maandag 7 augustus 2017

Plog 782 - Er hangt een tuintje aan mijn muur

Plog 782: wat deed ik allemaal van 31 juli tot en met 06 augustus 2017?

Ik start de week met het uitlezen van mijn boek. Het boek waar ik met de nodige scepsis aan begon en waar ik toch verrassend snel doorheen kwam. Dat heeft te maken met de combinatie van de eenvoudige schrijfstijl van de auteur en het feit dat ik me toch niet helemaal groen en geel ergerde aan de inhoud. Ook al hangt het verhaal inderdaad met ragfijne draadjes aan elkaar. En het hoge zweefteefgehalte accordeert allerminst met de beschreven knettergekke wereld van het hele grote geld. Maar de vriendin van de hoofdpersoon heeft CF en dat boeit dan toch genoeg. Voor mij althans. Ik kan hem weer afvinken en met een gerust hart aan een nieuw boek beginnen.

Maar goed. Ik las dan wel een boek uit, voor de rest gebeurde er ook een hoop niet. Sporten en het huis schoon laten maken voeren hierin wel de boventoon. Helaas. Gelukkig compenseren de bij elkaar gescharrelde weekboodschappen een hoop. Tien bonuspunten voor de op de etiketten gekozen wijnen. Ik ben een sucker voor vormgeving.

Of het allemaal lukt, buiten op de bank. Ik geloof van wel.

Ik voel me deze dinsdag een beetje mottig. Er komt niet bijster veel uit mijn handen. Behalve dan de ingelijste prent die ik eigenhandig in elkaar fispernul. Mijn lievelingsquote van de vakantie, om elke morgen mee wakker te worden.

De volwassenheid is hier echt keihard toegeslagen. We drinken tegenwoordig af en toe een kop koffie na het avondeten. Waar eindigt dit?

Als je eens verlegen zit om iets fijns op Netflix kan ik van harte de serie Black Mirror aanbevelen. De afleveringen duren elk rond de vijftig minuten en zijn losstaande verhalen, met telkens andere acteurs. De overkoepelende thematiek is de snelle technologische ontwikkelingen en wat de gevolgen daarvan zijn voor ons als mensen. Vanavond zag ik aflevering drie van seizoen drie (Shut Up and Dance) en wow, daarvan ben ik zomaar diep onder de indruk.

Op donderdag is het plotseling lekker weer. Het Saar en ik trekken er stante pede op uit. We waren alweer bijna verleerd hoe dat ook alweer moet. Hoewel ze niks liever doet dan met de poten in de modder staan. Zo is Sara.

Als kers op de taart stelde Sjrd voor om 's avonds samen een hapje te gaan eten in de stad. Miljaar, die man heeft echt goede ideeën! Helaas bleek onze favoriete Italiaan met vakantie en zochten we koortsachtig naar een alternatief. In eerste instantie belandden we op de markt, bij een andere Italiaan, want we gingen voor pizza. Maar we zaten er stom en de serveerster was stom en ik wilde gewoon weg. Gelukkig liet Sjrd zich overtuigen om bij Eetcafé Olijfje aan de Roerkade plaats te nemen. Ze serveerden er dan wel geen pizza's, zijn burger met friet en mijn vegetarische pasta maken alles goed. Joepie voor fijne nieuw ontdekte eetgelegenheden!

Goed briefje dit, de heer Arnold. Of A. Ik sta aanstaande dinsdag op de uitkijk. Het belooft een spannende ochtend te worden.

Toevallig hebben Arnold en ik wel exact dezelfde plannen. Namelijk opruimen! Over een goede maand laat Nls zijn gouden klushandjes wapperen bij ons op zolder. De ruimte in huis met het mooiste uitzicht gaat eindelijk optimaal benut worden. Maar voor die tijd moeten wij eerst gigantisch puinruimen. Het is de hoogste tijd om afscheid te nemen van de laatste geschreven rekwisieten uit mijn puberteit. Pogingen tot poëzie, pathetisch dagboekgeneuzel, met hartjes volgekalkte agenda's. Alles gaat weg. Ik koester weinig fijne herinneringen aan deze diep, diep ongelukkige tijd. Waarom in godsnaam zou ik er dan nog flarden van bewaren?

Als je het over de duvel hebt zeg. Op mijn verzoek knutselde Nls eerst nog snel een palletkruidentuin in elkaar. Voor mijn liefde voor groene vingers. En om lekker mee te koken.

Aangemoedigd door mijn noeste arbeid en het uitgesproken voornemen de boel vanavond lekker in de hens te zetten, spoedde ook Sjrd zich na het avondeten naar de zolder. Tegen het uitzoeken van de troep keek hij een beetje op, maar het vooruitzicht van een goeie fik maakte alles goed. Weg weg weg ermee!

Ik kom zelfs nog een kladje middelbare school Frans tegen. Voor zover ik het me herinner was er nimmer een verloofde die Luc heette, dus dit zal toch wel gewoon lesmateriaal zijn geweest. Maar allez, waren dat niet alle jongens?!

Je hebt geen idee hoe lekker dit voelt. Het ruimt niet alleen fysiek op, ook mentaal voelt mijn zolder schoon. Wat goed en fijn is blijft toch wel.

Niet alle paperassen gooi ik weg. De kaartjes die mijn ouders kregen naar aanleiding van mijn geboorte doorstaan deze opruimronde met glans. Maar zeg nou zelf, als de jaren zeventig bellen om te vertellen hoe verguld ze zijn met je geboorte neem je toch ook gewoon op?

Hoe het zo heeft kunnen gebeuren is mij ook een raadsel, maar in de nacht van vrijdag op zaterdag is Sara bekeerd tot het Hindoeïsme.

Een pallettuin zonder kruiden, is als een kerstboom zonder piek. Dus sjees ik zaterdagmiddag als een malle naar het tuincentrum. Alwaar ze een ongeveer een miljoen soorten muntplanten blijken te verkopen. De muntplant is zeg maar de macaroni onder de pasta's. Van budget tot a-merk, van in plastic zak tot in kartonnen doos. Maar ik hoef helemaal geen miljoen soorten munt of macaroni. Geef me rozemarijn en cannelloni! Verdorie. Zo krijg ik mijn tuintje nooit gevuld.

Hoe vaak ik deze zomer al in de jachthaven ben geweest? Toch al gauw drie keer, gok ik. Waarvan ik precies nul keer uit varen ben gegaan. Het komt er gewoon niet van. Het weer, andere plannen, dingen. Zoals dat gaat. Sjrd is gelukkig wel al een paar keer wezen zeilen, dus ons aspirant-lidmaatschap van de roei- en zeilvereniging is niet helemaal voor Piet Snot. Een illustratie hiervan vormen de gratis toegangskaarten die we vanwege 'de overlast' van Solar gemaild kregen. Oké dan. Doorrijen, en rap een beetje.

Toegegeven, zelf had ik nog geen euro neergeteld voor een Solarkaartje. Ik zal er wel te oud voor zijn allemaal, denk ik. De drukte, het gehang, zoveel hipheid op de vierkante meter. Doodongelukkig word ik ervan. Maar de muziek van Chef'Special vind ik leuk genoeg om er toch even voor uit mijn holletje te kruipen. En deze afgezaagde foto natuurlijk. #goals

En dan na twee uur keihard festivallen met gezwinde spoed huiswaarts. Terwijl Sjrd de auto ophaalt zijg ik neer onder Christus aan het kruis.

Als Jezus het zegt.

Hej hej.

Geen opmerkingen: