maandag 1 augustus 2016

Plog 549 - Jammer en vervelend

Wat deed ik op 01 augustus 2016?

Goedemorgen! Ik heb als een roosje geslapen en nu honger als een paard.

Kijk aan, de koorts is echt weg. Precies zoals ik me voel. Zou mijn lichaam dit griepje dan echt zelf hebben opgeruimd? En zou er voor het eerst sinds jaren eens geen longinfectie op volgen??

Nou ja, als ik me zo goed voel kan ik net zo goed naar de fysio gaan toch?

Hoppa! Het wandelen gaat als vanouds en mijn saturatie gedraagt zich keurig. De krachtapparaten vergen wat meer van het herstellende lijf. Volgens de goeroe is dat volstrekt normaal. Gelukkig.

Op weg naar huis doe ik hier en daar wat boodschapjes. Ik heb me voorgenomen om voortaan geen kip meer in de supermarkt te kopen. Hier is zij veel lekkerder én goedkoper.

Na het sporten heb ik super veel zin in een zacht gekookt eitje op een boterham. Met druipend eigeel dat zich in het zompige brood zuigt. Maar toen liet ik het doosje verse eieren uit de koelkast vallen. Van het struif dat ik weet te redden bak ik maar een uitsmijter en de drie eieren die heel zijn gebleven kook ik hard. Snotver.

Gevallen eieren?! Struif op de grond?!

Het is best een trieste dag. Onze fijne hulp gaat met welverdiend pensioen. Dat verdient natuurlijk een bloemetje.

Met de bloemetjes buiten gaat het niet zo goed. Juni was extreem nat waardoor alles verzoop. Juli was behoorlijk droog en heet zodat alles nu alsnog verdord en verbrand is. Alleen deze jongens zijn bestand tegen het Hollandse weer. En ik ben nou eenmaal een slechte plantenmoeder. Dat vooral.

Maar wel een hele goede hondenmoeder hè Saar? Sara ligt tegenwoordig het liefst op het door de mieren omhoog gewerkte zand. Ze krijgt daar een enorm strandgevoel van. Ik begrijp haar.

Hè gezellig, de man des huizes is weer thuis! Samen nog even wat werken aan de keukentafel onder het genot van een Opkikker.

Aan de kook. Hoewel. Vroeger zou ik dit koken noemen. Nu weet ik dat het opwarmen heet. Een zakje voorgesneden groenten optrekken en een pot fabriekssaus in de pan flikkeren. Meer is het niet.

Echt heel lekker smaakt het dan ook niet. Maar ja, de pot stond nog in de kast en moest toch eens op. Ik ben blij dat het achter de rug is.

Fijn om te zien dat tenminste een iemand hier in huis er toch intens van geniet.

Op Twitter las ik dat mijn longarts op het RTL nieuws was! Dat moet ik natuurlijk met eigen ogen zien. Er is weer een nieuwe donorcampagne gelanceerd (met Ron Brandsteder in de hoofdrol. Ik had ook even tijd nodig om dit nieuws op me in te laten werken...) en daarover wordt mijn longarts kort geïnterviewd.

Precies op tijd, na de vaat en aanverwante zaken, zitten Sara en ik klaar voor de slotaflevering van We zijn er Bijna. Wat een fijn seizoen weer. De "bal gehak" en "gerazie" van Gerard, de steevast natte snotlap van Frits, geluidsjager Bert, de talloze kappersessies voor de caravan en de empathische woorden van Henk - over zijn eigen "kleine dramaatje" van het in zijn armen gestorven zwarte lam - "jammer en vervelend". Ik zal ze nooit meer vergeten.

Een nieuwe week, een fris bed. Ik duik erin. Goedenacht.

Hej hej.

Geen opmerkingen: