maandag 10 april 2017

Plog 763 - De eerste weekplog is een feit!

Plog 763: wat deed ik allemaal van 01 april tot en met 09 april 2017?

Zo'n eerste Orkambiverjaardag vier je wat mij betreft het beste met onder andere een kappersbezoekje. Bovendien kon de struik wel weer eens een sausje gebruiken. En sinds ik cappuccino lust, voel ik me helemaal een Volwassen Vrouw. Je zou het bijna jammer kunnen noemen dat ik nog niet grijs word, aan de vooravond van mijn 38ste.

Van de goede kerstvrouw op rechts kregen we theaterkaartjes voor de voorstelling van Daniël Arends. Dat paste prima in het grote Orkambifestijn. Om de avond extra feestelijk te maken, trakteerde ik ons op een lekker etentje. Gezellig! (Dit is een kleine verwijzing naar de show van Daniël. Die zomaar mijn volbloed biologische broer zou kunnen zijn, qua levensinzichten.)

Dit soort Ikjes in het NRC vind ik mooi. Zo verrot is de wereld nog niet. Ook al lijkt het soms anders, met alle terreur en leed. Dank Erik Boot.

Ken je dat? Eerst een volle kar boodschappen in huis slepen aan de hand van een zorgvuldig samengesteld weekmenu en de dag alsnog besluiten met de magische woorden: "Ik heb geen zin meer om te koken. Zullen we pizza's bestellen?"

Maandag is nog steeds sportdag. Ook in weekplogs. Dûh.

Ik was dus laatst bij de Blokker en werd aldaar op slag verliefd op dit dekbedovertrek. Ik kan dat gewoon. Maar zo te zien ben ik niet de enige.

Het wonder is geschied: ik las weer eens een boek uit! Dat was toch zeker een halfjaar geleden. Ergens is dat zonde, want lezen kan zo leuk en ontspannend zijn. Maar ja, het laat zich ook niet dwingen. Bij mij althans.

Woensdag was het weer controledag in het ziekenhuis. Hoe dat ging lees je hier!

Oh jongens! Het is ongelooflijk: het meest ondenkbare is gebeurd! Wentworth Miller valt tóch op vrouwen! Nee, dat is natuurlijk een grapje. Een heel flauw ook nog, want er is helemaal niks mis met homo zijn. Hoewel de geaardheid van Wentworth Miller wel een enorme aderlating is voor het gehele vrouwelijke deel van deze aardkloot. Maar allez. The next best thing: Michael Scofield is wel weer levend. Want hoewel hij dood leek te gaan in seizoen vier, zit hij in seizoen vijf weer gewoon in het gevang! En wij, Prison Break-adapten van het eerste uur, zaten weer als vanouds aan de buis gekluisterd.

De ontbijtstruggle was real. Probeer uit dit schrale kuipje nog maar eens voldoende boter te schrapen voor een boterham met hagelslag...

Op donderdagmiddag ben ik bijna gestorven aan de bedenkelijke humor van een loodgieter. Onze badkamerkraan lekte. Al heel lang. Best erg ook. Maar net niet erg genoeg om er iets aan te laten doen. Dat herkent vast iedereen. Tot ik ontdekte dat onze nieuwe schoonmaakster teveel kostbare tijd in het schoonmaken van deze kapotte kraan had gestoken. Hardnekkige kalk van een lekkende kraan willen boenen is als... ja, dweilen met de kraan open. Blijkbaar vormde dit gegeven voor mij de druppel om wel tot actie over te gaan. Dus ik belde een lokaal loodgietersbedrijf en nog geen halve dag later stond er een olijk, kogelrond mannetje voor de deur. Gekleed in een zwarte werkmanstuinbroek leek hij als twee druppels water op Super Mario, alleen het snorretje ontbrak. Al grappend en grollend bereikten we de badkamer. Het lachen verging me toen hij daadwerkelijk aan de slag ging. Al snel repte hij over de kosten en baten van een nieuwe kraan ten opzichte van het repareren van de lekkende huidige. Terwijl er alleen maar twee rubberen ringetjes vervangen hoefden te worden. Hoewel je zou denken dat zijn gele klusbus genoeg plaats bood aan twee lullige ringetjes, moest hij er toch even voor op en neer naar de zaak. En ja, helaas viel reistijd onder werkuren. Mario, gast, whatever. Maak die kraan! En dat deed hij. Einde.

De tuinkabouters zijn ook deze week weer aan het werk geweest. Mijn vader heeft het gras vertroeteld met biologische kunstmest. De grote winnares in dit verhaal is Sara. Zij is sindsdien niet meer van het gazon af te slaan. Ik vermoed dat er op haar rug eerdaags ook gras begint te groeien, zoveel kunstmestkorrels heeft ze inmiddels al opgevreten.

Vrijdagavond gingen we uiteten en ik zag de bui al hangen. Een kast vol kleren maar niks om aan te trekken. Het kon dan ook geen toeval zijn dat ik prompt tegen dit groene kleedje aanliep, toen ik 's middags even in mijn oude woonplaats was om mijn nieuwe zonnebril op te halen. Ik draag zowat nooit groen maar ik geloof dat ik hiermee toch een heel goede keuze heb gemaakt.

Ons favoriete restaurant Lounge 44 sluit zeer binnenkort haar deuren. De eigenaren gaan op een andere plek verder onder een andere naam. Dat is hartstikke leuk natuurlijk, maar juist deze plek maakte het voor ons de ultieme uitvalsbasis. Dus we reserveerden nog maar snel een tafeltje. Voordat het te laat is.

Als hoofdgerecht besteld ik de risotto met zeevruchten. Dat was een zeldzaam goede keuze.

Op zaterdagmiddag ging ons zeilbootje te water. Het was best wel druk in de haven. Er zat dus niks anders op dan bevallig zitten wachten aan het water.

Maar wachten wordt altijd beloond. Een behouden vaarseizoen Renee!

We zijn erg blij met de overstap naar onze nieuwe jachthaven. We zijn nu lid van een vereniging en dat merk je wel aan de mensen die er rondlopen. Er is meer contact, er hangt een fijn sfeertje. Er is helaas ook meer sociale controle, iets waar ik nogal wars van ben. Vooral de - ongetwijfeld goedbedoelde - bemoeienissen van babyboomers over de in hun ogen aftandse staat van ons bootje zorgt voor het stoom uit mijn oren. Ga lekker je eigen boot zoveel schilderen en poetsen als je wil, maar laat ons in vredesnaam met rust. Gelukkig maakt de bloesem hier alles in een klap weer goed.

Op zondag was het zo'n lekker weer dat we niet anders konden dan weer naar de haven. Samen zetten we de mast rechtop. Daarna sloeg Sjrd aan de poets (toch wel) en ik installeerde me op de steiger met zomaar weer een boek. Mag het alsjeblieft altijd zo fijn zijn?

Hej hej!

3 opmerkingen:

Inge zei

Is dat 'de Hatenboer', ja hè? Daar had mijn pa vroeger een zeilboot liggen. En wij mochten mee :-)

Neeltje zei

Heerlijk, zoals Saar er bij ligt. Heb er hier ook drie die deze houding voortreffelijk invullen.

Irène zei

@Inge: Nee, Roer en Maas. Wel zelfde gebied.