maandag 14 augustus 2017

Plog 783 - Dwalen door Damsko

Plog 783: wat deed ik allemaal van 07 tot en met 13 augustus 2017?

Hartelijk maandag! Weet je wat? Ik skip het sporten gewoon nog een weekje. Zonder de goeroe ben ik reddeloos verloren. Ik weet dat, dus ik omarm het maar. Volgende week is hij weer terug van vakantie en komt het vast weer goed met mijn motivatie. Vandaag ga ik gewoon nog een keer naar het tuincentrum en richt ik al mijn pijlen op het kruid der onsterfelijkheid. Bio en eetbaar. Zou het?

Kijk aan, onze palletkruidentuin is klaar! Na mijn bliksembezoek aan het tuincentrum reed ik door naar de grote AH in de stad. Boodschappen doen in een andere supermarkt geeft altijd een instant vakantiegevoel. Tot mijn grote blijdschap trof ik er precies de kruidenplantjes aan waar ik nog naar op zoek was. En bleken ze ook nog veel goedkoper dan bij het voornoemde tuincentrum. Juist.

Sara en ik voelen elkaar altijd extreem goed aan. Hier beeldt ze even de staat van dinsdag uit.



Ook al zeikt het de hele dag van de regen. Ook al vraag je je af of het ooit nog wat wordt met die tamelijk troosteloze semi-zomer. Ook al laat je een volle fles Teisère over de tegelvloer te pletter vallen. Alles Kump Good.

Ik ga dus tegenwoordig naar bed met de gedachte dat ik als ik wakker ben weer lekker cappuccino kan drinken. Het is nog niet zo dat ik allerlei plaatjes met quotes over koffie ga delen (en sla me vooral als ik dat wel ga doen!) maar dat ik het spul zó lekker zou vinden verrast me uitermate. Proost op dat.

Er is geen houden meer aan. Augustus of niet, mijn voeten schreeuwen om sokken.

Sinds ik geen bijvoeding meer gebruik, ontvang ik een stuk minder medische post. Waar we voorheen grossierden in kartonnen dozen voor het oud papier, moet ik ze tegenwoordig weer bij elkaar scharrelen in de supermarkt. Gelukkig compenseerde het bedrijf waar ik mijn spraybenodigdheden bestel ons tekort aan dozen, door voor het kleinood in mijn linkerhand - met de afmeting van een bankpasje - een hele doos te gebruiken. Want het paste met de beste wil van de wereld natuurlijk niet meer in die andere doos erbij...

Het raadsel van de onverklaarbare fruitvliegjes rondom de eettafel is opgelost. De laatste banaan uit de roedel blijkt te lijden aan spina bananida. Hij heeft een open ruggetje. Opereren is geen optie meer. De patiënt is bij voorbaat kansloos wegens infectie als gevolg van diezelfde fruitvliegjes. Ik draag hem zo over aan het mortubananium. Het is niet anders.

Dit hier is niet zomaar een lunch. Dit is mijn Amsterdamse lunch! Op vrijdagochtend vertrokken we al bijtijds richting het noorden, voor twee lange dagen Damsko. Je hebt geen idee hoezeer ik daar naar uitkeek. En nu zijn we er eindelijk!!!

Een vastomlijnd plan of uitgestippelde route hebben we niet. We zien wel waar we uitkomen. Dat blijkt onder andere bij de grootste Primark van Nederland te zijn. En na een bloedstollende speurtocht langs alle verdiepingen in het pand, slaag ik er in de laatste minuut toch nog in de trui, waar ik op slag verliefd op werd, in de juiste maat te vinden.

Dat vieren we met een luxe aangeklede cappuccino in de Cake Room van Grand Hotel Krasnapolsky. Wij houden nogal van contrasten en je moet overal eens geweest zijn. Ja toch niet dan?

Vooruit, ook nog een kazige toeristenkiek op de Dam. Kan ons het schelen. We hebben het naar ons zin en de zon is tegen alle verwachtingen in gaan schijnen. Sjoerd kan zo meteen zijn eerder vandaag aangeschafte trui - hij had het koud en geen jas bij, wij leren het nooit - nog uittrekken.

Dineren en overnachten doen we in het WestCord Art Hotel. Want dat kregen we cadeau. Mijn wilde plannen om na het eten weer terug de stad in te gaan voor een afzakkertje hier of een filmpje daar hebben we al snel bijgesteld in wijn tanken bij het diner. Met ruim 13 wandelkilometers in de benen is de koek ronduit op. Niet erg. Heel niet erg.

Groetjes van mij en mijn vermoeide wandel- slash wijnhoofd uit het analoge Instagramtijdperk.

Buiten de gebruikelijke hotelkamerperikelen - te koud, te warm, geen ventilatie, een te hard matras en te veel gekke kussens - maakten we een goede nacht in dit arty farty etablissement wat is ondergekotst door Herman Brood. Als je maar moe genoeg bent. En dan nu op naar een stevig ontbijt!

Precies na de buien checkten we uit. Er staat wederom een fijne dag op het program. Als we het centrum inrijden komen we zomaar langs mijn oude werkplek.

En alsof het niks is pin ik meteen wat geld in de Appie waar ik achttien jaar geleden mijn boodschapjes deed. Voor de een betekent het niks, ik voel de nostalgie door mijn aderen stromen.

Nu we er toch zijn doen we ook maar een rondje Waterlooplein. Waar deze meneer gezellig de duiffies zit te voeren. Het had evengoed een foto van tig jaar geleden kunnen zijn.

Het enige wat vaststond aan deze trip was een bezoek aan het Stedelijk Museum. Na al eerder het Van Gogh en het Rijks te hebben aangedaan, dompelen we ons vandaag onder in de moderne kunst. Sjrd is positief verrast. Hij is meer van de oude meesters maar alles wat we hier zien kan zijn goedkeuring wegdragen.

Ik kijk mijn ogen uit en voel hoe mijn hart zich voelt met al dit mooie fijns. Doe mij maar modern.

En kleur. Vooral veel kleur. Eindeloos dwalen door alle zalen. Ik voel me hier zo gelukkig.

Al begrijp ik lang niet alles van wat er hangt hoor. Dit 'zelfportret in twee dimensies' van Kazimir Malevich is mij een brug te ver.

Het loopt al tegen zessen maar van lunchen is het niet gekomen. Ik ben inmiddels een hypo nabij. Laten we in godsnaam op zoek gaan naar voer. Het Torture Museum komt wel een andere keer aan de beurt. (Wees gerust. Het Torture Museum is een grote inside joke bij ons thuis. We gaan wel naar het Torture Museum als Pasen en Pinksteren op één dag vallen.)

"Zoals een kip hoort bij een ei, hoort Schöndeln bij mij," aldus de schrijver van het schoollied van mijn middelbare school. Ik heb dat hele lied overigens nooit hoeven zingen, want de betreffende muziekleraar - die kon rijmen en dichten zonder zijn hempie op te lichten - was gelukkig niet die van mij. Maar zoals een kip bij een ei hoort, zijn Amsterdam en fietsen onlosmakelijk met elkaar verbonden. Getuige ook dit lollige kunstwerk aan de muur.

Een hapje eten op de Nieuwmarkt zat er niet meer in. Ik zakte net wat te vroeg door mijn hoeven. Gelukkig blijkt Café de Jaren na al die jaren ook nog steeds een fijne stek om te stranden.

We besluiten mijn trip down memory lane met een bezoekje aan mijn oude studentenhuis, aan de Oudeschans. Ik heb mijn hartje weer helemaal opgehaald deze twee dagen. En dan nu met gierende banden naar de rust en frisse lucht van Limburg.

Zomerse zondagen zoals ze bedoeld zijn. Iedereen is blij om weer thuis te zijn.

Hej hej.

Geen opmerkingen: