maandag 15 mei 2017

Plog 769 - De gulden middenweg gevonden

Plog 769: wat deed ik allemaal op 09 en 10 mei 2017?

Op dinsdag worden we alweer wakker met zon. Wat lekker! Sara heeft zonder veel moeite het beste plekje in de hele tuin gevonden.

Na een rustige opstart - wat anders? - hebben we wel zin in een strandwandeling. Alleen dan met het strand op redelijke afstand, want het is weer te vloed op dit uur. Maar hier, op dit punt, met dit uitzicht, waan je je net zo goed in Griekenland.

Het tiert hier welig allemaal. Prachtig.

En ze houden hier erg van fietsen.

We blijken 'helemaal' naar het strand van Vrouwepolder te zijn gelopen. Me dunkt dat ik trek heb. Kom maar door met deze verrukkelijke vissalade!

Ik ben blij dat in elk geval een van ons tweeën een beetje leuk op de foto staat. Waarom mijn gezicht nog wat moeilijk staat kan ik gerust verklaren. Ik heb zojuist namelijk een Duitse meneer vriendelijk doch dringend verzocht geen sigaretten op te steken in mijn nabijheid. "Weil ich sehr Krank bin." Hij keek daar nogal van op maar besloot mijn wens te respecteren. Schön.

Omdat Sjrd de zoveelste wielrenetappe echt niet wilde missen, koos hij voor de terugweg wederom het verharde pad. Sara en ik gaan echter lekker off road. Onszelf helemaal aan gort lopen! Tot en met een dikke hypo aan toe, maar dat weet ik hier nog niet.

Op het strand stikt het van de kwallen. Ze liggen overal. En Sara heeft geen idee. Ze besnuffelt elk hoopje drilpudding aandachtig.

Woensdag brengt ons naar Goes. Voor wat wandelen en winkelen in Zeeuwse sferen.

En op een zonnig terras een lekkere tosti met curry ketchup. Dat zal de gulden middenweg dan wel zijn?

Ook Goes is goedgekeurd. Al is deze enorme muurschildering misschien wat heftig. Zeker voor mensen met ornithofobie.

Ter voorbereiding op onze vakantie in Zeeland fantaseerde ik over alle dingen die we zouden kunnen gaan doen. De zon zien opkomen op het strand was daar een van. Alleen strookt dat niet zo met onze uitslaapliefhebberij. De zon in zee zien zakken is echter geen onmogelijke opgave. Zeker nu ik vrij probleemloos en zonder grote ademnoden duinhellingen en strandpaden beklim.

De zee heeft iets magisch. De zonsondergang op het strand is fabelachtig. En een voormalige zwerfhond uit Lesbos allerlei eerste keren zien beleven is ronduit vertederend. Het Saar is niet meer te houwen!

Niks meer aan toe te voegen.

Dit spreekt ook wel voor zich, denk ik.

In Zeeland kun je maar beter altijd een winterjas bij je hebben.

Komende zondag zijn we zeven jaar getrouwd. Ik neem er vast een voorschot op.


Stil crazy after all these years.

Sara zit hier wel heel schattig te zitten voor de foto, maar de realiteit is dat ze er geen hol aan vindt. Zitten. Op het strand. En wachten. Op de zon die ondergaat. Ze wil rennen!

Dag fijne dag.

Hej hej.

3 opmerkingen:

Neeltje zei

Ik zeg:"Niks meer aan doen!"

Sylvia zei

Ik houd enorm van Zeeland. Nu al 13 jaar weg, maar mis het nog steeds... :(

schrijfselsvanmij zei

Vrouwenpolder ... dat is pure nostalgie