maandag 10 juli 2017

Plog 778 - Hoe het toch nog helemaal goed kwam

Wat deed ik allemaal van 03 juli tot en met 09 juli 2017?

We beginnen onze tweede Franse week met een uitje aan de weekmarkt in het dörp. Die in feite geen ruk voorstelt maar toch lopen we er altijd even overheen. Want we zijn op vakantie en we moeten toch iets. Cappuccino drinken bijvoorbeeld. Die ze hier in Frankrijk standaard lijken te serveren met een flinke dot slagroom. Maar ja, met slagroom krijg je zelfs poep nog lekker.

We kopen wat meloenen en courgettes. En de verleiding is groot om ook dit t-shirt mee te nemen. Het zou me enig staan aan de rand van het zwembad, tussen de tetterende oude vellen.

Wat we per dag doen hangt vooral van het weer af, en waar we zin in hebben. Op dinsdag wordt het geen ligdag aan het zwembad. Sjrd kiest ervoor om lekker op het terras te gaan lezen. Ik wandel aan het begin van de middag naar de receptie om mijn plog te maken. Onderweg naar beneden kom ik altijd langs dit huisje. Waar de pur welig tiert. De alom bekende uitspraak "As ge ut nie mir wit, gebuik te kit. Lekt ut er dan nog dur, gebruik te pur!" kon voor deze situatie geschapen zijn.

's Avonds gaan we naar Uzès. Voor een fijne wandeling, een lekker hapje eten en een doodenge confrontatie met heel veel teddyberen aan een Frans balkon.

Het menu du jour smaakt er niet minder om. We delen een salade en twee stukjes brood per persoon vooraf. Dat van die stukjes brood is nogal een ding in dit land. Toen we in Nïmes lunchten bleek er per ongeluk een stukje brood teveel in het mandje te zitten. Dat werd nog snel onder onze ogen uit het mandje verwijderd voordat de serveerster het op ons tafeltje neerzette. Alleen viel door haar razendsnelle actie nóg een ander stukje brood op de grond. Zaten we daar, met drie stukje brood. Toen ze uit ons zicht verdwenen was heb ik het brood gewoon eerlijk terug gestolen. Naar eer en geweten van bisschop Muskens.

Wat een boefke ben ik toch. Vanavond gedraag ik me voorbeeldig.

Ook dit jaar heb ik besloten me te focussen op het laten verkleuren van mijn voorkant. Die zie ik zelf het meest, daar kom ik het makkelijkst bij met smeren en ik heb sowieso een hekel aan op mijn buik liggen. "Van achter lyceum, van voren museum" wordt mijn nieuwe lijfspreuk denk ik.

Het improviseren van smakelijke vakantiemaaltijden gaat me steeds beter af. Af te meten aan het aantal hongerige wespen valt mijn Hollandse pot met een Italiaans tintje ook in Frankrijk in goede aarde.

Er gaat geen vakantiedag voorbij of er is toch wel een klein klusje hier of daar. Ik bekommer me om de was en het eten, Sjrd is hoofd tuinzaken.

Donderdag. When het nu weer te héét is om iets te doen. Na ieder kwartier buiten onder de parasol koel ik binnen een half uurtje af. Het besef druppelt binnen dat het langzamerhand goed geweest is. De accu is vol. Ik ben klaar om volledig opgeladen en blijmoedig weer huiswaarts te keren. Vroeger zouden we in deze fase abrupt beslissen om dan ook maar meteen te vertrekken. Tegenwoordig lukt het ons om de knop om te zetten en vooral het hier en nu te koesteren. Super mindful en alles.

Om niet helemaal in lamlendige ledigheid weg te zakken, besluiten we om 's avonds gewoon nog een keer naar Uzès te gaan. Kan ons het schelen. Alsof we al op alle terrasjes hebben gezeten. Echt niet. En na het eten wandelen is altijd fijn. We ontdekken een nieuw stukje oude stad waar op alle huizen, luiken en muren zwaluwen staan geschilderd. Het viel ons al op dat de lucht hier 's avonds overgenomen wordt door enorme aantallen luid kwetterende vogels. Het doet zelfs een beetje The Birds-achtig aan. Een zwaluw maakt nog geen zomer. Hier in het zuiden van Frankrijk is hij in elk geval in volle gang.

We toppen af met een ijsje op de vuist. Dat was er nog niet eerder van gekomen. Onbegrijpelijk.

Mijn laatste Franse ontbijtje is een feit. Morgen om deze tijd verorber ik mijn bammies in de auto.

We sjouwen deze laatste dag nog een keer met al onze spullen naar het zwembad. Hard werken hoor, vakantie.

Ik doe nog een laatste verwoede poging om nog een tintje donkerder te verkleuren. Zonder te verbranden! En ik moet zeggen: we hebben verdomd goed gesmeerd dit jaar. Het is nergens finaal uit de hand gelopen.

Traditiegetrouw sluiten we onze Franse tijd af met een maaltijd bij Phil. Dit was het dan. De twee weken zijn omgevlogen. Het middelmatige weer van de eerste week zijn we alweer bijna vergeten. Maar het is goed dat we dit jaar twee weken hier zijn geweest. Als we het alleen van die eerste week hadden moeten hebben, waren we toch een beetje zuur geweest. Proost en salut.

Om zeven uur stond ik op en om kwart voor negen zaten we al in de auto. Een nieuw record! De tank is vol, een beker cappuccino in de aanslag en een kleine duizend kilometer voor de boeg. On y va. Op naar Saar!

Au revoir la douce France. Tot volgend jaar!

Je moet er elf uur voor onderweg zijn maar dan heb je ook wat. Herenigd met mijn hartje.

En voor je het weet ben je weer helemaal thuis. Draait de vakantiewas volop, sjouwt de hond als een zwaan-kleef-aan achter je aan, en verdienen de buurmeisjes hun pensioen bij elkaar met de verkoop van ranja. Zo moet het zijn.

Cn verzorgde de afgelopen weken onze post en vanavond ook nog de bbq. Het leven is goed.

Hej hej.

1 opmerking:

Neeltje zei

Al is het even geleden, alsnog een welkom thuis! 😄