zaterdag 7 mei 2016

Plog 493 - Met hindernissen naar de Giro d'Italia

Wat deed ik op 07 mei 2016?

Nadat ik van de wc afkom om de zure restanten van onze bbq-vuurdoop te lozen, valt mijn oog op deze hoopjes ellende. Zo te zien ben ik niet de enige dat wat moeite had met de spareribs. "En daarom bbq-en we dus ook bijna nooit," aldus mijn wijze man. Sara en ik kijken hem wat groenig aan.

Binnen een half uur na het ontbijt al een hypo moeten weg nutridrinken is nooit grappig. En natuurlijk komt het net nu niet uit. We hebben haast! Maar ja. Eerst even tot mezelf komen.

Zo veel mogelijk gelukt. Mijn buik staat zo straks als een ballon, ik wou dat ik erin prikken kon (kl*te bbq). Gelukkig heb ik een comfortabel boxpakje aan waarin buikmans nog wel zwelruimte heeft.

Drie kwartier later dan gepland dan toch eindelijk op pad! Zin in!

Waar gaan we eigenlijk heen?

Oho. Zoho. Nou! En er is ook nog koers!

Iedereen is natuurlijk voor Tom!

De binnenstad ziet er maar gezellig uit.

Na lang zoeken hebben we een goed plekje aan een hek bemachtigd, op 150m van de finish. Nu kunnen we nergens meer heen. Want met handdoekje leggen hoef je hier niet aan te komen.

Als Sjrd breed gaat staan kan ik heel even gaan zitten. Ik ben het wachten nu al zat. En we moeten nog wel even!

Op deze hoogte heb je wel een heel andere kijk op de dingen. Leuke tas meid!

Verder zie ik vooral benen en konten. En hoop ik maar dat niet iedereen slecht gebarbecued heeft gisteren...

Daar zijn de renners dan eindelijk! Twee uur op gewacht, binnen 10 seconden voorbij. Gelukkig komen ze nog twee keer langs.

In principe kun je net zo goed naar de lucht kijken om te zien of het peloton eraan komt.

Pfff. Ik geloof het wel met het fietsgeweld. Mijn stoepje roept. Waar ik trouwens de zomertrend voor 2016 heb ontwaard. Bijna alle mannen dragen dit jaar korte spijkerbroeken met licht opgerolde pijpen. Let maar op!

OMG eindelijk. Een zachte stoel onder mijn bips en een verkoelend ijsje om nog wat opborrelende maagzuurresten mee af te dekken. Het was een leuke maar vooral leerzame dag. Want CF is ondanks Orkambi echt niet over en mezelf overschatten blijft een punt van aandacht. Met de kennis van nu hadden we gewoon de rolstoel in moeten laden, dat had een hoop energie gescheeld.

Op weg naar het zuiden rijden we nog even midden in een alcoholcontrole. Als we weer door mogen rijden vraagt Sjrd zich enigszins bezorgd af hoe vaak ze die blaaspijpjes tussendoor schoonmaken. Ik mag toch lijden dat ze steeds een nieuw pijpje pakken?! Weet iemand dit? En als hij morgen een uitbraak van herpes op zijn lip heeft weten we in elk geval waar het van komt...

Hej hej.

1 opmerking:

Anoniem zei

Zal ik je dan geruststellen... en Sjoerd erbij. Iedere blazer krijgt een eigen pijpje... dan na het blazen meteen word weggegooid. No worries dus.

Marjan NH