maandag 17 juli 2017

Plog 779 - Gelijk Bauke Mollema

Plog 779: wat deed ik allemaal van 10 juli tot en met 16 juli 2017?

Onze vakantie is nog steeds niet voorbij. Deze derde week zijn we thuis en staat in het teken van klusjes en andere nuttige moetjes. Vandaag is bijvoorbeeld het snoeien van de hagen aan de beurt.

Qua sporten is mijn vakantie wel degelijk voorbij. Vanaf nu gaat er serieus getraind worden. Spieren kweken, kracht opdoen en mijn uithoudingsvermogen oprekken. De goeroe is stevig in de schaatstrainingsmaterie gedoken en bruist van de ideeën. Leuk!

En tussen alle plichtplegingen door houden we die fijne vakantiemodus lekker vast. Met een cappu van thuis, nog steeds mijn boek en een stapel bij te lezen kranten waar je bang van wordt. Op zo'n manier gaat het weer haast op werk lijken. Dat kan de bedoeling toch niet zijn?

Er is een iemand hier in huis die het allemaal geen ene drol uitmaakt. Zij heeft relaxen tot kunstvorm verheven.

Woke up like this! Ik draag mijn haar tegenwoordig vaker een soort van opgerold, met zo'n hippieachtig bandje om mijn hoofd. Staat heel leuk, zit super lekker en zorgt met behulp van de nodige haarlak ook nog eens voor schitterende krullen.

Helaas zakt de boel na een onvermijdelijke douchebeurt weer als een plumpudding in elkaar. Maar goed, vanavond en vannacht zal ik weer shinen. Misschien moet ik het variété in?

Dinsdagmiddag ben ik lekker op stap met mezelf. Ik trakteer mezelf op een rondje langs de kringloop, het tuincentrum en de bouwmarkt. Bij de kringloop tref ik deze ingelijste herinnering aan een ongetwijfeld sportief hoogtepunt aan. Wat een droefheid. Bijna steek ik de foto in mijn mandje, uit medelijden.

Er stond van alles op mijn boodschappenlijst en ik ben dik geslaagd! Een van mijn grote irritatiepunten in de tuin was de in het zicht hangende tuinslang. Zelfs onze trouwfoto's van in de tuin worden er tot in lengte der dagen door ontsierd. De oplossing op wieltjes is even simpel als ingewikkeld in elkaar te klussen. Maar Sjrd laat zich er niet door ontmoedigen.

Maar het échte geluk schuilt in een langere windhaak. Dat weet ik sinds vanmiddag. Aan acht jaar ergernis is eindelijk aan einde gekomen. We voelen ons enorm Jos en Edgar uit Debiteuren Crediteuren, met onze Nieuwe Haakjes. Wacht, kijk zelf maar.

Op woensdag is het weer controletijd. We zitten voor dag en dauw in de auto, omdat we om 08:00 uur op de poli verwacht worden, voor mijn jaarlijkse APK. Andere jaren kozen we ervoor om de avond ervoor in een hotel in de buurt in te checken. Maar daar hadden we zo kort na onze vakantie echt geen zin in. We gokten dus maar op een rustige ochtendspits vanwege de zomervakantie. En dat blijkt gelukkig het geval. De nood naar een ijskoude Coca Cola Light is dien ten gevolge extra hoog, maar tot mijn grote verdriet serveren ze in het winkeltje beneden nu ineens Pepsi. Getver. De automaten op de poli's zijn wel nog gevuld met het betere spul, maar om daar bij te komen heb je tegenwoordig een pasje nodig! Maar de aanhouder wint en met zo'n heus ziekenhuispasje voel ik me eigenlijk een echte medewerker. Want CF is mijn werk en het UMC is het hoofdkwartier. Dûh.

Hier zit een honds vermoeide maar zeer tevreden vrouw. Meisje. Vrouw. Irène. Alle uitslagen zien er vooralsnog pico bello uit. Mijn longfunctie is nog steeds lekker stabiel. Ik blies er vandaag zowaar twee extra procentjes bij. Wat wil een mens nog meer?

Op donderdag duikt Sjrd alvast in zijn mailbox. Nadat hij is bijgekomen van zijn bezoek aan het legendarische concert van Guns N' Roses gisteravond in Nijmegen. Ik keutel intussen gewoon lekker door in huis. Ik geniet nog steeds ontzettend van het weer thuis zijn. 's Avonds tuffen we naar Ikea. Want daar had ik ook nog een boodschappenlijstje voor gemaakt. In de zomervakantie ontstaan bij mij altijd ideetjes voor het nieuwe seizoen. Ik lijd acuut aan veranderdrang. Dit keer is de slaapkamer aan de beurt.

Alvast voor mijn verjaardag kochten we gisteren dit leuke vloerkleed, voor onder ons bed. Het geeft de slaapkamer gelijk meer sfeer. Ik moet alleen nog wat wennen aan het uit bed stappen. Dat voelt nogal anders aan. Om niet te zeggen dat ik me kapot schrok vanmorgen!

Lekker en gezond blijven eten en zorgen voor nog wat meer eiwitten, was het devies van de diëtiste. Oké, dan doen we dat.

Op zaterdag hangen we eigenlijk zo'n beetje de hele dag in onze buitenwoonkamer. En ik stiekem extreem lang in mijn pyjama. Moet kunnen.

En 's avonds hangen we vrolijk verder in de nieuwe achtertuin van Nk. Met wijn en kaas en een hoop bij te buurten. Sara is de hele avond erg druk met naar konijn Simon kijken. En piepen. Vooral piepen.

Ik vermoed dat ze de hele nacht over Simon gedroomd heeft. Al wil ik geloof ik niet weten wat.

Onze allerlaatste vakantiedagen besteden we aan een sportief uitje per fiets naar de jachthaven. Niet om te zeilen, daarvoor waait het voor mij te hard. Als ik diep in mijn hart kijk, kom ik beter tot mijn recht op een jachthavencliché als deze sherryschuit.

Toen we vorig jaar op Terschelling waren en het eiland per fiets verkenden, ging dat van mijn kant uit gepaard met een hoop gemok. Wat bij Sjrd weer tot een evenredige hoeveelheid ergernis leidde. Want ík was verdomme toch degene die per se op een fiets wilde klimmen?! Pas sinds kort heeft Sjrd in de smiezen dat dat gemopper onderdeel is van mijn act. Ik ben niet écht boos dan, en al helemaal niet op hem. Het is gewoon mijn manier van uiten in een situatie waarin ik niet op mijn best ben. Ik op mijn beurt probeer mijn act tegenwoordig wat bij te sturen. Want het fietst echt niet beter of slechter door de pedalen mopperend rond te laten gaan. Dat je na veertien jaar samen te zijn nog steeds zoveel over elkaar kunt leren...

Nog een terrasje dan maar? En een pizzaatje om het af te sluiten? Vooruit dan. Maar niet zonder de verrichtingen van Bauke in de Tour te volgen. "Bij alle grote overwinningen van Nederlandse renners kon ik niet thuis kijken!" verzucht Sjrd na afloop. Klopt. Misschien schuilt daarin wel het geheim.

Een ijsje van Clevers, dat gaat er altijd wel in.

Gelijk Bauke Mollema, met de wind op kop en het zuur in de benen. En met een blij gemoed. Maar volgens mij moppert Bauke helemaal nooit.

Hej hej.

2 opmerkingen:

Neeltje zei

Top, die uitslagen!

Judith zei

Gefeliciteerd met je longfunctie, en wat zie je er goed uit!