maandag 3 oktober 2016

Plog 606 - Ze trok de provincie uit

Wat deed ik op 03 oktober 2016?

Goedemorgen. Mijn week begint vandaag anders dan anders. Los van het ontbijt dan. Mag er alsjeblieft een constante factor in mijn leven blijven?

In plaats van mijn sportkloffie aan te trekken zet ik mezelf eens lekker in de stuc. Het grootst nadeel van zo'n uitgebreide schildersessie is dat het er 's avonds ook allemaal weer af moet. Daar kan ik nu al tegenop zien. Het is maar goed dat ik geen tijd heb om daar de rest van de dag mee bezig te zijn.

Om het af te maken nog een schoon kleedje. En mijn nieuwe lakschoenen. Ik kan ze eindelijk aan!

Werktas gepakt, navigatie ingesteld. Op naar mijn werkafspraak slash zakenlunch. Echt? Ja echt.

Voor iemand wier actieradius doorgaans niet groter is dan vijftien kilometer van huis, was deze reis over de snelweg best een beetje spannend. Dat geef ik eerlijk toe. Maar het ging prima en mijn oksels zijn nog steeds kurkdroog.

Als lunchlocatie kozen we het sfeervolle restaurant van La Place aan de pittoreske A2. Voor alle partijen ongeveer even ver rijden. Praktisch als we zijn. En keien in samenwerken, blijkens het opscheppen van een trog salade. Als dit de opmaat is naar het overleg kan het niet anders dan succesvol verlopen.

Ik heb afgesproken met Ldn en Sbn, van de NCFS. We hebben van alles te bespreken. En te eten. Laten we daar anders mee beginnen.

Het is loeidruk hier. Moeten al die mensen niet werken? Het gezelschap naast ons lijkt wel op schoolreisje. Daar lachen we om. En om mijn vraag naar dagbesteding. Want daarom zitten we ook hier. Ik wil en kan best meer te doen hebben op een dag. Een betaalde baan lijkt me nog twee lichtjaren te prematuur maar iets meer vrijwilligerswerk kunnen mijn schouders wel dragen. Mieters toch?

Na een terugreis inclusief file - ik kon me niet méér deel voelen nemen aan de gewone werkende mensen maatschappij vandaag! - is het heerlijk thuiskomen met een naar je aandacht smachtende hond. Toch Saar?

Mijn eigen kantoortijger is zelfs al thuis. De wereld op zijn kop hoor.

Meteen maar door met het eten dan? Tuurlijk. Adrenaline is een schitterend hormoon. Ik voeg het gewoon ook een beetje toe aan de pastasaus. Het is sowieso een experimenteel recept dus geen mens die het verschil proeft.

Hoe zeiden we dat vroeger? #nomnomnom?

Ik ken mezelf. Dat make up masker moet nú van mijn gezicht af, voordat ik zo meteen compleet inkak op de bank.

Pyjama aan, hond op schoot. We noemen het een dag. Een schitterende dag.

Hej hej.

Geen opmerkingen: