donderdag 16 maart 2017

Plog 748 - Grip op de tuin

Plog 748: wat deed ik allemaal op 16 maart 2017?

Goedemorgen! Vanaf vandaag gaat het weer de goede kant op, dat voel ik aan mijn water. Muhaha, dat kan ook niet anders. Ik ben een soort menselijke komkommer nu. Ik besta ook voor het grootste deel uit water.

Ik zie alleen niet groen. Maar nu moet ik opschieten want er is alweer een hoop bedrijvigheid in en om het huis.

Zo bijt mijn vader zich stuk het op het gazon. Het gras verticuteren is een dankbare taak.

En mijn moeder is aan de slag in dit perk. De oorspronkelijke bodembedekker is ten onder gegaan aan een of andere nare schimmel. Samen met haar blauwgouden kompaan De Tuinklauw maakt ze korte metten met diepgeworteld onkruid en overig gespuis.

Een bericht gedeeld door slomeneri | irène mols (@slomeneri) op

De tulpenboom staat al vroeg in bloei dit voorjaar. Dat is fijn en jammer tegelijk. Want het duurt maar zo kort.

Hard werken maakt hongerig. Daar weet ik wel wat op.

Als de oudjes weer aan de slag gaan, neem ik nog een glasje poeperium. Ieder zijn taak. Dat dat in de zon gebeurt is een fijne bijkomstigheid.

Ik doe niet helemaal niks hoor. Zo krui ik de nieuwe plantjes vakkundig naar het omgewoelde perk.

Aan de andere kant van de haag staat Sara zielig te piepen. Wat echt nergens op slaat.

Hard gewerkt mevrouw Tuinklauw! Dit ziet er weer keurig uit. Langzaam krijgen we weer grip op de tuin.

Het gras is weer mosvrij en klaar om te groeien. Dank verticuteermeneer! En die kantjes komen de volgende keer wel aan de beurt. Leuke photobomb trouwens, Sara. Ik snap je hint.

Kom aan. Aan de wandel dan!

En de waterstand van zaken opnemen. Rustig en vol beloftes. Ik kan wel janken van blijdschap dat de winter voorbij is.

Vind je dit zelf een goed plan hond?

We zijn er moe van. Even bijbanken.

Aan de kokkerel. Dat gaat ook gewoon maar door. 

Het zoveelste simpele maar zeer doeltreffende pastagerecht. Weet je nog dat ik een jaar geleden liever sondevoeding had? Ik kan het me met de beste wil van de wereld niet meer voorstellen. En dat is maar goed ook.

Sjrd rent tegenwoordig op donderdagavond laat nog een rondje van een slordige tien kilometer. Vindt hij fijn. Mijn oude ziel en ik kijken liever naar Van onschatbare waarde op Omroep Max. Ieder zijn meug.

Hej hej.

Geen opmerkingen: