maandag 21 augustus 2017

Plog 784 - Appels met peren vergelijken

Plog 784: wat deed ik allemaal van 14 augustus tot en met 20 augustus 2017?

Je weet dat het maandag is als de zak hondenbrokken ondersteboven uit je handen op de grond valt. Het belooft weer een prachtige week te worden!

Het sportrusten zit er eindelijk op. We kunnen weer aan de bak! En ik moet zeggen, het viel helemaal niet tegen.

Sjrd is vanavond samen met Chrs naar een concert geweest van zijn favoriete band (Life Of Agony). Dat alleen was al gezellig maar wat het voor mij persoonlijk nog leuker maakte, was de vracht de Sjrd na afloop mee naar huis nam. Via Chrs zijn er namelijk nogal wat schaatsattributen van Mrc mijn kant opgekomen. Zo mag ik sowieso een nagenoeg nieuw paar schaatsen uitproberen (en houden als ze passen!) en kan ik ook eens voelen hoe zo'n schaatspak nou zit. Blind iets bestellen in de webshop kan altijd maar het gaat ook om de beleving. En ik moet zeggen, dit beleeft al een stuk meer!

Oh oh oh Sara. Elke morgen nestelt ze zich aan Sjrds kant van het bed. Met de hand op mijn hart zweer ik dat haar nooit aan hoor komen trippelen. Pas als ik ontwaak voor een plasje zie ik het hoopje liefs naast me. Ja en dan is het natuurlijk al veel te laat.

Volgens mij past het schaatspak prima! De pijpen zijn wat lang maar tussen kruis en kin heb ik weinig ruimte over zonder dat het al te veel trekt. Of moet het trekken? Ik heb geen idee. Volgens mij is het jasje ook wel goed. Er kunnen nog wel wat lagen onder. Hoewel ik me nu al een ei uitzweet. Dat gevoel moet ik vast zien te houden, voor als ik in februari in de vrieskou sta te vernikkelen.

Je weet dat je bij Hema bent als... Hu! Dit lijkt me echt heel erg ranzig smaken. Chips met rookworstsmaak.

Op woensdag maak ik samen met mijn vader een soort tijdreis. We begeven ons naar het WKZ, net als vroeger. Maar dan in het nieuwe ziekenhuis. Waar geen afdeling Eskimo meer is. Wel hangen er lachspiegels. Al zie je daar met zo'n mondkapje voor weinig van.

Ik ben hier voor een fietstest. Om te meten wat mijn maximale inspanningsvermogen is. Voor het onderzoek begint word ik opgetuigd als een heuse kerstboom. Tijdens het fietsen meten ze mijn bloeddruk, saturatie, de uitwisseling van gassen in mijn adem en er wordt een hartfilmpje gemaakt. Tot zover het leuke gedeelte. Want het fietsen is verschrikkelijk. Iedere minuut worden het wattage dat je weg moet trappen opgeschroefd. En je moet doortrappen tot het niet meer gaat. Voor iemand die vijf keer per jaar haar e-bike bestijgt en voor de rest alles te voet aflegt, lijkt me dit sowieso niet een bijster representatief onderzoek. Het is namelijk appels met peren vergelijken.

Mijn maximale inspanningsvermogen op de fiets is dan ook niet heul hoog. Doordat mijn benen al vrij rap verzuurden konden we niet eens meten wat mijn maximale hartslag nou is. Lekker dan. De cijfers drukken voor mijn gevoel uit dat ik het afgelopen anderhalf jaar niet genoeg mijn best heb gedaan. Terwijl het tegendeel waar is. Als mijn conditie echt zo kut is, kon ik toch ook niet probleemloos 25 kilometer door Amsterdam wandelen vorige week? En als ik onderontwikkelde beenspieren heb, kan ik vast geen 80 kilo op de legpress wegduwen en squatten met 28 kilo in mijn nek? Het werkt ontzettend demotiverend op deze manier. Het aanbod van de fysiotherapeute om dit onderzoek over een maand of vier nog eens te herhalen sla ik dan ook beleefd af. Vanaf hier ga ik het weer gewoon op mijn eigen manier doen. Samen met de goeroe. Komt wel goed schatje.

Oh ja, en ik moest nog iets anders vertellen... We zijn nog steeds aan het opruimen! De zolder raakt allengs leger maar het ont-spullen is nog niet over. Op donderdag trek ik onder meer wat oude studieboeken uit de kast. Dit boek gooi ik op marktplaats. Of is er onder mijn lezeressen nog iemand die ik blij kan maken met dit ongebruikte bevallingsboek?

Ook akker ik deze stapel CF-nieuwzen door. Eigenlijk wil het gros van de boekjes wegdoen. Maar al lezend krijg ik het niet over mijn hart. Ik blader door een kleine 20 jaar aan revolutionaire CF-ontwikkeling. En ik word keihard in mijn gezicht geslagen met foto's van allemaal mensen die er inmiddels niet meer zijn. 's Avonds besluit Sjrd dat de boekjes niet weg mogen. "Niet alles hoeft weg Irène." Dat is ook zo. Voor nu stop ik ze in een doos in de kast. Dat is voorlopig opgeruimd genoeg.

Ik jankte nog één keer tegen de goeroe aan over die stomme fietstest - het zat me echt hoog - en toen was het klaar. Voorwaarts. Ik ben wél goed bezig en ik mag trots zijn op mijn inspanningen. Ik mag zelfs trots zijn op mezelf. Zo!

Sjrd en ik luiden het weekend in met nieuwe hardloopschoenen voor hem en een lekker etentje voor ons samen.

Op zaterdag trekken we de provincie weer uit om aan de randstad te snuffelen. Je zou het misschien niet direct aan onze gezichten aflezen maar we hebben er ontzettend veel zin in.

Een gulden blogregel: nooit een kans onbenut laten voor een poes op je plog. De poes in kwestie vraagt zich hier af of ze zojuist konijnenvoer heeft gegeten. En hoe erg dat is.

Ook vandaag vinden we dat we weer van alles hebben om op te proosten. En dat doen we dan ook naar hartenlust.

Weekendvibes. Sara laat vandaag alles lekker hangen.

Sjrd niet. Hij heeft zijn nieuwe stappers uitgetest. Vooralsnog lijken ze het prima te doen. Top!

En in de middag maken we een zondagse wandeling met het gezin. Heerlijk truttig. Nou en.

Op welke manier kun je zo'n buitengewoon prima weekend beter afsluiten dan met een goede pasta met garnalen?

Hej hej.

2 opmerkingen:

Geert zei

Volgens mij moet dat schaatspak echt strakker. Kijk maar eens hoe snel Sven en Irene de muts afdoen als ze finishen. Dan doen ze vooral om van het knellen van het pak verlost te worden.

Neeltje zei

Dat is de pest van zo'n test, het kan alleen maar cijfers laten zien. En met cijfers kom je weer in hokjes. Hou je vast aan wat je voelt. Dat is uiteindelijk de beste test. En voor de rest, weg pesttest.