maandag 13 november 2017

Plog 796 - Tom Poes verzon een gladde list.

Plog 796: wat deed ik allemaal van 06 november tot en met 12 november 2017?

Dit somt het precies op. Hoe in hemelsnaam kan het al november zijn?! Wie is verantwoordelijk voor deze idiote timelaps?

Er is niet alleen iets geks aan de hand met de tijd. Ook mijn karakter heeft een verandering ondergaan. Ik zit hier namelijk in mijn sportkloffie in de wachtruimte van de tandarts. Vroeger zou een uitje naar de tandarts reden genoeg zijn om het sporten dan maar over te slaan. Sterker nog, met een beetje handig agendabeheer plande ik de tandarts precies in het tijdslot van de fysio. Tegenwoordig combineer ik deze afspraken gewoon. En sinds mijn Skate4Air-deelname maak ik het helemaal bont. Want wat je niet ziet, is dat ik er hier al een halve training op heb zitten. En als ik zo meteen met een tandsteenloos smoeltje naar buiten stap, ga ik nog even lekker terug naar de fysio om de rest van mijn training af te ronden. Zo rol ik tegenwoordig.

Me dunkt dat er des avonds een goed bord pasta ingaat.
Dinsdag = vrije trainingsdag. Er vallen mij een paar dingen op vandaag. Ten eerste mijn schaatspak. Dat bleek dus ontzettend te groot. Tijdens de clinic in Utrecht was ik in de gelegenheid om een kleiner pak te passen en dat zat een miljoen miljard keer beter. Dus dat heb ik meteen maar omgeruild. Gek genoeg trekt dit kleinere pak veel minder in mijn punani dan het te grote pak. Of het sec aan het meer aerodynamische pak ligt waag ik te betwijfelen, maar het schaatsen gaat echt super lekker deze morgen. Bijna zonder met mijn ogen te knipperen heb ik de 12 kilometer aangetikt. Ik kan dat zelf amper geloven. Maar het meest verbaasd ben ik denk ik nog over hoe léúk ik dat hele schaatsen vind. Hoe ontzettend ik ervan geniet. Dat komt beslist door mijn fysieke staat. Ik kan namelijk voor het eerst in jaren mijn kacheltje warm stoken, op eigen kracht. Vroeger bevroor ik al zodra ik één in een Ugg gehulde teen buiten de deur stak. Nu kan ik de kou in en ook nog eens in beweging komen. En het daar comfortabel warm van krijgen, met plezier en alles. Dat is echt een geheel nieuwe ervaring voor mij. Bij elk laatste rondje kijk ik dan ook alweer uit naar de volgende keer dat ik het ijs op kan.

's Middags laat ik de griepprik in mijn rechter bovenarm jekkeren. De doktersassistente keek paniekeriger naar mij, toen ik netjes vroeg of ik een lekkere niks zeggende foto van het nierschaaltje met daarin de injecties mocht maken, dan ik naar haar met de spuit in haar hand. Óf bloggen is dood óf er zijn nog steeds jonge mensen die offline leven.

Moet je kijken wat de postbode bracht! Deze trui is mij op het lijf geschreven. Werkelijk alles klopt. Ik ben zo iemand die keihard voor de bijl is gegaan voor een reclameadvertentie op Facebook. Voor dertig euro heb ik een trui (en wat voor een?!) en mijn moeder zes Libelles. Een beetje net als vroeger, toen mijn moeder eens een abonnement op diezelfde Libelle nam en ik het dekbedovertrek van Jan, Jans en de kinderen kreeg. *Note to self: niet vergeten het abonnement stop te zetten!*

Op woensdag voel ik me licht appelig. De griepprik begint zich tot wat te roeren. Ik blijf dan ook eens een dagje lekker thuis. Verplicht op mijn kont zitten. En tussendoor een poging doen om de was bij te werken. Die tiert namelijk weer eens welig. Vandaag heeft de postbode opnieuw iets fraais voor me in petto. Ik overweeg namelijk om een stukje van mijn puberteit te gaan herbeleven. Twintig jaar na het beugelen van toen staan mijn tanden schever dan ik wil. Vóór Orkambi kon ik me daar totaal niet druk om maken. Maar nu ik, als het goed is, wat langer en levenslustiger op dees aard rondhuppel komt plots ook de ijdelheid om de hoek kijken. Niks menselijks is mij vreemd.

's Avonds gaat de Skaty Bezorgservice op pad. De eerste bestellingen zijn inmiddels betaald. Tijd om boter bij de vis te doen. Er zijn overigens Skaty's in overvloed. Ik hoor het nog steeds graag als jij ook niet zonder pinguïn kunt.

Daarna kakken Saar en ik samen compleet in. Er komt geen boe of ba meer uit.

Op donderdag voel ik me nog steeds niet erg jofel. Maar de plicht roept en die beenspieren groeien niet vanzelf aan. Tien minuten voordat we klaar zijn blaast de goeroe al het eindsignaal. "Je ziet er niet zo fris uit. Ga jij maar eens onder een dekentje op de bank liggen."

Nou, als de goeroe het zegt kun je maar één ding doen: luisteren. Hij vermeldde er niks bij over nonnevotten maar ik voorzie geen bezwaren van zijn kant. En ook: HOERA VOOR NONNEVOTTEN!

Nee nou wordt 'ie helemaal lekker... Ik geloof dat we de schaatstraining morgenvroeg beter een keer over kunnen slaan.

Ik sta niet bekend als een heel goede slaper maar de afgelopen nachten lukt het me prima. Het lijf zal het wel nodig hebben. Wat mijn haar 's middags nodig heeft, is een goede knipbeurt. Het plan was "een stukje eraf"...

De realiteit is dat het met de staat van mijn haar niet goed gesteld is. Zelf noem ik het pluizig, de kapster vindt het ronduit vlassig. Er zijn drastische maatregelen nodig. En zo verlaat ik met een lange bob de kapsalon. Dat is even slikken.

Omdat morgen de opening van het carnavalsseizoen is, vieren ze in ons dorp vanavond al Sint Maarten. Tenminste, ik denk dat dat de reden is. Zonder kinderen is het gissen naar dit soort dingen. Ik heb gewoon chocola gekocht en hoor het verder wel.

Op zaterdag tuffen we voor ons jaarlijks uitje CF-dag naar Ermelo. Met een lekkere, veel te dure cappuccino voor onderweg. Moet kunnen.

Dat is nou jammer zeg. Zit ik eindelijk op een wc met een speciale haak voor mijn tas, heb ik mijn tas niet mee naar de wc genomen. Wat een gemiste kans.

Ik sta dit jaar in de pauzes in de Skate4Air-stand. Mensen enthousiasmeren en informeren, Skaty's verkopen. En een plan smeden.

Tijdens het plenaire gedeelte word ik weggeblazen door een voordracht van een collega CF-ster. Ze is al in de vijftig en vertelt hoe zij is opgegroeid met CF. Ik zit ademloos te luisteren en wissel dat af met hevig geknik. Haar verhaal komt zó bij me binnen dat ik haar na afloop een staande ovatie geef. In mijn eentje. Tikkeltje gênant weer Irène.

Dat er vanmiddag goed op Sara gepast zou worden wisten we. Deze foto bevestigt het. Wat een lol met de boevenbende!

Mijn gesmede plan is gelukt. Ik heb mijn vader ervan weten te overtuigen dat hij met me meegaat naar de Weissensee. Daar proosten we op.

Zondag hebben we niks anders gepland dan nul komma bokkie doen, uitrusten, en bijkomen. Wat geen overbodige luxe is. Tussen de relaxbedrijven door vul ik mijn pillendoos. En maak ruimte voor een extra pilletje. In de hoop de conditie van mijn haar wat op te kalefateren heb ik vitamine B gekocht. En zeg nou zelf, alleen al om de kleur is dit pilletje een leuke aanvulling op het lopende assortiment.

Met mijn laatste krachten verschoon ik niet één maar twee bedden. De logeerkamer is weer spic en span. Hondvrij en gereed voor gasten, zoals het betaamt. Sorry Saar.

Hej hej.

1 opmerking:

Neeltje zei

Goed bezig zeg! Je enthousiasme spat er af!