zondag 20 december 2015

Plog 354 - De ultieme beleving van het Glazen Huis

Wat deed ik op 20 december 2015?

Wat lig je er weer beeldig bij Sara. Zo vrouwelijk en stijlvol.

Zelfs als je gaapt blijf je die klasse behouden.

Wat? Vind je het niet leuk dat ik je steeds geeuwend fotografeer? 

Nou dan ga ik wel ontbijten.

Kijk eens aan. Aangekleed bij daglicht. Zelfs de lipjes zijn gestift. Dat belooft wat.

De omstandigheden zijn ideaal voor een uitje Heerlen.

We maken een tussenstop bij Ikea. Net als nog wat meer mensen.

Na separate zwerftochten treffen we elkaar weer in dit gangpad. Waar Sjrd tot de ontluisterende ontdekking komt dat de twee bureaustoelen die hij moet vervoeren niet op dit, in het voorbijgaan weggriste, karretje passen.

Ik lach hem een beetje uit. En ga vervolgens op zoek naar mijn bovenlip.

Dit lijkt er meer op ja! Ik blijk er zelfs nog bij te passen, tussen de Patriks en de rollen kerstpapier. Als een ware Kate Winslet laat ik me door het magazijn rollen.

In de binnenstad van Heerlen neem ik zelf weer de benenwagen. Wat zijn we hier lang niet meer geweest zeg. Eigenlijk sinds Lisa. We komen langs het pand waar vroeger een muziekwinkel in zat en Rover nog eens geaaid werd door Dion Graus. En het tentje waar we ooit lunchten, samen met Lisa. Rover deed er tot grote hilariteit van ons allemaal midden in de zaak een plasje. En Lisa nam geloof ik drie happen van haar veel te grote broodje. Nu zijn zowel Lisa als Rover dood en eet ik inmiddels Lisa's porties. Is dan de conclusie dat het enige positieve element aan deze herinneringenstroom het voortbestaan van Dion Graus is??

Je weet dat je in Limburg bent als je verklede mensen ziet.

Nou, we zijn er. Midden op het Pancratiusplein.

Hoe is dat nou, zo'n evenement? Nou, als je graag op een plein staat, met rokende mensen om je heen (het blijft de oostelijke mijnstreek) om naar nog meer mensen in keetjes van Boels te kijken is het enig. Maar op zo'n manier kun je natuurlijk alles kapot redeneren. Dus. Het is gewoon leuk.

Volgens Sjrd is het eigenlijk een soort festival. Alleen dan zonder bands. Daarom bestelde hij wijn in plaats van bier.

Dat zwaarte gevaarte filmt alles en iedereen op het plein. Al naar gelang je cameraschuw- dan wel geilheid kun je wegduiken of de aandacht trekken.

Hij heeft ook ons te pakken gehad. Maar het blijkt nog geen sinecure om tegelijk dat ding op links in de gaten te houden, naar het scherm op rechts te kijken, met een hand te zwaaien en met je andere hand je eigen camera te bedienen. Gelukkig was mijn cola al op!

Na de uitputtingsslag op het plein ben ik hier wel aan toe.

Ik werp nog een laatste blik op het station van Heerlen en daarna gaan we naar huis.

Adieë wa.

Ik piel nog wat met de sluitertijd van mijn camera. Het lijkt nu net of ik Parkinson heb. Maar dat komt dus puur door de lange sluitertijd en het gebrek aan een statief.

Weer thuis doen we veel van dit. Heerlijk.

Hej hej.

Geen opmerkingen: