woensdag 7 december 2016

De spiegel van mijn ziel

Mensen die mijn blog lezen denken vaak dat ze dan ook meteen álles van me weten. Of ze verkondigen stellig dat zij echt nooit alles op internet zouden klappen. Ha. Ik zal je uit de droom helpen. Wat ik hier laat zien is enerzijds best een hoop maar tegelijk natuurlijk maar een fractie van mijn leven. Want ik klap natuurlijk ook niet zomaar alles op internet. Ik ben als baby niet van de commode gevallen (toch, mam?)!

Toch geef ik je vandaag een exclusief kijkje in het diepste van mijn ziel. Ik laat namelijk zien wat er allemaal in mijn handtas zit. En zeggen ze niet dat de handtas van een vrouw de spiegel van haar ziel is? Als je de Damestasjeslezer moet geloven in elk geval wel.

Laat ik beginnen met het omhulsel. Deze zwarte leren tas van Furla is het exemplaar dat ik negen van de tien keer bij me draag. Zeker, zoals het een echte vrouw betaamt beschik ik over meerdere exemplaren in verschillende kleuren en formaten. Maar mijn zwarte Furla draagt het lekkerst en past bij zowat elke outfit. Bovendien vind ik het formaat perfect. Er past veel in maar ook niet te veel. Waardoor het risico op een prullaria-hernia klein blijft. Ik kocht mijn tas alweer een jaar of vijf geleden in ons geliefde outlet. Hij kostte nog steeds een lieve duit maar hij laat ook nog elke dag fier zien dat kwaliteit elke euro waard is.

Dan de inhoud.

Dit zijn de zaken die standaard in mijn tas zitten. In de buitenste vakjes heb ik twee opvouwbare boodschappentasjes gestopt. Heel ecologisch verantwoord ja. In het grote binnenvak zit natuurlijk mijn portemonnee. Die is groot en rood. Niet te missen. In het kleine binnenvak leiden de noodzakelijke rommeltjes een gezamenlijk bestaan. Zo is daar natuurlijk het onvermijdelijke pakje zakdoekjes. Lang heb ik er weerstand aan kunnen bieden maar ineens was het dan toch zover. Hiermee ben ik definitief mijn moeder geworden. Ook kan ik niet zonder mijn pakje kauwgom en een rolletje Dextro. Een stinkende adem en een venijnige hypo liggen altijd op de loer. Verder tors ik immer twee zakjes sucralfaat in geval van brandend maagzuur, wat naaldjes om insuline mee te kunnen spuiten en een haarelastiekje met me mee. Want los haar is leuk maar vast haar is dubbel zo handig. Tot slot nog iets kleurrijks voor op mijn lippen.

Als ik op pad ga stop ik echter nog wat extra zaken in mijn tas.

Ik ga meestal nooit van huis zonder mijn bloedsuikermeter. Maar mijn insulinepen is toch wel de grote afwezige in dit verhaal. Het ding zit nog niet zo in mijn systeem. Gelukkig heb ik hem ook zelden nodig. Veel vaker zet ik mijn zonnebril op, hij zit in het zwarte fluwelen hoesje. Het is de bedoeling dat mijn oude bril standaard in mijn auto komt te liggen, zodat ik altijd met een scherpe blik achter het stuur zit. Alleen ben ik dat tot nu toe steeds vergeten te doen. Ook stop ik steevast een gevuld pillendoosje in mijn tas, met voor elk tijdstip datgene wat ik nodig heb en twee paracetamols voor je weet maar nooit. Natuurlijk ga ik nooit van huis zonder mijn telefoon en ook mijn camera gaat altijd met me mee. En mijn lippending! Alleen al bij het idee dat ik dat ding vergeten ben schieten de kloven in mijn lippen.

Maar goed. Wat zegt dit nu over mij? Wat valt op?
Zoals je ziet ben ik niet iemand die twintig extra lippenstiften, een dozijn pennen en een doosje tampons met zich meesleept. Ik heb zelfs nooit een spiegeltje bij me. Ook woont er nagenoeg geen tasgruis op de bodem van mijn ziel. Ik keer hem regelmatig binnenstebuiten om alle smoezeligheid weg te wapperen. Misschien is dat wel de grootste metafoor. Ik ben een behoorlijk opgeruimd typ, praktisch ook, niet heel ijdel, misschien een beetje saai maar zonder veel gruis in mijn leven.
Of zou het een les zijn en moet ik juist wat vaker met mijn eigen ziel aan de wapper? Mijn leven net zo opgeruimd maken als mijn tas verwoordt. Ik denk er nog even over na.

1 opmerking:

Vnn zei

Ik ken je vrij goed en volgens mij ben je wel van de commode gevallen, toch mam ;)?
Leuk om de inhoud van je tas te zien. Bijna een kopie van die van mij. De inhoud dan. Die tas wil ik trouwens wel hebben, mooi. Ik moet nodig een nieuwe.
Ik ben ook zo ontgruizerig: elke paar weken moet alles uit mijn tas en ruim ik 'm op. Dan keer 'm buiten om en gaat alle gruis eruit. Heerlijk gevoel is dat! Lekker Monicaatje spelen noemen wij dat hier in huis (van Friends).