maandag 14 november 2016

Plog 640 - Staal en eiwitten pompen

Plog 640: wat deed ik op 14 november 2016?

Goedemorgen! Laat ik de dag maar eens beginnen met een vertrouwd ontbijt en een nieuwe vlog van Hans en Shifra. Ze hebben pas geleden een huis gekocht en zijn druk aan het klussen geslagen. Leuk om te zien. Vooral in de wetenschap dat wij dat hier niet hoeven, ha!

Met de herfst komt ook Sara's kippenvel opzetten. Ze borstelt al bij de kleinste aanraking. Ik vind dat extreem schattig. Haar nekharen gaan ook overeind staan als er andere honden langslopen. Het geblaf dat daarmee gepaard gaat is ronduit irritant.

In de koelkast is het armoe troef. Oké, bezijden de doosjes Cayston en Pulmozyme. Maar die kun je niet eten. Er wacht me weer een schone taak vanmiddag.

In feite staat de maandag bol van mooie taken. Te beginnen met fysio. Als opwarming sta ik de muur alvast een beetje omver te duwen.

Met zo'n capuchon op mijn hoofd zie ik er heel gangsta uit, ik weet het. Maar dat is niet de achterliggende gedachte. Het gaat me puur om de warmte. Want het meeste daarvan verlies je via je hoofd.

De goeroe daagde me uit. Hij vond dat ik die 100 kilo best eens kon proberen. En zie hier. Het lukt! Toegegeven, de uitvoering is nog niet perfect maar het begin is gemaakt. Krakaka!

Ik ben te hongerig om meteen door te gaan naar de supermarkt. Vind je het gek?! Eerst eiwitten pompen.

Eh ja. Alsof ik een hond heb gebaard tijdens een extra rondje squatten. 

Zo voor en na ben ik flink aan het opruimen in het kleedhok. Of declutteren, zo je wil. Er kan in elk geval een hoop confectie weg. Wegens oud en versleten, niet meer passend, of de herinnering die sommige stukken oproepen. Voelt goed, geeft lucht. Weg ermee!

Tussen de bedrijven door maak ik een weekmenu met bijpassende boodschappenlijst. En ik heb een belafspraak. En ik gooi een plog online. Lekker bezig Irène.

De kar is weer gevuld. Alleen voor de rode bieten moet ik nog een keer terug. Altijd hetzelfde liedje.

De laatste glossy. Die bestond inderdaad nog niet. Nu wel. Gelukkig hebben ze voor dit blad hetzelfde blik BN'ers opengetrokken als voor alle andere tijdschriften. Interessanter was geweest als ze louter overleden mensen aan het woord hadden gelaten. Zij weten bij uitstek te vertellen over hoe het is.

Op aarde, in mijn eigen fijne keuken, is het rond dit tijdstip business as usual. Gewoon koken. Het wordt weer een eenpanspasta vanavond. Dat concept is me erg goed bevallen. De basis voor dit recept komt van Shifra van A Cup of Life. Op eigen initiatief voeg ik een ui en champignons toe en laat ik de chilipoeder weg. Gewoon een beetje variëren met wat je zelf lekker vindt.

Het vettige van de worstjes is als een filmlaagje om de spaghetti gaan zitten. En dat smaakt goddelijk! Bij elke hap smekken Sjrd en ik beurtelings dat dit echt een extreem lekker kostje is. De keukenprinses in mij juicht.

Het fornuis kon wel weer eens een opfrisbeurt gebruiken. Prima gelukt. Het liefst zou ik het zo laten, zonder al te veel rommeltjes in het zicht. Maar daarvoor heb ik domweg te veel spullen. Vrij noodzakelijke ook nog. Nou ja, gelukkig heb ik de foto's nog.

Hej hej.

Geen opmerkingen: