zaterdag 11 februari 2017

Plog 717 - Sneeuwhoofpijn, het bestaat

Plog 717: wat deed ik allemaal op 11 februari 2017?

Okééé... Dit verklaart in elk geval de hoofdpijn die zich gisteravond aandiende. Sneeuwhoofdpijn, het bestaat echt.

Klushoofdpijn ook. Maar dat probeer ik hardnekkig te negeren. Goedemorgen spullen van Nls! Fijn dat jullie er weer zijn. Weten jullie toevallig ook waar de spuiter blijft die hier om kwart voor acht zou zijn?

Het is inmiddels negen uur en van de spuiter ontbreekt ieder spoor. Hij neemt zelfs zijn telefoon niet op. Het belooft een spannende zaterdag te worden op deze manier. Ik verwerk het met hagelslag. Want ik ben een echte vrouw.

De goden zij gedankt. Tweeënhalf uur na zijn geplande aankomst was hij er dan toch. Wat bleek? Ook in zijn woonplaats lag sneeuw en hij heeft eerst de goede helpende buur uit lopen hangen door voor de hele straat sneeuw te ruimen. Prima. Aardig. MAAR HAD DAT DAN EVEN LATEN WETEN PANNENKOEK! Wij zagen hier de strakke planning alweer in rook opgaan. En nu vort aan de spuit, poederbaas!

Om kalm te worden focus ik me op een verse groene soep. Therapeutisch koken. Zo iemand ben ik dus geworden.

En verder is zo'n verbouwing vooral veel wachten. Alsof je te gast bent in je eigen huis. Het heeft in alle opzichten iets ontzettend ongemakkelijks.

De spuiter had maar twee uurtjes werk en dit heeft hij ervan gebakken. Helegaar niet slecht! De kleur moet nog een beetje opdrogen en bijtrekken maar ons is beloofd dat dat helemaal goedkomt. Jemig wat een verbetering hè?

Mooi. Dan is het nu tijd voor soep. En iets lekkers uit de oven. Sara is benieuwd of we ook op haar geteld hebben. Ze zou inmiddels beter moeten weten.

Alle vorige kluszaterdagen was ik al voor het middaguur gedoucht. Met als resultaat dat ik om een uur of vijf compleet inkakte. Daarom heb ik vandaag een wat relaxter ritme gehanteerd. Hopelijk pluk ik daar vanavond de vruchten van.

Hoi gezin. Zitten jullie nog steeds op wacht?!

Nou, iedereen de deur uit en wij weer aan de poets. Dweilen is mijn hobby. Grapje natuurlijk. Maar ik raak er steeds meer bedreven in op deze manier.

We hebben geen van beiden nog zin om te koken. Dus ik racete nog even naar de supermarkt en scharrelde wat lekkers bij elkaar. Prima. Niks meer aan doen.

Vooruit, misschien iets minder snel wijndrinken. Je krijgt er maar rode wangetjes van en gaat er nogal mal van kijken.

Hej hej.

Geen opmerkingen: