maandag 2 oktober 2017

Plog 790 - Iedereen en zijn moeder en wij nu ook

Plog 790: wat deed ik allemaal van 25 september tot en met 01 oktober 2017?

Ik kan geen betere manier bedenken om de week te beginnen dan ondersteboven. Iets met buikspieren trainen en pijn. Een duivelse bedoening kan ik je verzekeren. Maar het gevoel erna hè. De endorfines die vrijkomen in je hoofd. De melkzuren die je door je spieren voelt razen. Heurlijk!

Mijn vader en ik zijn erfelijk belast met dezelfde humor maar bij dit berichtje bleven mijn wenkbrauwen in de lucht hangen. Zijn liefde voor het oplossen van cryptogrammen heb ik helaas niet geërfd. Een stukje duiding via de telefoon was dan ook noodzakelijk.

Een fijn zoekplaatje op de dinsdagochtend. Waar is de Saar?

Ik heb mezelf deze zonnige middag naar een Zweeds stukje Heerlen geteleporteerd. En als je er dan toch bent kom je er niet onderuit om zo'n kaneelbroodje achter je huig te vouwen. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

Weet je nog? Ooit was ik die vrouw zonder planten. Want zelfs het in leven houden van een poepsimpele cactus was voor mij te hoog gegrepen. Maar sinds ik de stabiliteit van mijn eigen bestaan eindelijk onder controle heb, durf ik mijn zorgverantwoordelijkheid best een stukje uit te breiden. En dus heb ik nu een tafel vol plantbaby's!

Woensdag: zon en zwakjes. Vergen die planten nu al te veel van me?! Neen. Wel sluimert er al weken iets. Ik hoest meer, en viezer. Ik ben aantoonbaar vermoeider. Heel soms zelfs een beetje kort van adem. Dit zou zomaar eens uit kunnen draaien op een oraal kuurtje van het een of andere antibioticum. We houden de vinger aan de pols. En het hoofd in de zon. Want vitamine D is altijd een goed idee.

Ken je dit bekwame krukje? Het is van Ikea. Iedereen en zijn moeder heeft het al jaren in huis, behalve wij. Daarom kocht ik er gisteren gewoon twee. Een voor in de kleedkamer en een voor op zolder.

Waar ik zolder zei bedoel ik vide. Want zo beleeft de open ruimte inmiddels. Ik laat het je zien! Als je de trap opkomt is dit wat je ziet. Opgeruimd, licht, gezellig.

Op mijn vorige plog kreeg ik een reactie van iemand die zich afvroeg of die witte stoelen ook naar de kringloop gingen. Natuurlijk niet! We hebben er nu een soort tweede woonkamer bij, en daar passen deze zetels perfect in. Of om Sjrd te citeren: "We moeten nu alleen nog even bepalen wie van ons hier op kamers mag!"

Of Sara al op de hoogte is van de verbeterde situatie op zolder weten we eigenlijk niet. Vooralsnog ligt ze erg graag in haar mand, die ze naar hartenlust herschikt.

Het thuishutterdagje van gisteren heeft me goed gedaan. Vandaag voel ik me weer iets fitter. Heel misschien komt dat ook door mijn Damskotrui.

Dit is zo'n foto die in mijn hoofd heel leuk leek maar in de praktijk enorm stom uitpakte. Want mijn broekspijpen zitten raar en je ziet veel te weinig kastanjes en veel te veel bestrating. Mijn Instagramfeed haalt hij dan ook niet maar voor mijn plog is hij 'goe zat'.

Amsterdam heeft duidelijk niet het alleenrecht op de Kalverstraat.

Oh jongens. Mijn vrijdagse training... Slecht geslapen, buikpijn, niet naar de wc kunnen en ook nog kleine onmin met de goeroe. Zo had ik het me allemaal allerminst voorgesteld.

Maar ja. Soms ís het ook gewoon poep.

Gelukkig zit geluk ook in heel simpele dingen. Zoals bijvoorbeeld mijn nieuwe was- en droogvoorzieningen op zolder. Misschien ga ik de rest van de dag wel in trance naar de ronddraaiende wastrommel zitten staren, op mijn nieuwe krukje.

Zaterdag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Dit zijn de betere #lifegoals hoor. Een hele la vol keurig geordende nagellakfaciliteiten! Ik ga eens lekker knutselen.

Mijn schoonouders vieren vandaag hun beider verjaardagen dus ik ben op allerlei vlakken lekker over de top gegaan. Zelfs mijn linker knie - voor de kijkers rechts - viert haar eigen merkwaardige feestje. En dan nu: op naar de vlaai!

Sara! Jij alweer hier? Wat kan ik er nog over zeggen? *diepe zucht en flinke oogrol*

We besluiten ons weekend bij een restaurant waar we nog niet eerder aten. Zinc zit sinds een jaar aan de Roerkade in Roermond. Je kunt er wijn drinken en eten, maar dat is geloof ik het alom tegenwoordige concept: wine & dine. Al dan niet met fingerfoods. Wij gaan vanavond echter voor een vijf gangen diner.

Het is namelijk weer een beetje feest. Vandaag slik ik precies anderhalf jaar Orkambi. Achttien zalige maanden waarin ik mijn leven stukje bij beetje terugkreeg. En zelfs meer. Nooit eerder kon ik sporten op het niveau waarop ik nu zit. Achttien verlichte maanden, waarin de altijd zoemende zorgen steeds veder naar de achtergrond verschoven. Verdwijnen zullen ze wel nooit. CF blijft een bitch die me altijd alert houdt. Maar de scherpste kantjes zijn er een klein beetje afgesleten. Het blijft een wonder. En daar proosten we op.

Het waren vijf tongstrelend lekkere gerechtjes die we voor onze kiezen kregen. Iets met inktvis, pompoenmosterdsoep, roodbaars of snoekbaars of weet ik veel welke vis met allerlei schuimpjes van dingesen, en toe worteltaart met gebrande ananas.

Hej hej.

1 opmerking:

Margreeth zei

Het mag dan een foto zijn die tegenvalt, de schoenen zijn meer dan prachtig! Wauw!