donderdag 22 september 2016

Plog 598 - Op expeditie naar Maaseik

Wat deed ik op 22 september 2016?

Goedemorgen. Het zal vast iets psychisch zijn maar ik meen heel in de verte een zweempje van niet lekker light waar te nemen. Alsof de ochtendlijke herfstkou meteen bezit heeft genomen van mijn lijf. Ik probeer het gewoon keihard te negeren en neem voor de zekerheid twee paracetamollen in.

Mijn eetlust heeft er in elk geval niks onder te lijden hoor.

Ik kijk de laatste aflevering van Tot elkaar veroordeeld terug. Wat een mooi programma, vind ik. Hoe die honden een tweede kans krijgen, en de gedetineerden ook. En hoe de honden de mensen een levensgrote spiegel voorhouden. Bij het afscheid van de honden en hun trainers hou ik het niet droog. Maar dat wijt ik aan mijn licht labiele staat van zijn.

Met onze eigen zwerfhond is het gelukkig meer dan goed afgelopen.

Nou, met mijn saturatie is in elk geval niks mis! 97% Zonder extra zuurstof is meer dan prachtig. Wow. Dit geeft voldoende vertrouwen om vandaag weer gewoon keihard te knallen.

Lunchen doe ik op het ouderlijk nest, met ouderwetse smeerleverworst. Ik neem meteen de vakliteratuur even door.

Samen met mijn vader rijd ik naar Maaseik, om in de engste verfwinkel van het land een pot betonverf te halen. Mijn vader gaat niet alleen voor de gezelligheid mee. Zonder zijn aanwijzingen zou ik de winkel niet kunnen vinden. Ik schaam me daar niet voor. Het is gewoon een kwestie van je zwaktes kennen.

Die Snapchat filters staan Sara ook enig. Lekker toetje.

Ons kostje van vanavond komt andermaal van mijn culinaire vriendin Pauline. Deze pasta met mascarponesaus is werkelijk om je vingers bij af te likken. Tenzij je "een beetje klaar bent met tomaat," aldus mijn liefhebbende echtgenoot. Hij kan mijn restaurantwaardige cherrytomaatjes uit de oven niet zo waarderen. Ouwe zemelaar.

Dit ziet er ernstiger uit dan het is. Van de reep Tony was alleen het hart nog over en in de zak Wokkels zat niet meer dan een bodempje. Je kunt wel raden wie de rest at. En inmiddels weet ik dat het 'that time of the month' is. Is dat onbestendige gevoel van vanmorgen ook weer verklaard. Heerlijk hoe simpel het leven soms is.

Hej hej.

Geen opmerkingen: