zondag 21 augustus 2016

Plog 569 - Een barre fietstocht

Wat deed ik op 21 augustus 2016?

Goedemorgen Terschelling. Ik hoop dat je wel nog wat opklaart vandaag want ons is beloofd dat alle buien hier wegwaaien.

Het is 9:30 uur en ik ben al gedoucht, aangekleed en gesprayd. En het kost me geen centje pijn. Zo moet het hotelritme dus ook voor gezonde mensen zijn. Wat een weelde dat nu ook te kunnen ervaren.

Ha liefie! Ook fit? Zullen we dan maar lekker gaan ontbijten?

Oh jongens wat lekker. We struikelen hier trouwens over de BN'ers. Gisteren zagen we Frank Lammers al voorbij lopen en vanmorgen deelt hij een tafel met Hajo Bruins. We blijven er allemaal heel normaal onder. Zo bijzonder is het nou ook weer niet.

Het is droog, de stalen rossen zijn er klaar voor. Wij ook?

We passeren gehuchten als Hee en Kaard, zien dat er in Midsland geen drol te beleven is op deze druilerige zondag en zijn nu in Formerum aanbeland. Toch een slordige 7 kilometer afgelegd. Nu even van de fiets af en het onderkantje bij laten trekken.

Dat doen we hier. In het alom bekende Wrakkenmuseum.

Het museum is een vergaarbak voor alles wat op het strand gevonden wordt. Er is in de loop van de jaren veel wodka aangespoeld.

Het is een fijne, kneuterige plek.

Op zich kun je alles wat je uitstalt een kunstcollectie noemen.

Ook in de tuin van het museum kijk je je ogen uit. Er staat een levensgroot piratenschip. Dit moet de kapitein zijn.

De binnenkant van het museum staat propvol nog meer meuk. Na drie vitrines is mijn brein al zo overprikkeld dat het niks meer opneemt. Bovendien ruikt het er nogal muf. We gaan weer op pad. De zon is inmiddels zelfs gaan schijnen.

Onze volgende stop is Midsland aan Zee. We zijn wel toe aan wat lekkers. Bij strandtent De Branding hebben we een fijn plekje gevonden om te verpozen.

Toen het op een gegeven moment keihard ging regenen zijn we naar binnen gevlucht. Gezeten op een oude Chesterfield kreeg ik een enorme inkakker en heb ik in een tjokvolle rumoerige strandtent rechtop zitten slapen. Ik ben een half uur van de wereld geweest. Nu is het weer droog en kunnen we eindelijk het strand op. De verzuring van mijn bovenbenen is genoeg hersteld voor een vreugdesprong in het zand. Dat ik vlak na dit moment voorover kukel heeft Sjrd gelukkig niet vastgelegd.

Lekker hier hè?!?!

Ach kijk nou toch...

Da's nog eens een mooi stukje romantiek.

Groetjes vanaf Terschelling!

We kunnen hier nog wel uren blijven maar we moeten weg. Er wacht ons nog een flinke terugtocht. Dat blijft toch het grote nadeel van fietsen hè?

Midden op het strand tref ik dit verlaten hoopje spullen aan. Een vlaggetje van Terschelling, een vlieger en een petje. Maar mijn oog heeft het witte pillenpotje meteen in het vizier. Het zal toch niet? Jawel. Dit is een potje Creon. Er is een medestander hier! Wat een grappig en raar idee. Van de ongeveer 1500 CF'ers die Nederland telt (ervan uitgaande dat het een Nederlandse collega is) zijn er op dit moment precies 2 op dit kleine eiland.

We fietsen door de duinen, langs hei en door het bos. De tegenwind is fors dus ik kan niet echt genieten van al het moois om me heen. Ik mopper vooral, omdat dat nou eenmaal de manier is waarop ik mijn frustraties kan uiten. In woord op Sjrd (hij koos de route) maar in mijn hoofd op mezelf. Dit hele fietsen was nota bene mijn eigen idee en het is super dat ik het weer kan. Maar ik loop (of fiets) toch ook nog steeds keihard tegen mijn begrensde capaciteiten aan. Als Sjrd dan ook nog (terecht) terug moppert dat hij niet eens een elektrische fiets nodig had gehad, voel ik mezelf ineen schrompelen. Ik ben een kneusje en zal het altijd blijven. In retrospect is het niet meer dan terecht dat ik met gym steevast als laatste gekozen werd. Maar moet je die paarse hei eens zien!

In de beschutting van het bos, waar de tegenwind minder hard beukt, is het meteen een stuk aangenamer. De verzuring in mijn benen neemt wat af en het zuurstofgehalte in mijn bloed heeft kans om bij te trekken.

De situatie na dik 20 kilometer fietsen. En dan naar wielrenners kijken! Ik denk dat ik maar even een dutje ga doen.

Sjrd gaat intussen op expeditie naar het Waddenstrand.

Als iedereen weer bij zinnen is en pap kan zeggen moeten we op zoek naar een avondmaal. We belanden bij Het Raadhuis. Een grand café met een heel fijne ambiance. En nog meer BN'ers! Schuin achter mij, in de rode trui, zit Manuel Broekman en hij is in gezelschap van Géza Weisz. Ze blijken niet alleen acteurs maar ook een DJ-koppel en draaien vanavond op de jeugdcamping. Maar goed, erg ligt pasta arrabiata met makreel op mijn bord. Veel belangrijker!

Het heeft er alle schijn van dat wij de laatste gasten zijn. Het zal ook eens niet.

De Brandaris draait zijn rondjes licht, wij wandelen naar onze fietsen. Nog een paar keer trappen en dan zijn we thuis.

Hej hej.

1 opmerking:

Vnn zei

En de buien waaiden over...zeg dat het niet waar is!?