vrijdag 27 oktober 2017

Skate4Air - Brullend over de baan

Vorige week praatte ik je bij over de - naar ik vermoed - kortste schaatsles ooit. De bloederige buil van mijn vader heelt inmiddels naar tevredenheid. Zijn hersengeschudde hoofd doet wel nog regelmatig zeer en hij moet op tijd een tukkie doen om het herstel te bespoedigen. Het leek hem wijzer om de ijzers deze week nog even in het vet te laten, maar hij vergezelde me vanmorgen wel gezellig naar Eindhoven. Waar ik in de rebound ging voor mijn eerste schaatsles. Gehelmd en wel!

De impact van mijn vaders val bleek groter dan ik wilde toegeven. Eenmaal op het ijs spoten de waterlanders echter uit mijn ogen. "En ge ziet er nog wel zo professioneel uit!" merkte een van de aardige instructrices van Duosport op. "Spullen aanschaffen is altijd het makkelijkst," snifte ik. Een betere metafoor voor mijn leven kan ik eigenlijk niet bedenken. Als je het niet van je talent moet hebben - in dit geval schaatsen - overcompenseer je de rest gewoon tot in de puntjes.

De beginnersgroep waarin ik overduidelijk thuishoorde lag natuurlijk al een schaatsles op me voor. Dat resulteerde na twee rondjes warm rijden in een keiharde flashback naar de gymlessen op de lagere school. Ik was andermaal de kleinste en de zwakste. En de langzaamste. Toen ik aan mijn tweede rondje begon stond de rest alweer langs de kant, op mij te wachten. Net als vroeger besloot ik me daar geen ene fluit van aan te trekken. Ik doe waar ik me goed bij voel: alles op mijn eigen tempo. Dan ben ik maar de LOM-schaatser van het gezelschap.

De schaatsjuf had inmiddels ook wel in de smiezen dat ik beter mijn eigen programma kon volgen en liet me bij het begin beginnen. Namelijk eerst even van het ijs afstappen en nog maar een potje janken. De spanning hing als een extra schaatspak over me heen. Daarna zette ze me in de schaatshouding: met de knieën gebogen, naar achteren hangend en met de enkels op slot. En warempel zeg. Ik gleed! "Heb je een beetje schaatservaring?" vroeg ze. Ik moest ontkennend antwoorden. "En kun je remmen? Heb je een beetje ski-ervaring?" wilde ze weten. Mijn even kortdurende als rampzalig verlopen ski-carrière schoot door mijn hoofd. "Je bedoelt vast de pizzapunt?" huiverde ik. De enige pizzapunt die ik beheers komt uit een gloeiendhete oven en druipt van de vette kaas.
"WAT HEB IK ME TOCH IN HEMELSNAAM IN MIJN HOOFD GEHAALD?!" galmde het onder mijn kekke helm. Toch pizzapuntte ik me even later dapper 400 meter over de ijsbaan. Zonder te vallen. Zonder andere mensen in gevaar te brengen. Wat een overwinning. Daarna was de koek op. Voor vandaag was het even genoeg geweest.

Resumerend over de tweede les.
We hoefden niet naar het ziekenhuis;
Ik ben nog steeds niet gevallen;
Ik heb een fijne helm gekocht;
Er is niks mis met je eigen koers varen;
Ondanks alles heb ik er nog steeds lol in.

Opvallend genoeg was ik niet de enige die rondreed in het zwart-gele Skate4Air schaatspak. Hoewel ik de beide heren niet kende voelde het toch meteen een soort vertrouwd. Alsof we allemaal bij hetzelfde bedrijf werken, collega's onder elkaar. Met de ene meneer hield ik een gezellig kletspraatje. Zijn deelname aan Skate4Air lag alweer vijf jaar achter hem. De andere man deed echter of hij zich nergens bewust van was. Terwijl Skate4Air toch behoorlijk over je heen gekotst is, in dat spandex uniform. Dus nu vraag ik me af: wat zijn de etiquetteregels in deze? Groeten wij elkaar in het wild, zoals motorrijders en vrachtwagenchauffeurs dat doen?

Grüß Gott!

1 opmerking:

Neeltje zei

Dikke duim, petje af, helm op en een goed herstel voor je vader toegewenst.