vrijdag 3 juni 2016

Plog 520 - Hoe alles anders werd en er niks veranderd bleek

Wat deed ik op 03 juni 2016?

Goedemorgen! Boterhammen met vlogs, een goede combinatie.

Hoi!

Ik ga de deur uit vanmiddag en Sara mag weer eens niet mee. Ze kijkt daar heel zielig bij maar het is grotendeels toneel. Zeker als je weet dat ze de in de auto zou moeten. Ze heeft de schurft aan met de auto mee moeten.

We hebben best een mooi kerkje in ons dorp. Ineens heb ik daar oog voor.

Ik heb nog even een bosje bloemen gehaald en dan kan ik op pad. Ik ga iets doen waar ik me ontzettend op verheug en waar ik een klein beetje zenuwachtig om ben.

Ze deed de deur open, sloeg haar hand voor de mond en tegelijkertijd begonnen we te gillen, zoals alleen vrouwen dat kunnen. Vrouwen ja, dat zijn we geworden. We verloren elkaar in het meisjestijdperk uit het oog. En nu zitten we eindelijk weer samen aan het gebak. Even een half leven bij te praten.

Ik ben geen enig kind maar groeide wel alleen op. Dat heb ik altijd als een groot gemis ervaren. Maar gelukkig waren daar Pl en Mk, de kinderen van een bevriend stel van mijn ouders. Ik was kind aan huis bij hen, Pl en Mk bij ons thuis. En zo groeide ik toch op met een surrogaat broertje en zusje. Zo voelde het echt. Ook al woonden we ieder in onze eigen huizen. We speelden samen, hadden ruzie, ik moederde wat over hen. We deelden kleine vakanties, feestdagen en logeerpartijen. In bijna al mijn herinneringen aan vroeger zitten Pl en Mk verweven. Tot de grotemensenvriendschap over was, zoals die dingen in het leven kunnen lopen. Als kinderen begrepen we er niks van. Pl en Mk waren pubers, ik worstelde met een joekel van een loyaliteitsconflict richting mijn ouders. Het was zo en we lieten het zo. Het leven ging door.

Nooit zijn ze uit mijn gedachten geweest. Nog regelmatig vroeg ik me af hoe het met hen zou zijn. Soms droomde ik over vroeger. En werd dan altijd wat verdrieterig wakker. Toch deed ik er niks mee. Tot ik op Facebook las ik dat Mk in verwachting was. Plots vond ik het zó erg van die verloren vijftien jaren. Al elkaars hoogtepunten hebben we gemist. Hun eindexamens, ieders scharrels en grote verkeringen, mijn huwelijk, zijn huwelijk, haar zwangerschap. En alle andere minstens zo belangrijke onbenulligheden die ik graag van dichtbij had meegemaakt. Plots durfde ik het wel: gericht contact opnemen. De kans op hersteld contact won het van de angst afgewezen te worden. We zijn inmiddels allen volwassen en dat wat er vroeger gebeurd is hoeft wat mij betreft niet tussen ons in te staan. Vandaag zag ik mijn surrogaat zusje terug. Alles is anders maar er is niks veranderd. De warmte is gebleven.

We luiden het weekend in met buitensporig veel friet en een goede snack. Yolo.

Wat een dag. Wat een heerlijke dag!

Hej hej.

Geen opmerkingen: