vrijdag 24 november 2017

Later lach ik er vast om

De snelheid waarmee je aan decorum verliest in een situatie als mijn huidige is duizelingwekkend. Zonder schroom - ja zelfs met enige trots - vertel ik dan ook tegen iedereen die het horen wil, dat ik inmiddels een kei ben in kakken op de po, op bed! Ook voor het afvegen van mijn poepbillen onder toeziend oog van een lieve verpleegster draai ik mijn hand niet meer om. Als je in bijna alles wat je wil of moet afhankelijk bent van anderen, leg je je snel bij de omstandigheden neer en grijp je iedere uitgestoken hand gretig aan.

Met de juiste mix van voldoende paracetamol en oxycodon is de pijn de meeste tijd goed onder controle te houden. Toch is het hard werken, zo'n gebroken heupkom. En de combinatie met CF is geen ideale, weet ik inmiddels. Want ieder hoestje zendt een venijnige pijnscheut richting mijn aangedane rechterkant uit. Dat levert regelmatig een aardige jodel op. Maar die komt in Oostenrijk vast nog wel van pas. Ik zal toch een alternatieve invulling moeten verzinnen nu ik mijn noren aan de wilgen heb gehangen.

Met de fysiotherapeuten hier in het ziekenhuis oefen ik elke dag om mobieler te worden. Uit bed in de rolstoel, uit de rolstoel op de wc. Het is nog geen sinecure om die lamme vlerk onbelast van a naar b te verplaatsen. In eerste instantie gebruikte ik krukken maar sinds gisteren is er een looprek toegevoegd aan het arsenaal aan orthopedische toeters en bellen. Dat geeft toch iets meer stabiliteit en zekerheid. Ik keek al graag naar Omroep Max op tv maar nu voel ik me echt helemaal een vroegrijpe bejaarde.

Met mijn out-of-bed look en met mijn soephoofd.
In principe mag ik naar huis als dat op een veilige manier kan. Toch zie ik daar erg tegenop. Hoewel er inmiddels ook bij ons thuis een keur aan hulpmiddelen is geleverd - van hoog-laag bed voor in de woonkamer tot wc-verhoger - blijft het behelpen. Er is veel minder fysieke hulp, ik kan niet naar boven om te douchen. En ook bij het idee van de rit met de auto naar huis - en het geschravel om erin en eruit te komen - springen me de tranen in de ogen. Bovendien moet ik komende woensdag weer naar het ziekenhuis. Dan wordt er een nieuwe CT-scan van mijn heup gemaakt. Als dan blijkt dat de breukjes in mijn heupkom op zijn plek zijn blijven zitten hoef ik niet geopereerd te worden. Tot die tijd blijft het dus erg spannend...

Hoewel deze hele toestand soms wat waterlanders oplevert, prijs ik me vooral gelukkig met mijn ijzersterke conditie. Ik had gehoopt al die gemaakte squats op het ijs in te kunnen zetten, maar nu ik het de komende zes weken allemaal van mijn linkerbeen moet hebben, weet ik in elk geval zeker dat het sterk genoeg is om de last van rechts te kunnen dragen.

Als het allemaal niet zo stom en pijnlijk was, is het eigenlijk tamelijk hilarisch. Als doorgewinterde CF-er in het ziekenhuis belanden met een sportblessure... Later, dan lach ik erom. Nu pak ik nog maar even een smakelijk opiaatje.

2 opmerkingen:

Kaatjeblaatje zei

Lief dapper skate4air & ook voor orkambistrijdertje, het is allemaal zo bijzonder onplezierig, de pijn en de afhankelijkheid en het bij moeten stellen van je strakke stoere nieuwe doel en dan ook nog zo'n artikel dat je motieven in twijfel trekt. Bleh. Gelukkig heb je (en met jou veel anderen!!!!!!!) orkambi, je goede moed, je gouden Sjrd en ook nog een fijne dag met Mrj. Kusssss! K

Neeltje zei

Mijn duimen draaien voor de eerstvolgende controlefoto.