dinsdag 27 juni 2017

Plog 776 - Barbecuen, botterracen en een bijzondere kip

Plog 776: wat deed ik van 19 juni tot en met 25 juni 2017?

Noem me een watje, maar deze tropische toestanden drijven mij nogal van de fysieke activiteiten vandaan. Ik kan het echt niet opbrengen om de goeroe te vergezellen vandaag. Heel veel meer dan zitten, zweten en voldoende drinken wordt het niet. Nou vooruit, ik kleur wat. En ik vind het nog leuk ook.

Door mijn beslissing niet te gaan sporten vandaag, heb ik automatisch het zomerreces wat naar voren gehaald. Dat voelt goed! Bikinitechnisch sta ik er bijzonder geoutilleerd voor dit jaar. Ik kan me een slag in de rondte combineren, als ik wil. Met flamingo's en alles!

In de avond worden we opgeschrikt door het aanhoudend geloei van sirenes in de buurt. De ambulances blijven voorbij rijden. We wonen vlakbij een verzorgingstehuis dus het zou zomaar kunnen dat het hitteplan voor sommige bewoners niet afdoende was. Als ook nog de traumahelikopter aan komt gevlogen en middenin de wijk landt, wordt het helemaal spannend.

Terwijl we er in de buurtapp lekker op los roddelen, is er één man die zich negens een fluit van aantrekt. Mijne mens. Zijn werk gaat 24/7 door. Overal.

Op dinsdag was het nog steeds bokheet en brachten deze laatste twee in de vriezer opgediepte mini-ijsjes maximale vreugde.

Woensdag vierden we mijn vaders vierenzestigste verjaardag op de manier die hem het liefst is: met een barbecue en petit comité. Heel af en toe wat soepeler met je vegetarische principes omgaan is niet zo erg. Bij het naar huis gaan, lieten we Sara alvast achter ter logeer. Hiermee is haar vakantie ook begonnen.

Weet je hoe laat donderdagochtend mijn wekker ging? Zes uur! Weet je hoe vroeg dat is?! Ja vast wel. Ik ben het echter niet zo gewend, dus mij doet dat altijd een beetje pijn. Maar het was voor het goede doel.

En als ik zeg "goede doel" dan bedoel ik dat ook letterlijk. We doen vandaag namelijk mee aan de eerste Botterrace van de NCFS. We gaan met z'n allen in ouderwetse botters het Eemmeer op. En er staat een lekker windje dus dat belooft veel goeds!

Spakenburg, de botters, de teams, de kapiteins en de schippers: iedereen is er klaar voor. Let the games begin!

Onze eigen Captain Stubing is er eentje van het delegeren. Doet hij goed.

Maar ja, als zelfs de kapitein het allemaal laat varen, toveren wij gewoon een vijf in de klok. De lunchbroodjes met zalm moeten immers zwemmen.

Als je wil mag je ook wat meehelpen aan boord. Er moet nogal eens aan de fok getrokken worden en de zwaarden moeten steeds worden opgehaald en neergelaten. Voorop het dek moeten we iedere keer dat we overstag gaan plat gaan liggen. Volgens mij heb ik vanavond ijzeren buikspieren gekweekt.

Zo'n zeilschip staat echt bol van de spreekwoorden en gezegden.

Weer van boord maken Sjrd, kapitein Hns en ik even een klein rondje door het knusse Spakenburg. De heren eten een ijsje, ik kan alleen maar aan de vette haring denken die ze elk moment gaan serveren. Ik moet als een haas terug naar het restaurant!

Waar de prijsuitreiking dus ook al is begonnen! En we zowaar op de derde plaats zijn geëindigd. Amai.

Tijdens het diner vindt ook de veiling plaats. Aan boord van onze botter voer ook de veilingmeester mee en hij verstaat zijn vak. Op ludieke wijze peutert hij zoveel mogelijk geld bij de deelnemende bedrijven los. Ik heb nog nooit een veiling bijgewoond en raak helemaal enthousiast van de energie  die zo'n gebeurtenis met zich meebrengt. Ik moet dan ook op mijn handen blijven zitten om niet mee te bieden op wat dan ook.

De opbrengst van de dag liegt er niet om. Er zit weer bijna 25.000 euro extra in het laatje voor wetenschappelijk onderzoek naar CF. Dat is fantastisch! Hopelijk is met deze eerste botterrace voor de NCFS een nieuwe, mooie traditie ontstaan. Als het kan, zijn Sjrd en ik er volgend jaar in elk geval heel graag weer bij!

Dit somt de dag wel zo'n beetje op.

Op vrijdag feesten we gewoon keihard door. Mijn allerliefste Sjrd wordt namelijk 41 jaar. We vieren het in het kleinst denkbare gezelschap. Namelijk gewoon met ons tweeën, en de voorbereidingen die onze aanstaande vakantie met zich meebrengen. Er is zelfs geen vlaai. Maar wel extra veel friet voor de jarige. Hij is blij. 's Avonds gaat bij mij letterlijk het licht uit. Alle activiteiten van de afgelopen dagen, de aanhoudende hitte die toch het nodige van mijn lijf vergt, de stress die op vakantie gaan nog steeds met zich meebrengt. Het is klaar. Ik kan bijna niet meer lopen van de pijn in mijn linkerheup en benen. Het voelt als spierpijn. Toch maak ik me geen moment zorgen over een op handen zijnde griep of iets dergelijks. Ik weet dat ik over mijn grens ben gegaan en dit is de manier waarop mijn lichaam STOP zegt. Gelukkig is alles zo goed als ingepakt. Al om elf uur kruip ik doodop onder mijn dekbed. Wedden dat ik na een goede nacht slaap weer zo fit als een hoentje ben?

"We kunnen ook een dag later vertrekken hoor," zei de mens gisteravond nog bezorgd. Maar ik had gelijk. Lopen gaat alweer een stuk beter en het toeval wil dat ik vandaag toch vooral heel erg veel en ontzettend lang moet zitten. On y va! Niet naar Hawaii, gewoon naar onze vaste stek in Frankrijk. Daar is het haast net zo fijn als thuis.

Na tien-en-een-half uur asfalt vreten, proosten we op een voorspoedige reis en een fijne vakantie. De 'pizza huit' van Phil waar Sjrd zich al het hele jaar op heeft verheugd, wordt hem bruut door de neus geboord. Er is een of ander militair evenement in het dorp en Phil is inmiddels door zijn deeg heen, of zo. Gelukkig heeft ene Vasco zijn tanden dit jaar in een etablissement gezet waar hij Portugese en Franse maaltijden serveert. Prima, alles smaakt goed na zo'n lange reis. En we krijgen gratis sangria van de gastvrouw. Erg Portugees slash Frans inderdaad.

De dorpsgek met de kip maakt echter ALLES goed. Hij sleept zijn huiskip blijkbaar overal mee naartoe en zodoende zit hij vanavond gezellig bij ons op het terras. Het hoogtepunt wordt bereikt als de kip op Sjrd zijn arm wordt gezet en ik vervolgens een filmpje maak terwijl ik doe of het een foto is. Hoewel Sjrd iets anders zal zeggen als je het hem vraagt. Maar ja, hij houdt niet van foto's maken, dus van de blinde paniek in mijn ogen bij de dreiging van de kip richting mijn arm is helaas geen beeldmateriaal.

Op zondag maken we ons na het aanslaan van de eerste boodscahppen op voor waar we voor gekomen zijn: liggen en bakken, afkoelen en drijven, goed smeren en veel drinken. En heel veel oogrollen bij het aanhoren van het gezever van de klaagmuur bij het zwembad.

De eerste vakantiepasta liet de poesjes muizen in plaats van miauwen en zorgt bovendien voor een goede after dinner dip. Goed teken!

Om ook wat aan de conditie te blijven doen - zo'n stappenteller werkt echt waanzinnig motiverend joh, pas nu krijg ik inzicht in hoeveel moeite je moet doen om aan 5.000 stappen te komen - maakten we tot slot nog een rondje door het park en naar de wifi bij de receptie. Onderweg kwam ik veel moois tegen.

Hej hej.

1 opmerking:

Vnn zei

Ben benieuwd naar Vasco!