ik ben kapot.

Hej hej.

4 opmerkingen:

Karlijn Baert zei

Ik ken die afslag heel goed, mijn zus woont in Goirle.
We gaan regelmatig naar Oisterwijk, naar de Belverts hoeve en het bos.

Sarah zei

Wat bijzonder, je oma. 92, wauw!

Vnn zei

Mooie ode aan je omaatje.

Vnn zei

Gek eigenlijk...als mensen ouder worden, gaan we er ineens -tje achter zetten. Waarom is dat? Ik geloof niet dat ze dat op prijs stellen. Bij deze mijn oprechte excuses!