donderdag 15 september 2016

Plog 592 - De evolutie van mijn kokkerelkunsten

Wat deed ik op 15 september 2016?

Goedemorgen Sara! Ben je weer een beetje bekomen van je hoepelavontuur?

Ik begin mijn dag op de gebruikelijke manier. Vertrouwd en met weinig ophef. Hoewel de mensen met een mening over "orgaanroof" en "staatsbezit" ineens uit alle krochten van onze lieflijke samenleving lijken te zijn gekropen. Terwijl ik nog altijd in de veronderstelling verkeerde dat ons landje er een was van normen en waarden en moreel besef en naastenliefde. Ik kan me erg vinden in deze column van Gard Simons. Als ik jou was zou ik hem zeker even lezen.

Maar goed. Dat sporten gaat ook gewoon maar door. Zeker als ik voornemens ben nog heel lang van welke wachtlijst dan ook vandaan te blijven.

Heen en weer met de beentjes! 80 Kilo wegdrukken kost me tegenwoordig weinig moeite. De 90 lonkt...

Super lekker gesport en super tevreden naar huis. Nog steeds met het dak open. Ik durf er nog niks over te zeggen maar de eerste helft van deze september is nu al beter dan alle septembers van de afgelopen acht jaar bij elkaar. Wat een ervaring!

Lunchtime! En je ziet het inderdaad goed. Mijn gekookt ei had een roze schaal. Onze poelier overtreft alle pepernootstastieken. Daar is het al Pasen!

Ik kom een beetje hyper uit de douche.

Misschien is het beter als ik eens even op mijn kont ga zitten met wat vers fruit en uitzending gemist. Ik ben erg benieuwd naar Love me gender, waarin vijf transgenders op zoek gaan naar de liefde. Wat me in de eerste aflevering vooral opvalt is dat de deelnemers vinden dat ze al bij de eerste date moeten melden dat ze transgender zijn. Ik begrijp dat niet. Geef de ander eerst eens de kans om jou te leren kennen. Wat daarna komt is van later zorg.

Mijn keuken roept me. Of ik alsjeblieft weer iets lekkers wil komen maken. Nou vooruit dan. Vroeger zou ik uitgedroogde restjes stokbrood gewoon keihard weggegooid hebben. Tegenwoordig maak ik er bruschetta's van. De evolutie van mijn kokkerelkunsten gaat bijkans sneller dan de industriële revolutie.

Had ik vroeger maar geweten hoe poep simpel iets lekkers bereiden kan zijn. Wat een gemiste kansen.

Groetjes vanaf de keukentafel.

We houden een soort kliekjesbarbecue maar dan met kip uit de pan. Veel efficiënter en net zo lekker. Wat rest is de vraag wie zich door die overgebleven emmer kartoffelsalade gaat eten. De vrijwilliger op rechts is vooral geïnteresseerd in mijn kip.

En dan valt eindelijk die bui waar we stiekem allemaal al een tijdje naar uitkijken. Over een paar weken zullen we die k*tregen vast weer vervloeken maar nu is het een zaligheid.

Op de bank is het ook een zaligheid van slapende fluffy hond.

Hej hej.

1 opmerking:

Vnn zei

Orgaanroof my *ss! Ik blijf bij mijn standpunt: als jij iets een ander niet gunt...Vul zelf maar in.
En de lui die ik het ergste vind: die nu wel geregistreerd staan als donor maar nu overwegen zich uit te laten schrijven met het (eventueel) nieuwe systeem. Puur uit PRINCIPE. Welk principe?! Het principe dat je geen levens wil redden?