dinsdag 3 mei 2016

Plog 489 - Ik neem je mee ee ee ee ee

Wat deed ik op 03 mei 2016?

Zo. Goedemorgen! Er hangt iets in de lucht. Ik voel het.

Alle zaken hier zijn weer afgehandeld. Dan zit er maar een ding op.

Sara en ik gaan op pad. Om een record te vestigen.

Deze oude SRV-wagen heeft maar mooi een nieuwe bestemming gekregen. Vroeger had hij vrij veel voor in huis, nu maar dan ook echt alles voor uw tuin. Prachtig concept toch, recyclen.

Denkend aan Holland...

...zie ik bij de Oolderplas Galloway runderen van het water uit de Maas drinken.

En op links zit een zwaan een beetje te poedelen. Dit belooft een spannende onderneming te worden, zo midden in de natuur.

Ik dacht dat Sara dat wel kon waarderen, een beetje banjeren langs het water. Maar ze vindt er gaan zak aan. Ze drentelt onrustig op en neer en trekt mij zowat over de keien terug het gras op. Op het laatst piepen we allebei.

Oké. Over het fietspad op de dijk dan maar weer. De snuffelende non-avonturier.

De surfdudes pauzeren even.

Goed, hier staan we dus letterlijk op een kruispunt. Gaan we naar rechts, voor de korte vertrouwde route? Of slaan we linksaf, de wijde wereld in? LINKS!

Ik kom op een plaats waar ik nog nooit ben geweest. En dat is fantastisch! Wat is het hier mooi! Ik pluk een uitgebloeide paardenbloem om de pluizen weg te blazen. En doe meteen een wens. De transitie die ik nu doormaak gun ik alle mensen met CF.

En weer door over de groene dijk. Aan haar staart te zien is Sara behoorlijk in haar sas.

Het mag dan geen familie zijn, het blijft een achternaam om trots op te zijn.

Wat hebben we hier? Het millenniumpoortje. Hier is het namelijk nog 1999.

En hier zitten we plots in 2000. Hoe is het mogelijk.

Even verderop staat op een haast onmogelijke plek zomaar ineens dit kapelletje uit 1783. Het is het huis van Sint Johannes Nepomucenus. Hij is de hoeder van het biechtgeheim en de beschermpatroon tegen watersnoden. Water snoden. Oh nee, waters noden. Nou dat komt hier zeker van pas, met het wassende water van moeder Maas.

Onze durfal.

Zo'n foto wilde ik dus al tijden maken. Eindelijk is het gelukt. 

En dan komen we vanzelf weer uit bij de havens.

Langs het vleermuizenweggetje staan zelfs de schaapjes weer te grazen. Wat een verrassing!

En dan kom je na dik vier (4!!!!) kilometer doorstappen thuis en dan tref je ook nog dit aan. De dag is af.

Hej hej.

6 opmerkingen:

De Seemster zei

<3

Petra zei

Leuk om te lezen

Petra zei

Leuk om te lezen

Anoniem zei

Ik durf het nu wel te zeggen: ik ben heel blij voor je!
Ik werk op een lab, als ik dit lees weet ik weer waarom we research doen.
Groeten,

Karlijn

Vnn zei

*juicht* *heel hard*

Inge zei

Zo'n 'Mols' bordje hangt hier in de tuin :-) Ik heb trouwens ook familie met zo'n achternaam. In het verre zuiden der provincie. En ik vind het ook top dat het goed met je gaat *duimomhoog*