woensdag 16 november 2016

Een nieuw, klein klusavontuur

Is het werkelijk alweer 7,5 jaar dit we in ons huidige huis wonen? Ik kan dit soms moeilijk geloven. Het lijkt haast gisteren dat die grote verhuiswagen voor kwam rijden om al onze spullen veilig over te brengen. Of op zijn langst een jaar, vooruit.

We kochten dit huis in 2008. In die tijd waren we redelijk actief met het zoeken naar een andere woonst. De bungalow waarin we destijds woonden paste niet meer. Het voelde er krap, het buurtje met louter bejaarden om ons heen was niet zo inspirerend. En de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het dorp ook niet in mijn top drie van lievelingsplaatsen stond. Het was de hoogste tijd om te verkassen.

Waar we naar op zoek waren wisten we eigenlijk niet zo goed. We bekeken huizen uit de jaren dertig, uiteraard. Ze waren mooi maar vergden in meer of mindere mate nog wat werk. Gelukkig kwamen we op tijd bij zinnen om te beseffen dat dat niet aan ons besteed was. Bovendien lagen de huizen in dorpen waar het voorzieningenniveau in rap tempo kelderde. Het was vast niet heel praktisch om voor iedere boodschap de auto in te moeten stappen. Jongbouw dan? Of toch nieuwbouw? En waar dan?

We besloten de volgorde van ons zoekproces om te draaien. In welke plaatsen wilden we beslist niet wonen? Dat ruimde alvast lekker op. Er was vrij snel consensus dat we iets meer naar het noorden wilden trekken. Maar werd het dan een charmant dorp met een fatsoenlijke buurtsuper of toch iets meer richting de stad? Op een zondagmiddag in juli pakten we de auto en zijn gaan rondrijden. Dat beleeft toch anders dan op Funda. Natuurlijk kenden we die in aanbouw zijnde nieuwbouwwijk die het huidige dorp met de stad verbond. Maar de schellen vielen pas echt van onze ogen toen we er met open blik doorheen reden, liepen. Dit was het. Hier zagen we onszelf wel wonen! Nou, en de rest is geschiedenis.

Al in september zou met de bouw gestart worden dus we konden meteen aan de slag met het grote uitzoekcircus. In een paar weken tijd kochten we een keuken, badkamer, muurtegels en een vloer. En alvast een nieuw bed en een eetkamertafel. We zaten in een heerlijke koopflow. Er is echter één ding waar we ons faliekant in vergist hebben. Omdat we er destijds domweg niet mee bezig waren. En omdat we dit allebei nog nooit gedaan hadden. Er kwam zoveel op ons af. Bovendien gingen we ervan uit dat de technische mensen beter wisten hoeveel stopcontacten er waar moesten komen dan wij, nieuwbouwnitwits. Dat dat ook niet helemaal waar is blijkt wel uit het feit dat we op zolder slechts één stopcontact hebben voor zowel de wasmachine als de droger. En ze dus nooit tegelijk hun werk kunnen doen want dat levert kortsluiting op, zo bleek al snel. Beetje jammer. De grootste ergernis zit hem echter in de stalen kozijnen met bovenlichten en afdekdeuren die we lieten plaatsen. Ik weet nog dat ik op een dag op de bouw ging kijken en zag dat ze geplaatst waren. En dat ik een beetje teleurgesteld dacht "oh, krijgen we zúlke deuren?" Maar toen was het natuurlijk al te laat.

Na 7,5 jaar hebben we genoeg moed verzameld om weer een klein klusavontuur aan te gaan. Alle kozijnen en deuren op de begane grond worden binnenkort vervangen. Waarbij we het klussen uitbesteden aan onze opperklusser Nls. Hij heeft ons al meerdere keren naar volle tevredenheid geholpen met zijn gouden timmermanshandjes. Het kan niet anders dan dat hij van dit project ook een succes maakt. Het avontuurlijke voor ons zit hem in het dealen met de rotzooi. Want we houden voor de zekerheid rekening met een enorme bende. Dan kan het alleen maar meevallen. Het vooruitzicht van strak gelakte houten kozijnen zonder bovenlichten en mooie stompe deuren met stijlvol beslag is de stip op de horizon waarop we focussen. Ik heb er zin in!

1 opmerking:

Vnn zei

Die "technische" mensen waren niet heel erg praktisch ingesteld. Ik denk dat ze op hun eigen zonder minimaal 3 stopcontacten hebben...
En tja, opdekdeuren zouden verboden moeten worden. Goed dat jullie er iets aan laten doen. Ik weet hoe je er onder leed.