maandag 30 oktober 2017

Plog 794 - Eindelijk Orkambi!

Plog 794: wat deed ik allemaal van 23 oktober tot en met 29 oktober 2017?

Hela hola! Hartelijk nieuwe week. Na het sporten verliet ik ons schoongemaakte huis en toog naar de Action. Even snel en slechts puur functioneel. Geloof je het zelf? Ook vandaag ging ik weer genadeloos voor de bijl. Ik kwam alleen maar voor een nieuwe hondenmand...

Als sinds de aankondiging verheug ik me zes slagen in de rondte. Het fantastische eerste boek van Hendrik Groen is verfilmd als serie. Met een cast waar je u tegen zegt. En geregisseerd door een frisse jonge knul. We worden als kijker in het geheel niet teleurgesteld. Met hond Mo als kers op de taart.

Eigenlijk staan de komende dinsdagen in het teken van zelf trainen op de ijsbaan in Eindhoven. Maar ja. Pap is uiteraard nog niet helemaal fit en mijn helm is onderweg. Vandaag slaan we dus maar wijselijk over. Dat geeft mij mooi de gelegenheid om korte metten te maken met deze grafbende op de overloop.

Boven is alles weer spic en span. Dan gaat deze lekkere lunch er zeker in.

Omdat we geen beweegrobots zijn nemen Sara en ik in de middag een rustje. Rusten is minstens zo belangrijk als inspannen.

Mijn vingers zijn inmiddels zo groen, dat de lidcactus spontaan aan een tweede bloei roze vingers is begonnen. Het wonder der natuur voltrekt zich gewoon in mijn huiskamer.

Lekker gewerkt, mezelf op een frisse lippenstift voor het nieuwe seizoen getrakteerd en vervolgens precies op tijd thuis zijn om mijn schaatshelm van de postbode overhandigd te krijgen. En hij zit ook nog als gegoten. En alles matcht zo lekker. Ik denk dat ik voortaan gewoon niet meer zonder helm de deur uitga.

Ik stond net mijn geboende gezicht in te crèmen toen mijn telefoon ging. Het was CF-collega Jn. Die twee keer achter elkaar licht hijgerig vroeg of ik het al gehoord had?! Uh nee. Maar alles in mij wist direct wat hij bedoelde. En inderdaad. Het heeft hare excellentie mevrouw Schippers behaagd om op de valreep van haar ministerschap een deal te sluiten met Vertex. Vanaf 1 november a.s. wordt Orkambi opgenomen in basisverzekering. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe blij ik met dit besluit ben. Daarom heb ik het maar gewoon ordinair op een zuipen gezet. De fles champagne die al een aantal weken koud lag is tot de bodem leeggedronken. De mensen die mij volgen op Instagram zijn daar getuigen van geweest. Het was heerlijk tipsy worden met Instastories.
Heel misschien heb ik gisteravond ook nog wel een Hele Reep Tony Chocolonely soldaat gemaakt. Die oranje, met zeezout en karamel. Lekker emo-eten. Soms moet dat. Naast vadsig en ongezond voel ik me een beetje verdoofd. Ik kan nog steeds niet geloven dat het écht zo is, van Orkambi. Dat we voorlopig uit de strijdstand kunnen. Dat de hoogspanning eraf is.

Vanaf deze week sport ik op donderdag bij de fysio in plaats van vrijdag. Dat maakt voor de goeroe niet uit. Hij tovert dezelfde sadistische oefeningen uit zijn hoge hoed. Vandaag beult hij me af met dit elastiek. Maar toevallig - en ik weet dat je niet mag opscheppen maar in dit geval doe ik het toch - rock ik dit elastiek best wel! Het voelt heerlijk om op sportief gebied eens een keer iets heel goed te kunnen. Je begrijpt dat ik nu zo'n elastiek overweeg voor thuis.

En verder doen Sara en ik 's middags een Groundhog Daytje. Zoek de verschillen met dinsdag.

Het vroege opstaan op vrijdagochtend begint al een beetje te wennen. Om half acht gaat mijn wekker, om negen uur pik ik mijn vader op en om iets voor tienen arriveren we where the magic moet gaan happenen.

Hoe de schaatsles verliep beschreef ik al in deze blog. Ondanks de tranen heb ik nu alweer zin om weer op de schaats te staan. Lijkt me een goed teken.

's Avonds gaan Sjrd en ik ouderwets op date: uiteten en naar de film. De laatste keer dat we dat deden was ongeveer in het pleistoceen. Dus het kon wel weer een keer.

We zitten in restaurant De Frietpan. Qua luchtafzuiging is het hier om te janken maar wat betreft de decoratie denken ze lekker met me mee. Het thema wordt mooi doorgevoerd.

We stinken een uur in de wind. Maar echt. Gelukkig zijn we niet de enigen. Groot voordeel hiervan is dat ik mijn rommelende buik zonder schroom kan gaan zitten ontluchten de komende uren. Niemand die het merkt. De film - The Mountain Between Us - is trouwens een dikke aanrader! Spannend, eng, onderhoudend, een beetje kazig maar niet te. En er zit een schier briljante hond in. Films met honden zijn per definitie meer dan prima.

Onze zaterdag bestaat uit knallen op kantoor. Sjrds werkzame leven staat deze dagen in het teken van een belangrijke bijeenkomst volgende week dinsdagavond. Hij stiefelt zodoende een gelikte presentatie in elkaar. Ik buig me over de ordners met bonnetjes. Het is immers weer BTW-tijd.

Deze ovenrisotto met zongedroogde tomaatjes, prei en tuinerwtjes is om je vingers bij af te likken. Dat doe ik dan ook.

Ik ben zo duf als een konijn van gisteren. Mijn hoofd doet zeer en mijn benen voelen ook nog wat stram van al het schaatsgeweld. Terwijl Sjrd een knap rondje hardloopt, maken Saar en ik een verkwikkende en levensgevaarlijke zondagochtendwandeling. Hebben we dat extra uur van vandaag in elk geval optimaal benut. Wat mij betreft verzetten we de klok elk weekend.

's Middags komen Rlph, Lnnk en de naef op bezoek. Hij is ietsje minder bang voor Sara dan de vorige keer en durft nu zowaar op een eigen stoel te zitten. We trekken het hele blik aan kindervermaak open, van puzzels tot spelletjes tot kleuren. Maar de pepernoten op tafel blijven lonken. "Nog eine mama? Nog eine papa?"

Ik maakte voor een weeshuis verse pompoensoep en ook op de borrelplank is niet bezuinigd. We eten er vermoedelijk de hele week nog van...

En zo rollen we het weekend uit. Tot volgende week!

Hej hej.

Geen opmerkingen: