dinsdag 12 april 2016

Plog 468 - Bossche belevenissen

Wat deed ik op 12 april 2016?

Nee nee, dit is niet wat het lijkt. Dit is opgedroogde sondevoeding. Om zeven uur werd ik wakker in een natte plas plak. Bleek ik de boel eigenhandig losgewoeld te hebben. Zoiets gebeurt altijd op dagen dat je geen tijd hebt voor dit soort ongein. Vanavond dus maar eens naar kijken. Nu douchen!

Ja Saar, jij hebt het huis voor jezelf vandaag. Maak je het niet te bont?

Ik ben met pap en mam onderweg naar Den Bosch. We gaan de tentoonstelling van Jheronimus Bosch bezoeken.

En vanwege allerlei drama op de A2 nemen we de landelijke route. Op dit punt van de lange reis is dat nog leuk.

Den Bosch is maar knus. Tenminste, dit is toch Den Bosch of niet?

Zeker wel. Zowaar dit de Sint Jan is.

Eerst maar eens iets drinken en eten. Mam, heb jij daar nou wijn? Wat dacht je, het is vast wel ergens vijf uur?!

Het is maar druk bij het Noordbrabants Museum. Overal zijn bejaarden. En ze duwen ook nog. Dat wordt nog wat zo meteen.

Het is echt onprettig druk binnen. De meeste grijze mensen hebben een audiotour in hun hardhorende oren en staan die braaf helemaal af te luisteren voor elk schilderij. Niet te doen. Na een uur rondsjokken zijn mijn vader en ik neergeploft op een bankje. Mijn moeder doet nog een dappere poging om een extra flard van een doek of een vage potloodschets op te vangen. Mijn vader en ik zien een heel oud vrouwke voorbij schuifelen achter haar rollator. "Kijk, die is rechtstreeks uit een schilderij gestapt," deelt mijn vader mee. Het is tijd om naar buiten te gaan, terug het daglicht in.

Operatie verwijder Joris Driesplinter uit mijn vaders duim. Maar goed dat mijn moeder altijd van alles meesleept in haar hutkoffer, zo ook een naald. En dat ze niet van die beeldige blauwe sokken draagt in haar loafers.

De Wet van Irène zegt dat tegenover een museum minimaal een winkel staat. We hebben ons daar keurig aan gehouden.

Na zo'n dag gezellig op pad met de oudjes is het toch ook heerlijk om weer thuis te zijn, met mijn eigen gezin.

Hier kan eigenlijk niks tegenop.

Nog een avondsnackje met twee Orkambi's en dan noem ik het bijna een dag. En met het bed is het ook nog goedgekomen.

Hej hej.

1 opmerking:

Inge zei

Ha gats, die sokken ...