zaterdag 10 september 2016

Plog 588 - Wie kent Al Bundy nog?

Wat deed ik op 10 september 2016?

Goedemorgen zeg. Ik droomde vannacht dat we met ons zeilbootje op zee waren, midden in de pikdonkere nacht. Het stormde en de zee was woest, wij dreigden om te slaan. Mijn prioriteiten lagen niet, zoals je zou verwachten, bij levensreddend handelen maar bij de wetenschap dat mijn insulinepompje niet waterdicht was. Afijn, doe mij snel een boterham met hagelslag alsjeblieft.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar het rui-seizoen lijkt bij mij een chronische vorm te hebben aangenomen. Ik was mijn haren elke drie of vier dagen en na het hele proces van wassen, drogen en borstelen ontbreekt steevast een bol van deze akelige grootte op mijn hoofd. Op de dagen dat ik mijn haren niet was valt er ook nog aardig wat naar beneden. Je zou verwachten dat ik onderhand kale pekken op mijn hoofd heb maar zover is het gelukkig nog niet. Bovendien groeit het merendeel van wat ik verlies ook weer braaf aan, getuige de korte sprietjes die nog lang niet in een elastiekje passen.

Maar goed, de zon schijnt en ik kan nog steeds een vlecht.

Zo Saartje, de slaap wil nog niet heel hard vertrekken heb ik de indruk.

Schoenen poetsen. "Because if your shoes look like shit, you look like shit." Och jeetje, de jongere lezer weet nu vast niet waar ik het over heb...

Zullen we het er dan nog maar een keer van nemen?

Eerst goed insmeren.

"Hoe doen we dat eigenlijk volgend jaar, als we hier altijd liggen?" vraag ik als we ons vaste plekje weer geconfisqueerd hebben. Dat zien we dan wel weer.

Boekje, nectarine. We zijn begonnen.

Ach wat leuk. Ons eigen Saartje is nog steeds niet boot-proof. Daar is ze veel te onrustig voor. Ze zou achter iedere zwaan of meerkoet aan duiken. En ons tussendoor trakteren op een piepconcert. Nee, of de zeebenen van Saartje er ooit komen waag ik te betwijfelen.

We moeten bijna naar huis maar we rekken het moment van vertrek zo lang mogelijk op. Wie weet is dit wel de allerlaatste keer dit seizoen.

Gelukkig is het thuis ook leuk. Met mooie bloemen en alles.

Vanavond eten we een pastagerecht met witlof. Nog zo'n door ons vergeten groente. Heeft vast ook weer te maken met die bleke kleur. En de bittere smaak natuurlijk.

Behalve witlof zit er ook onder andere kastanjechampignons en kip in de saus. Al met al smaakt het helemaal niet verkeerd.

We hebben er alle drie plezier van.

Sjrd heeft vanavond een bruiloft en al voor het feest goed en wel begonnen is krijg ik deze foto doorgestuurd. Altijd fijn als mensen meedenken met mijn plog! Sock brothers from another morther.

Ik maak me op voor een dakloos ritje in het duister.

Nk en ik hebben weer een hoop te bespreken op onze wijnkletsavond. Met thee.

Hej hej.

Geen opmerkingen: