zondag 26 februari 2017

Plog 731 - Oudheden vs. de jeugd

Plog 731: wat deed ik allemaal op 26 februari 2017?

Goedemorgen Leiden...! Toegegeven, voor het uitzicht hoef je deze kamer niet te boeken. En voor de geluidsarme omgeving ook niet. We hebben tot in de kleine uurtjes mee liggen bonken op een ongetwijfeld te gek housefeest.

Maar eens even kijken wat het ontbijtbuffet allemaal te bieden heeft. De krentenkakkers op recensiesites vonden het ontbijt hier maar magertjes. Voor negen euro per persoon ligt er naar mijn smaak meer dan voldoende uitgestald. Maar als je dat toch teveel geld vindt kun je je afvragen of je dan niet gewoon beter thuis moet blijven.

Niks op aan te merken toch?

Sprayen op vakantie blijft een dingetje. Grotendeels in mijn hoofd hoor. Want een beetje smetvrees en een beetje autisme en een beetje OCD. Dit zitje heb ik zolang maar gebombardeerd tot sprayhoekje. Niet eens een heel slecht ook nog. Nu is het alleen nog de kunst om niks op de grond te laten vallen.

Nou, alle plichtplegingen weer afgevinkt. Klaar om te vertrekken! Saillant detail: het is nu elf uur in de morgen. Dat is voor ons doen Echt Heel Erg Vroeg. Ook dat is wat Orkambi met je doet.

Je hoeft hier je neus maar buiten de deur te steken of de levenswijsheden vliegen je al om de oren. Hier wonen vast heel gelukkige mensen.

Waar zullen we eens naartoe gaan deze druilerige zondagmorgen?

Naar het Rijksmuseum van Oudheden natuurlijk! Er schijnen mummies te zijn en koninginnen van de Nijl en God weet wat nog meer.

"Lijst van gestolen vaatwerk en kleding." Hier moet een voorouder van Yolanthe aan het werk zijn geweest. Alles was weg!

Al die oudheden. Op een gegeven moment zie ik het verschil niet meer tussen de ene oude steen en de andere hoor. Bovendien ben ik meer gefascineerd door de levende oudheden die hier ook in groten getale voorbij schuifelen. Doe ons maar even iets te drinken. Voor mij graag een cappuccino!

Kijk aan, toch nog een stukje carnaval vandaag. In de verschijning van Bacchus, god van de drank. Wat een eindbaas toch hè. 

Ik heb er weer een bereikt hoor. De zoveelste mijlpaal in mijn leven! Op het bordje staat dat je hem beslist niet aan mag raken. Oké. Toch vindt Sjrd het nodig mij daar doorlopend aan te herinneren. Ik begrijp niet hoe dat komt.

Na drie (!!!) uur in het museum te hebben verpoosd kan ik geen oudheid meer zien! Het is de hoogste tijd voor een versnapering. Het liefst bij een licht kazige toeristische gelegenheid. Annie's klinkt alvast veelbelovend en als iets waar de echte Leidenaren nuffig hun neus voor ophalen.

Deze triple tosti van speltbrood met ham en kaas is echter one big mofo!

Het allerleukste van Leiden zit in De Waag op ons te wachten. We hebben de hele middag en avond voor ons vieren. En niemand hoeft nog te rijden. Wat een vooruitzicht. OMG. WTF. FML. (Ik weet sinds vanmiddag eindelijk waar FML voor staat -> Fuck My Life. Alleen al hierom is het goed je niet louter met oudheden te omringen.)

Borrelen bij De Waag was slechts een opmaat naar het diner. We zijn neergestreken bij City Hall voor nog meer spijs en drank. En we blijven proosten. En uur niet geproost is een uur niet geleefd.

Heel blij met mijn gekozen voorgerecht. Bruschetta met allerlei lekkere toppings.

Helemaal blij en rozig strompelen we tegen middernacht het hotel binnen. Nog even mijn Pulmozyme uit de ijskast in de keuken laten halen en dan kunnen we naar de kamer. Dat was althans het plan. Maar de Engels sprekende nachtportier kan mijn medicijnen niet vinden. Een grote zoektocht volgt, we worden uitgenodigd mee te kijken in alle hoeken en gaten. Maar geen Pulmozyme. Tussendoor komen er nog twee mannen om een kamer die ze uiteindelijk toch afwijzen. Wel koopt een van de twee een zakje chips een Snickers. Bij de nachtportier parelt het zweet inmiddels op zijn voorhoofd. Pas als hij drie keer een collega aan de telefoon heeft gehad begrijpt hij wat er aan de hand is. Er is een koelcel waar we niet in kunnen. Deze gaat namelijk om elf uur 's avonds op slot. En precies daar liggen mijn medicijnen. Het was handig geweest als de dame die ons incheckte dat even erbij had gezegd. Mijn sprayrondje is iets korter vannacht. "Will you survive?" vraagt de nachtportier met een scheef lachje. We gaan het beleven vriend...

Hej hej.

1 opmerking:

Jan Willem S zei

Dat sprayen op vakantie is heel herkenbaar. :-) Volgens mij ben je niet de enige met de combinatie OCD/autisme/smetvrees...