maandag 6 november 2017

Plog 795 - Hoe de wereld gewoon door bleef draaien

Plog 795: wat deed ik allemaal van 30 oktober tot en met 05 november 2017?

30 Squats a day keep the doctor away. Inmiddels wip ik redelijk gemakkelijk 28 kilogrammen in mijn nek op en neer dus ik voel aan mijn water dat de goeroe op iets broedt. Zeer vermoedelijk iets snoods. Maar daar heb ik hem ook voor aangenomen natuurlijk.

Oké dan! Als dit de opmaat is voor de rest van de week...

Onze douche vertoont de laatste tijd wat kuren. Dat we het doucheputje eens in de zoveel weken moeten dreggen is inmiddels routine. Maar nu begint ook de thermostaatkraan het af te laten weten. Het water wordt namelijk niet echt warm meer. Met de winter in aantocht geen heel prettig vooruitzicht. We vermoeden dat het te maken heeft met het harde water hier in de regio. Flink azijn pissen dus maar.

Op dinsdag tuffen pap en ik wederom naar Eindhoven, dit keer voor onze eerste vrije training. En paps eerste (gehelmde!) rondjes na de val. De schrik die ik afgelopen vrijdag ervoer zit nu bij mijn vader in de benen. Zijn eerste rondjes verlopen wat stroefjes maar al snel heeft hij de slag te pakken. Ons doel is om vandaag minimaal 20 rondjes van 400 meter de maken. Ook mensen zonder wiskundeknobbel komen al snel tot de bizarre ontdekking dat dat maar liefst 8 kilometer is. Ik loop in het begin wat te kloten met de temperatuur. De kou doet pijn aan mijn luchtpijp en ik hoest flink. Maar als ik eenmaal ben opgewarmd gaat het best lekker. Die 20 rondjes lukken me binnen de twee uur. Dat is echt extreem langzaam. Maar dat geeft niet. Ik heb nog even tot het februari is. Ook lopen we Lnd tegen het lijf. Zij traint net als wij in Eindhoven en hoopt komend jaar met de Daylight Challenge in Zweden mee te doen met Skate4Air. Leuk om een schaatsgenoot te treffen! Zo gaat het allemaal nog meer leven.

Wat er woensdag gebeurde geloof je nooit... Ik ben de hele middag van huis geweest zonder mijn telefoon. Per ongeluk. Maar toen ik het ontdekte was ik al te laat om me om te draaien om het onheil ongedaan te maken. Ik voelde me incompleet, alsof ik een arm miste. Maar de wereld is gewoon doorgegaan met draaien, heel gek. Voor de schrik mocht ik iets kopen.

Vandaag is de dag dat mijn zus 41 jaar zou zijn geworden. Maar aan kanker was eind jaren zeventig weinig te doen. Daarom werd ze maar anderhalf. We vieren haar verjaardag natuurlijk niet met slingers en taart. Wel zijn we gewoon gezellig samen, ongedwongen.

Met een goed glas wijn en een lekkere blauwe hap. Het is wat het is en we maken er elke dag gewoon het beste van. De ene dag lukt dat beter dan de andere. Vandaag lukte het heel goed.

Sara, Sara, Sara. Is je eigen bed nu ook al niet meer goed genoeg? Je bent écht de prinses op de erwt meid.

Het klinkt misschien wat saai maar ik heb wéér een super lekkere training bij en met de fysio achter de rug. Eerst heb ik vijf kilometer gelopen, en getraind op intensiteit (tegen de berg op lopen), kracht (hoger tempo) én duur. Daarna hebben we onder andere de squat in piramidevorm gedaan. Met uiteindelijk vijf kilo extra aan de stang. Mijn benen voelen nu van staal. Schijnbaar ga je daar een beetje moeilijk van kijken.

Sjrd zag op tv iemand die cake at en had prompt ook zin in "zo'n klef stuk gele cake"! Meteen ging bij mij een lampje branden. Toen ik laatst wat in een la rommelde trof ik dit zakje aan en vroeg me nog af wie en wanneer dit in vredesnaam tot een eind ging brengen. "Dan heb ik iets voor je!" reageerde ik dus enthousiast. Het is dan wel niet geel maar klef wordt het ongetwijfeld. Tijd voor een culinair experiment...

Cake in een mok, uit de magnetron. Een zakje poeder gemengd met 50 milliliter melk. En nog best te nassen ook!

Ha die pa! Lekker geschaatst deze morgen? Volgens mij wel. Wij allebei. Ik tikte opnieuw de 8 kilometer aan en deed dat binnen 5 kwartier. Een hele verbetering ten opzichte van dinsdag. Zolang ik maar niet teveel de oefeningen en rondjes van de rest van mijn groepje hoef te volgen lukt het prima. Hun tempo ligt veel hoger. Gelukkig zie je daar niks van terug op de foto die aan het eind van dit jaar in de Volkskrant staat. Ik werd aan het begin van de training namelijk nog vrolijk gekiekt door een heuse fotograaf. Dat hij de meeste foto's vanuit kikvorsperspectief schoot baarde me instant zorgen: onderkin alarm!

Sjrd is vandaag op teamuitje met de zaak. Zodoende hebben Saar en ik het rijk tot ergens in de avond alleen. Geeft niks. Ik vermaak me met waar ik de hele week al zin in heb maar geen tijd voor had. Hutteren met kaarsjes en kussentjes.

Alles is lekker opgeruimd, de boodschappen deden we gisteravond al even samen. Nu is het slechts een kwestie van het folie van mijn maaltijdsalade aftrekken, alles in een kom gooien en even onder elkaar zetten. Inderdaad, ik ben toch weer voor de bijl gegaan. Na zoveel gesport ook nog koken kan ik nu even niet opbrengen. Soit.

Sjrd en ik hebben een besluit genomen. Er moet een traphekje komen. Voor de hond. Sara stiefelt te pas en te onpas naar boven. Gaat overal liggen waar het niet mag. Er is geen plek in huis waar geen spoor van witte haartjes is achtergelaten. Ze heeft bezit genomen van de hele kiet! Extreme omstandigheden vragen om extreme maatregelen.

Het ding met ons en het theater is dat het Nooit Schikt. Vanavond is geen uitzondering. Maar we gaan toch, nadat we onze plannen waar mogelijk bijschaafden en Sjrd nog een verkwikkend dutje deed.

We hebben namelijk kaartjes voor Sander van de Paverts Lucky TV Live. En ik heb er mijn meest geschikte trui voor aangetrokken. Dat zag ook Sander. Hij nodigde me daarom uit om vanuit de zaal deel te nemen aan de televisiegenerator. Ik vond zijn show zeker vermakelijk, maar had ergens wel gehoopt iets meer exclusief materiaal te zien te krijgen. De meeste van de getoonde filmpjes kende ik al.

Ik besluit mijn week met de eerste Skate4Air clinic op de ijskoude Vechtsebanen in Utrecht. Onderweg multitask ik nog even de puntjes op de i. Nagels aflakken, mijn praatje nalezen. Zoals dat gaat.

Ik ben uitgenodigd om te vertellen over mijn deelname aan Skate4Air. Hoe het zo kwam (ORKAMBI!), mijn weg naar Oostenrijk, en waarom het nog steeds keihard nodig is om meters te maken en veel geld in te zamelen (OMDAT CF ONDANKS ORKAMBI NOG STEEDS NIET DE WERELD UIT IS. WE STAAN PAS AAN HET BEGIN!).

En na alle praatjes gaan we eindelijk het ijs op. Voor nog maar eens een schaatslesje. Geen overbodige luxe. Het is verschrikkelijk druk en het ijs is van Oostenrijkse kwaliteit. Maar ik heb het ontzettend naar mijn zin en het is ronduit indrukwekkend om zoveel zwarte-gele pakken bij elkaar te zien.

Dit bedoel ik. ❤ In de dweilpauze gaan we even met zijn allen op de foto. (Foto: Vincent Riemersma)

En ik neem Skaty eens even stevig beet. Skaty is onze officiële Skate4Air mascotte. Lekker ding hè?! Over Skaty vertel ik binnenkort in een aparte blogpost meer...

De tips die ik van onze ambassadeur Jochem (Uytdehaage) krijg blijken net zo van goud als zijn Olympische medailles. Iedere schaatstrainer vertelt je weer iets anders. Van de een moet je je armen als een aap laten slingeren, een ander adviseert je om slagen te maken als een pinguïn. Het ganse dierenrijk trekt voorbij. Van Jochem moet ik mijn armen echter een beetje in de bokshouding plaatsen en ze beurtelings met mijn schaatsslagen meebewegen. En het werkt!

Een van de dingen die ik niemand aanraad is om half vijf 's middags stamppot eten. Maar dat zal beslist anders zijn als je de hele middag keihard rondjes hebt gereden.

De dag is pas af als het traphekje hangt. Wat zal Sara opkijken vanavond. En vannacht. En morgenvroeg. Ik leg de oordoppen vast op mijn nachtkastje...

Hej hej!

Geen opmerkingen: