zaterdag 31 december 2016

Plog 680 - Loslaten en meenemen

Plog 680: wat deed ik op 31 december 2016?

Goedemorgen! Welkom bij mijn laatste ontbijtje van dit jaar. What's another year? What's another boterham?

Sjrd eindigt het jaar, inmiddels traditiegetrouw, met een loopje in zijn geboortedorp.

Ah gezellig, onze logé is ook boven water. Dat is het voordeel van een puber ten opzichte van een klein kind. Pubers worden tenminste niet bij het krieken van de dag wakker. En d'n deze is ook nog eens heel beleefd. Hij ruimt uit eigen beweging zijn spullen op. Zou hij dat thuis ook doen?

We schakelen even over naar de Sylvesterloop. Gaat 'ie goed mannen? Volgens mij wel. Ik ruik niet alleen oliebollen maar ook persoonlijke records op de tien kilometer.

Bij ons thuis aan de eettafel dobbelen we er lustig op los. Sjrd maakt me twee keer genadeloos in met Yahtzee.

Toen ik onder de douche stond zijn de beide Sjrds met Sara naar de bakker gegaan om een vracht oliebollen en nonnevotten te halen. Sara, sowieso al wat rillerig op deze oudjaarsdag, kreeg de schrik van haar leven toen er iets van vuurwerk in haar buurt werd afgestoken. Ik had daar allemaal geen weet van. Waar ik mee kampte was een kledingcrisis. Je kent het wel, een kast vol textiel en niks om aan te trekken. Op de foto zie je het niet maar ik draag een outfit met als hoofdkleuren zwart, grijs en wit. Behalve dat de donkere streepjes op mijn shirt blauw zijn. Eigenlijk kan dat niet in mijn hoofd. Maar ik probeer het los te laten. Loslaten vind ik wel een goed thema vandaag.

Goed, op weg naar het feestpaleis. "Deze foto maakte je vorig jaar ook al," merkt onze scherpe logé op. Jongen, het leven bestaat uit niks anders dan herhalingen. Wen er maar aan.

Dit. Op zo'n tien kilometer van huis. Ik wist dat niet. Het had net zo goed ergens ver weg kunnen zijn.

We zijn er. Gezellig!

Iedereen is er. Allemaal aan de nonnevot. Lekker! En Sara ligt al op de bank. Nog steeds te rillen. Ze is extreem zielig.

Misschien ligt het bij Ptr nog beter?

Of tussen een hoopje kinderen? Ze wordt gekust en gekroond, zonder waanzinnig te hebben gedroomd. Maar ze bibbert nog steeds. En ze verhaart nog meer dan anders. In dit tempo is ze morgenvroeg kaal.

Volgens mij zijn ze buiten alvast met wat vuurwerk in de weer. Mooi, dan doe ik alvast een klein voorslaapje op de bank. Zo'n logeerpartij gaat me niet in de koude kleren zitten.

Dit is lekker wakker worden! Tot ik me bedenk dat onze koelkast nog vol ligt met waren die ik beloofde mee te nemen. Olijven, tapenade, kaas. Allemaal vergeten. Nu ziet het er niet naar uit dat de hongersnood op de loer ligt. Maar toch.

Sorry alvast voor het milieu en de dieren en alles maar deze wensballon gaat straks toch de lucht in. Al onze wensen en gedachtes zijn te belangrijk om niet het universum in te sturen.

Maar eerst nog een toetje. Daar ben ik gelukkig niks voor vergeten mee te nemen. Leonard Cohen schalt door het huisje. We Hallelujah-en er lustig op los. Ik ben behoorlijk in mijn element.

Het geplande dessert van tweede kerstdag eten we gewoon vandaag. Het bestaat uit kwark met slagroom, een hoop verkruimelde bastognekoeken en kersen. Machtig lekker.

En dan is het nu tijd voor het loslaten van de wensballon. We hebben ons iets strategischer opgesteld dan vorig jaar. Hoewel het voor mij persoonlijk - ik wenste Orkambi - erg goed afliep dat het ding al snel in een boom belandde.

Dit jaar wordt hij opgeslokt door het eindeloze zwart. Dat al onze wensen uit mogen komen.

De tweeling ligt op een oor, de puber heeft verplichte tablettijd met The Mentalist. Toch photobombt hij mooi onze fotosessie. We proosten op van alles. Vooral op hoe knap we zijn.

De allerbeste wensen van mij, van ons. Voor jou, voor jullie. Hopelijk neem je al het goede uit 2016 mee naar het nieuwe jaar. En voor al het andere geldt: don't stop believin'!

Hej hej.

Geen opmerkingen: