woensdag 22 november 2017

Hoe ik op de valreep mijn heupkom brak

Goedemorgen vanuit het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven!
Inderdaad, je leest het goed. Ik lig in het ziekenhuis. En niet om mijn zweetvoeten.

Zoals elke dinsdagmorgen vertrokken mijn vader en ik ook gisteren goedgehelmd naar de ijsbaan in Eindhoven. We hadden er allebei niet zo heel veel zin in maar besloten dat het zonder zin ook kon. De kwaliteit van het ijs was opnieuw niet al te best. Door de regen lag er een stroperige laag over de baan. Het was met recht ploeteren. Maar hé, alsof het in Oostenrijk straks vanzelf gaat allemaal. We konden er maar beter aan wenen.

Na de dweilpauze was de binnenste helft van de baan in elk geval weer lekker glad dus als ware profs zoefden we over het ijs. Na twintig rondjes haalde ik pap over om er nog vijf achteraan te plakken. Het ging immers zo lekker en dan hadden we mooi toch mooi 10 kilometer in de benen. Het bleken mijn laatste vijf heerlijke rondjes op de schaats te zijn.

Want vlak voor ik het ijs af wilde stappen - ik was slechts een meter van de rubber matten verwijderd - verloor ik ongehoord knullig mijn evenwicht en kapseisde naar rechts. Mijn rechterheup ving de klap op en ook mijn hoofd bonkte een keer flink tegen de even koude als keihard ondergrond. Lang leve mijn helm! In eerste instantie dacht ik dat het wel meeviel, of dat hoopte ik. Maar al snel merkte ik dat ik niet meer overeind kon komen. Op mijn billen schoof ik van het ijs af. Het voelde niet goed. Na veel vijven en zessen wist ik mezelf overeind te hijsen. Ik liet pap een rolstoel halen. Dezelfde als waar hij vijf weken geleden in werd afgevoerd, met zijn bloedend hoofd. Op de EHBO werd me geadviseerd om toch even een fotootje te laten maken in het ziekenhuis. Want er kon best iets gebroken zijn. Nee toch?!

De hel van in en uit de auto klimmen zal ik je besparen maar het was eufemistisch uitgedrukt geen feest. Op de spoedeisende hulp werd er nog  veel meer met me gesjord. In de rolstoel, uit de rolstoel, op het röntgenbed, van het röntgenbed af in een gewoon bed. Echt, ik heb gekermd, gevloekt en geschreeuwd van de pijn. Dat was terecht. Mijn heupkom bleek namelijk gebroken. (Alsof je alleen echt pijn kunt hebben en primair mag reageren als er iets gebroken is...)
Omdat de artsen aan de röntgenbeelden alleen niet genoeg hadden wilden ze ook nog een CT-scan laten maken. Moest ik godverdomme nog een keer van het ene bed op het andere en weer terug.

Het grote geluk is dat ik vooralsnog niet geopereerd hoef te worden. Mijn heupkom is op verschillende plaatsen beschadigd. Vergelijk het met een gebarsten vaas. De breukjes staan recht ten opzichte van elkaar en de hoop is dat alles met rust weer netjes aan elkaar groeit. Concreet houdt dat in dat ik flink aan de pijnstillers zit en ik  mijn rechterbeen de komende zes weken niet mag belasten.

Tijdens de clinic in Utrecht werd me al voorgehouden dat het niet de vraag was óf ik een keer zou vallen maar wannéér. Dat mijn eerste val meteen zo'n fatale zou zijn had ik dan weer niet verwacht. Mijn schaatsavontuur met en voor Skate4Air is hiermee namelijk voortijdig en abrupt ten einde gekomen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe zuur ik dat vind. Mijn hoop is nu dat ik begin februari voldoende hersteld ben om toch mee te gaan naar Oostenrijk en het geheel vanaf de zijlijn te volgen. Ik ben immers nog steeds ambassadeur (en wat voor een...) en heb bovendien verplichtingen tegenover alle mensen en bedrijven die mij al gesponsord hebben. Niemand kon deze plotwending voorzien. Het is zuur maar ik zal me erbij neer moeten leggen. Gelukkig ben ik redelijk getraind in het bijstellen van verwachtingspatronen. En het scheelt voor mijn herstel enorm dat ik in topconditie mank lig te wezen.

Grüß Gott!



14 opmerkingen:

De Hoestende Avonturier zei

Vind het zo naar voor je, je was zo goed bezig!! Hoop heel hard dat je er goed en snel van herstelt zodat je inderdaad toch nog mee kan om het van de zijlijn mee te maken. En dan in ieder geval maar weer met je fysio guru door te gaan met je nieuw gevonden fitheid. Vallen, opstaan en weer doorgaan. Zet 'm op. X

Sandy 3.0 zei

Heel veel sterkte met je herstel. Ik kan de pijn weer voelen als ik je verhaal lees. Mijn rechterheup heb ik ook gebroken gehad maar bij de heupkop, er moest toen wel een schroef in. En een jaar later ging die er weer uit. Jammer dat je schaatsavontuur zo moet eindigen. Helaas, het is even niet anders. Misschien kun je schaatsjes gaan haken...nogmaals sterkte!

Anoniem zei

Ik vind het zo sneu voor je dat het zo moest eindigen, snotverdriedubbeltjes ( ik mag niet vloeken van mijn oma...) Ik hoop dat je herstel snel inzet en dat je in ieder geval als sidekick meekan naar Oostenrijk. Zet hem op witte muizen!

Liefs Marjan NH

schrijfselsvanmij zei

Arme jij, beterschap!

Veronics zei

Jeetje wat een domper is dit.
Zoveel motivatie en kracht.....dan zo onderuit gaan.
Sterkte met herstel

Anoniem zei

Veel sterkte en een goed herstel gewenst! Shit, shit wat jammer!
groetjes
Roelien

Joris zei

Ach wat vreselijk naar. Ik wens je veel sterkte en voorspoedig herstel.

Joris

Bee zei

Ach neeeeee, wat enorm verschrikkelijk zuur is dit. Bah bah bah. Dit gun ik je zó niet.
Nu weet ik zeker dat ik die pinguin ga bestellen, wist ik al zeker hoor, maar nu uit medelijden, ik vind het echt waardeloos voor je.
Maar oké...op z'n Irène's..schouders eronder... Ik wens je veel sterkte!!

Judith zei

Wat ontzettend jammer dit. Had gehoopt dat je je verwachtingmanagementskills niet had hoeven aanspreken. Ik wens je een spoedig herstel.

kikkervisje zei

Ik volg je blog vanaf de zijlijn en heb nog niet eerder gereageerd, maar ik wil je nu toch echt sterkte toewensen voor de komende periode! Wat een pech zeg... Sterkte! En ik blijf je volgen. Groetjes, Sandra

Anoniem zei

Heel veel sterkte met herstel stoere bikkel! Liefs, Simone

Anoniem zei

Wat naar Irène! Beterschap en ik hoop dat je toch in februari meekan! Wat een pech!
Janneke

Karlijn Baert zei

Wat vreselijk naar voor je! Zo gemotiveerd bezig en dan krijg je dit. Sara zal wel lekker bij je komen liggen zogauw je thuis bent. Beterschap,Karlijn

Neeltje zei

Het bekende ongelukje dat in een klein hoekje ligt. Wat een pech! Een voorspoedig herstel toegewenst.