maandag 17 april 2017

Plog 764 - Zo'n sportief paasweekend had ik nog nooit

Plog 764: wat deed ik allemaal van 10 april tot en met 16 april 2017?

Hartelijk maandag! Hoe de week beter te beginnen dan bij de smoelensmid? Behoudens mijn zich gestaag door het tandvlees borende verstandskies - "Dit is een tijdbom. Hij is echt gevaarlijk!" aldus de tandarts - was er weinig aan de hand. Zoals altijd. Dat met die verstandskies zal ook wel loslopen.

Bloesem smaakt nog mooier met tandsteenvrije, vers gepolijste tanden. Waarom kan er niet altijd bloesem zijn?

Omdat er ook niet elke dag pasta kan zijn, Irène. Maar als hij er dan is, geniet je er ook extra van. Deze improvisatie met kip, ui, knoflook, courgette, champignons, erwtjes, spinazie en Boursin Cuisine was weer een lust voor de smaakpapillen.

Het was een dolle maandagavond. Sjrd at weliswaar thuis, maar moest erna als een haas op pad. Dat gaf mij mooi de gelegenheid om in mijn eentje een rondje door het outlet te maken. Er zijn weer tal van winkels bijgekomen, waaronder twee filialen van Starbucks. Als kersverse koffiedrinker zag ik mijn kans schoon om eindelijk mijn Starbucksvuurdoop te ondergaan.Voor mondaine zaken hoef je tegenwoordig echt niet meer naar New York. De koffie vond ik overigens niet te zuipen, maar mijn naam prijkt op een kartonnen beker dus er kan toch maar weer mooi iets van de bucketlist af.

Zie je iets aan me? Vast niet, ik ook niet. Maar ik voel wel iets. Of juist niet. Het zit zo. Ik had hoognodig een nieuwe beha nodig. Of twee. Maar echt. De exemplaren die ik al god weet hoe lang droeg, bezorgden me meer ongemak dan ondersteuning. De beugels prikten venijnig in mijn zachte vlees en lieten diepe sporen na. Het liefst liep ik de hele dag rond als een ouderwetse feministe, zeg maar. Het punt is alleen dat ik op behajacht gaan een van de afschuwelijkste dingen uit het leven vind. Het hele proces van uitzoeken, uitkleden, passen, twijfelen, nog meer passen, al dan niet deskundige hulp krijgen van wildvreemde vrouwen met ijskoude handen die aan je zitten en je lijf super onopvallend toch helemaal scannen. En tot slot een godsvermogen afrekenen voor iets waarvan je hoopt dat het een goede keuze blijkt. Ik kan leukere dingen bedenken. Maar goed. De boel moet toch gestut. Marlies Dekkers zit sinds kort ook in het outlet en maandagavond liep ik er toch nog maar eens even naar binnen. Ik hou helemaal niet van het overdadige tuigwerk dat uit Marlies' brein ontspruit, maar ze weet wel hoe je een lekker zittende beha in elkaar knutselt. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik tussen alle overdaad aan glimmers, metaal en gespwerk een rij beha's zag hangen die uitblonk in eenvoud. Vast de reden dat ze in het outlet waren beland, vermoed ik. Lang verhaal kort: ik liep met maar liefst twee beha's (zelfde model, verschillende kleurtjes) verlicht de deur uit. Hopelijk ben ik er weer voor een hele poos vanaf.

Uh ja, twee dingen. 1) Moeders en ik hebben ons een klein beetje bezondigd bij onze Ierse vrienden (tien weesgegroetjes voor de arme kindjes in India) en 2) een klein beetje foundation op zijn tijd kan geen kwaad, Irène. Maar ja, niks zo hatelijk als make-upvlekken in nog te kopen kleding. Aan mij zal het allemaal niet liggen mensen.

Weet je nog, van dat voorval met de lekkende badkamerkraan? Vandaag lag de rekening in de bus. Ik was voorbereid op het ergste, maar ik ben me alsnog een hartverzakking geschrokken. Dat je voor het vervangen van twee lullige ringetjes de lieve som van honderd drie euro en zevenentwintig centen moet ophoesten, vind ik werkelijk bij de wilde spinnen af. Krijg toch de pleuris.

Op woensdag lunchte ik buiten de deur. En ik probeerde mijn vochtbalans tegen de klippen op op peil te houden. Voldoende drinken op een dag vind ik nog steeds een grote uitdaging.

Sara maakt het vaak bont, maar hier wist ze het toch weer naar een hoger level te tillen. Hoe krijgt die meid het telkens weer voor elkaar?

Op donderdagochtend komen mijn ouders tegenwoordig onze tuin in bedwang houden. Als tegenprestatie verzorg ik de lunch. Met altijd een verse soep. Van de week realiseerde ik me dat ik nog nooit zelf tomatensoep had gemaakt. Niet omdat het zo moeilijk is, jemig. Maar het was er gewoon nog nooit van gekomen. Vandaag vatte ik de koe bij de horens en kookte alle in huis aanwezige tomaten tot soep. Er bleef niks meer over om in vriezen. Klein beetje jammer.

Een mensenleven kan worden teruggebracht tot enkele essentiële zaken. Bijvoorbeeld witte sneakers en de musical Soldaat van Oranje gezien hebben. De hype rondom witte sneakers was me natuurlijk niet ontgaan, maar voordat ik zoiets op mezelf kan toepassen gaat er toch wel een seizoen of wat overheen. Met de aankoop van deze Adidasjes in een fijne kindermaat kan ik mooi als allerlaatste achter de volgende trend aanlopen waar ik nog lang niet klaar voor ben. Naar de musical Soldaat van Oranje zal dat echter niet zijn. Sommige dingen moet je niet willen.

Dan is het nu tijd voor een kleine quiz. Raad eens waar ik was?

Inderdaad. In een sushirestaurant. Hoewel ik doorgaans graag met een oog naar The Passion op tv kijk en met het andere oog Twitter in de gaten houd, at ik nog liever sushi op Witte Donderdag. Of op elke willekeurige andere dag.

Ik zette een nieuw record gisteravond. Ik hield het maar liefst vijf rondes vol. *burp* Als tegenprestatie spoedde ik me naar de goeroe met de vraag of hij me duchtig af wilde ranselen.

Dat wilde hij wel. Het squat inmiddels met 23 kilogrammen in de nek. De Oostblokbovenbenen liggen op de loer. Ik ben hier gematigd blij mee.

Dit is de rebel in mij hè. Nog maar zelden vlees eten maar uitgerekend op Goede Vrijdag weer eens ordinaire hamreepjes in de pan flikkeren. YOLO.

Vergeet álle Pier Ebbinge advertenties die ik eerder deelde. Dit is de Moeder Aller Contactadvertenties. Zeg het me. Welke naam schuilt er achter dit cadeau aan de mensheid? Wie is deze bloem der natie? WIE?!

Ik kocht nog iets fijns, van de week in het outlet. Namelijk deze polstas(?). In eerste instantie viel ik voor de combinatie van kleuren. Maar ik had nog geen idee hoe de tas te gebruiken. Want ik loop nooit met polstassen aan mijn arm rond. Tot ik een brainwave kreeg en voor me zag hoe perfect deze tas zou zijn om mijn sprayspullen in mee te nemen. A-ha! En inderdaad, alles past erin. Twee sprayapparaten, een oplader, een theedoek met cupjes, mijn medicijnen en een pakje zakdoekjes. En dan nu een gratis tip voor alles chronisch zieken onder ons: bewaar het bonnetje, want dit soort aankopen kun je prima meenemen in je aangifte Inkomstenbelasting en aftrekken als kosten.

Waar het spraytasje eigenlijk mee naartoe ging op zaterdag? Naar Den Haag. Er moest gevoetbald worden en deze twee hooligans waren van de partij.

Ik besloot nogal last minute mee te willen naar het foeballûh en zodoende was er alleen nog een kaartje verkrijgbaar in het gehandicaptenvak. Om die reden blies ik het stof van mijn rolstoel, joeg Sjrd verse lucht in de bandjes en liet ik me in het Kyocera Stadion heerlijk in de gehandicaptenwatten leggen. Want wat blijkt? Je mag als mindervalide niet alleen gratis naar de wedstrijd, je krijgt ook nog een lunchpakket in je schoot geworpen. Om zeven uur 's avonds. Dat is even vriendelijk als raar als stigmatiserend. Want hoezo?!

De hele winter heb ik mijn Uggs amper aan hoeven doen, maar half april - tijdens het paasweekend - draag ik ze al twee dagen achter elkaar. Maar verder gaat het prima met de aarde en hoeven we ons echt geen zorgen te maken over de opwarming ervan. Sterker nog, we vliegen doodleuk voor geen drol in een weekend op en neer naar een intercontinentale bestemming. Want dat is leuk! Oh sorry, ik had even de rode jas aan, zoals we dat bij ons thuis noemen.

Wij doen uitdrukkelijk niet aan Pasen dus dit Valkenburgs broodje gezond was gewoon een uitermate geslaagde lunch buiten de deur.

Wat we dan weer in Valkenburg deden? Gewoon, naar de Amstel Gold Race kijken. Met Mkl en Ls. Hartstikke leuk!

Groetjes uit Valkenburg.

En schitterende tulpen. Die ook.

Hej hej.

2 opmerkingen:

Geert zei

Nou ben ik hartstikke nieuwsgierig of jullie supporten voir de Hagenezen of voor de Lichtstadbewoners..........

Irène zei

@Geert: Mijn vriendin vertegenwoordigde het Haagse vak en ik het Eindhovense. Het bleef gezellig.