dinsdag 28 november 2017

Plog 798 - Weekie wat een weekie

Plog 798 - wat deed ik allemaal van 20 tot en met 26 november 2017?

Wat een heuglijk begin van deze week. Ook ik heb het genoegen kennis te maken met de man met de mooiste baan van Nederland. Nu Orkambi 'door' is wordt de distributie in eerste instantie volledig verzorgd door de apotheek van het Haga Ziekenhuis, heel prettig. Het heerschap voldoet aan alle verwachtingen die ik bij een Haagse Harrie had. Heerlijk!

Standaard protocollen. Daar krijg ik dan weer instant jeuk van. Met je starterspakket. Gaat heen.

De goeroe mat me af met een soort Twister. Ik hinkel van kleur naar kleur. Goed voor kracht en stabiliteit. Altijd fijn.

Sjrds agenda puilt uit deze dagen. Of nou ja, laat deze dagen maar weg. Punt. Terwijl hij zich vanavond volstouwt met pekingeend, knabbel ik op een verantwoorde salade kip ketjap. Ook met een oosters tintje. Zitten we op meta-niveau toch nog met elkaar aan tafel.

In de auto op weg naar Eindhoven droeg ik zeer toepasselijk het gedicht November van J.C. Bloem voor. Niet dat mijn vader en ik van die zwaar op de hand zijnde poëten zijn hoor. Maar het regende en we stonden in de file. Ik zat wat te scrollen op Twitter en toen kwam ik het tegen. Van een beetje poëzie is nog nooit iemand doodgegaan. De zin om te schaatsen ontbrak bij ons allebei maar we gingen er toch maar het beste van maken. Oh als ik hier de tijd even stil kon zetten.

Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
altijd dit lege hart, altijd.

Goed. Want hier zit ik dus met mijn - naar zal blijken - gebroken heupkom! Zo ziet pijn eruit mensen, oh yeah. Verbeeld je even: vallen op keihard ijs met zware schaatsen aan. Concluderen dat je niet zelfstandig overeind komt. Op je billen het ijs af schuiven. Ook met de schaatsen uit niet op kunnen staan. Nog steeds denken dat het wel meevalt. Jezelf zo goed en zo kwaad als het kan op een bankje hijsen. Kotsmisselijk en lijkbleek zitten bedenken dat het echt zo erg niet kan zijn. Toch voor de zekerheid even een rolstoel vragen. Dat de meneer van de EHBO je adviseert om "toch efkes een fotoke" te gaan laten maken "want misschien is er toch wel waa gebroke". Nog steeds niemand die bedenkt dat een ambulance misschien eventueel een optie kan zijn. Dus uit de rolstoel in je Mini kruipen, en met gierende banden naar het MMC. Gelukkig kenden we de weg nog, zeg maar. Aldaar weer uit diezelfde vervloekte Mini en in zo'n nog meer kloterige stalen stoel op wielen. De hel. Echt. Nou ja en de rest is geschiedenis. Kutzooi.

Toch heb ik nu al een voordeel ontdekt ten opzichte van het UMC Utrecht. Het drankaanbod is veel ruimer. Hier hoef je je niet af te laten schepen met ranzige appelsap maar schenken ze ook gewoon Cola. Light. Van Coca. Dat verdient toch echt een duim.

Het is een geluk bij een ongeluk (letterlijk!) dat ik vandaag mijn schaatspak eens niet aan had. Want dan had het zo mogelijk nog strakker gezeten allemaal. Bovendien kan in deze legging van de Primark prima de schaar, om hem van mijn atletisch lijf gepeld te krijgen. De verpleegkundige van dienst lijkt het een wat overtrokken plan te vinden, maar bij de gedachte aan nóg meer dan noodzakelijk gesjor aan mijn kapotte kant - ondanks de zalige roes van een keur aan pijnstilling - schiet ik al tegen het plafond. Dus moeders: zet de schaar er maar in!

Op woensdag aan het eind van de morgen moet ik hals over kop verhuizen. De afdeling waar ik lag is voor kort verblijf, nu rijden ze me naar mijn collega brekebenen. Maar niet voordat ik word bedolven onder al mijn spullen. Het heeft wel wat. Voor de tweede keer lukt het me om ter plekke een eenpersoonskamer te fixen. Ik speel de CF-kaart. Geen meerpersoonskamers voor mijn longen aub.

Aan het begin van de middag zien Sjrd en ik elkaar eindelijk. Zijn agenda en mijn ziekbed matchen niet helemaal maar ook dit lossen we wel weer op. Kunnen wij.

Hoewel ik mijn rechterbeen de komende zes weken niet mag belasten, willen ze me wel zo snel mogelijk uit bed hebben. Dat snap ik maar vind ik doodeng tegelijk. De fysio is heel geduldig en uiteindelijk lukt het ons samen om me overeind te krijgen. Ik heb het er warm van, in mijn onderboks!

Me dunkt dat we een lekker cappu verdiend hebben na zoveel inspanning. Gezellig samen op date.

En om vijf uur gewoon al aan de avonddis. Je zult weten dat je in het ziekenhuis ligt. Wel echt lekker eten hier. Ondanks mijn nog niet zo grote trek smaakt alles wat ik tot me neem goed.

Ja hoi. Hier je atleet op je beeldscherm. Die zich inmiddels ook met verve heeft bewezen op het onderdeel po-poepen op bed! Alle grenzen van het sociaal wenselijke verdwijnen hier als sneeuw voor de zon. Je moet weten dat ik gepland had om dinsdag na het schaatsen mijn toen al vettige haar eens lekker te wassen. Evenals mijn donzige oksels ontharen. Juist. Aan de vette kop haar gaan we later op de dag iets doen. Het bescheiden pakje shag onder mijn oksels moet nog even wachten.

Eerst maar eens lekker ontbijten. Er wordt hier maar goed voor me gezorgd. Ik heb een snackindicatie weten los te peuteren, opdat ik ook voor bij de Orkambi aan genoeg vetten kom. Vanmorgen lag er zomaar een plakse peperkoek op mijn dienblad. Veur de lekker. Dat is toch lief?

Op het thuisfront is inmiddels al het een en ander in gang gezet om mijn thuiskomst zo aangenaam mogelijk te maken. Living the dream hoor!

Het blijkt vandaag de 23ste november een heuglijke dag. Op de kop af 45 jaar geleden kregen mijn ouders kennis aan elkaar en bezegelden hun verkering 's avonds met een etentje bij de Chinees. Vandaag vieren we het met Bosche bollen. Ook goed.

Geen ziekenhuisopname zonder Yahtzee. Hup mam!

Jeetje wat een verrassing! Nog maar zo kort geleden zette ik mijn tijdelijk adres op Facebook en vandaag word ik al bedolven onder de kaartjes. DANK JULLIE WEL! Thuis werden ook al een plantje en een bos bloemen met chocola bezorgd. Wat een verwennerij.

Ik leer hier niet alleen mijn rechterkant onbelast met me mee te slepen. Ook krijg ik het onder de knie om zonder hulpmiddelen een verpakking Orkambi open te scheuren. Mijn Cysters en Fibrothers met Orkambi weten inmiddels wat voor bovenmenselijke prestatie dit is.

Thuis gaat alles gewoon door en goed. Het Saar wandelt strakker aan de lijn dan ooit, gaat uit zichzelf op haar bips zitten voordat er overgestoken wordt, en krijgt hiervoor uiteraard een goede stok als beloning.

Een knappe liftselfie, daar ontbrak het nog aan. Nu kunnen we naar huis. Oh nee, eerst nog fatsoenlijk uit bed leren komen.

Hoe een mens kan snákken naar een stukje winkelbeleving. Al is het maar in het kleine ziekenhuiswinkeltje bij de ingang. Helaas was de pret in mijn natuurlijke habitat maar van korte duur, want al snel stoof er een roekeloze Jetro of Memphis of zo mijn kant op. "Oeh oeh, uitkijken uitkijken!" piepte ik weerloos tegen de drieste kleuter met ingeschoren zijscheiding. Met een ferm "Weg hiej!" trok Sjrd me van het potentiële onheil vandaan.

Als beloning moet ik daarna ook nog met het looprek. Fuck my life. Alle keren dat ik hier huilde was de fysio erbij betrokken. Maar vandaag leerde ik dingen. Ik weet nu eindelijk hoe ik veilig uit en weer in bed kan komen. Ik ben zo Lucky.

Verrassing! Ineens ging het snel. Durfde ik gisteren om deze tijd mijn bed nog niet uit, vandaag weet ik niet hoe snel ik mijn biezen moet (laten) pakken. In ruil voor een Limburgse kersenvlaai - nooit sollen met goede tradities - vraag ik om mijn ontslagpapieren. De thuiszorg regel ik zelf wel. Ik ken mensen.

Houdoe en bedankt. Op naar Herten! Met op de bijrijdersstoel een plastic zak, want dan schijn je moeiteloos op je plek te glijden. Had ik eerder moeten weten...

The eagle has landed.

Je wil niet weten hoe gemist ik dit heb. Mijn kleine poppenpluisje. Ze begrijpt er nog niet zoveel van. Toen ik gisteren aan kwam gelopen stond ze een beetje dozig te kijken. Pas toen ik tegen haar begon te praten begreep ze dat ik het was. En zette ze het op een piepen en janken. Dat is de enige affectie van haar kant tot nu toe. Ze vindt mijn rolstoel maar eng, dat looprek is een gevaar, en als ik de klep van de po-stoel te hard laat landen vliegt ze paniekerig naar de hal.

Helaas kwam met de thuiskomst ook de koorts. Dat een longinfectie op de loer lag wist ik. Ik beweeg amper en echt lekker doorhoesten lukt ook niet. Morgen maar even bellen voor een pillenkuurtje. Komt goed.

Hej hej.

3 opmerkingen:

Anoniem zei

Bikkel ben je hoor! Goed herstel gewenst!Roelien

schrijfselsvanmij zei

Vanoet de Zelfkantj veul baetersjap!

Neeltje zei

Welkom thuis en een voorspoedig herstel toegewenst!