vrijdag 10 november 2017

Skate4Air - Het eerste symbolische rondje is een feit

Vandaag kwamen de foto's van de eerste clinic op de Vechtsebanen in Utrecht van afgelopen zondag online. Wat mij betreft springt deze foto eruit, en ik sta er niet eens op mijn voordeligst op. Hij vertelt echter precies hoe ik de dag heb beleefd.

Er staat me niks bij van een gierende dijenkletser, dus het moeten de gouden schaatstips van Olympisch Kampioen (2002) en onze Skate4Air Ambassadeur Jochem Uytdehaage zijn die ik hier hinnikend tot me neem. En goed in mijn oren knoop!
Ik bedoel, als iemand recht van spreken heeft is hij het wel.
Afgelopen dinsdagmorgen stond ik dan ook te popelen om het geleerde in de praktijk te brengen op de ijsbaan in Eindhoven. Mijn dagdoel stelde ik vast op 25 rondjes. "En de eerste 10 zonder pauzeren?" opperde mijn vader opportunistisch. Die lat leek echter onbereikbaar hoog te liggen.

FOUT!

Ik ging extreem lekker, had de slag snel te pakken en durfde zelfs zo nu en dan een beetje tempo te maken. Het ging zó lekker dat ik niet 10 maar 14 rondjes aan een stuk schaatste. Dat is 5,6 kilometer! Daarna werd ik overvallen door de hongerklop. Gelukkig bood de meegenomen banaan uitkomst. En alsof het zo moest zijn veegde Hans (zo heet de dweilmachine in Eindhoven) het ijs intussen nog eens lekker glad. Wat een timing.

Dat sporten voor minstens 50% een mentale aangelegenheid is, bleek toen ik me na de banaan- en dweilpauze terug op het ijs begaf. Want wat te doen? In principe had ik aan 11 rondjes al genoeg om mijn gestelde doel te halen. Maar het ging zo goed en de benen voelden ook nog steeds prima. Hoe gek ging ik mezelf maken dan wel teleurstellen? "Laat het los Irène, schaats maar gewoon," werd mijn mantra. Dat deed ik. En zo werden 11 rondjes haast vanzelf 16 rondjes. In 34 minuten rond ook nog! Om 6,4 kilometer in 34 minuten moeten pro's ongetwijfeld huilen, of lachen. Daar wil ik vanaf zijn. Maar dingske hier glom van trots. Met in totaal 12 kilometer in de benen is het eerste symbolische rondje op de Weissensee dus een feit. Wat een hoopvol gegeven!

Mijn schaatsles van vanmorgen heb ik helaas aan me voorbij moeten laten gaan. De griepprik die ik dinsdagmiddag haalde, heeft mij vervolgens keihard ingehaald. Er kwam verhoging aan te pas, en ondertemperatuur. Mijn lijf kan dat blijkbaar allebei. Het leek me dus verstandig om naar dat gekke lijf te luisteren en toe te geven aan de vermoeidheid die het uitschreeuwde. Het opmerkelijkst aan dit alles vind ik de teleurstelling die ik bij mezelf ontdekte. Ik vond het oprecht jammer dat ik vanmorgen niet voor dag en dauw mijn nest uit moest, me in mijn condoompak hijsen, en in de onbehaaglijke waterkou het ijs op kon. Want dat hele schaatsen blijk ik dus super leuk te vinden! Ik had veel verwacht tijdens deze route naar Oostenrijk maar dit nooit. Wat een prachtige reis.

Grüß Gott!
Irène

Geen opmerkingen: