vrijdag 3 november 2017

Symbolisch Kampioen

Als je me vroeger had gezegd dat er een moment in mijn leven kwam dat ik vier keer per week zou sporten - vrijwillig en met plezier - had ik je eerst recht in je gezicht uitgelachen en daarna gevraagd of je nog wel helemaal goed bij je hoofd was.
Ik: de antiloop. Koningin van de vierkante meter.
Toch doe ik het tegenwoordig. Ik sport twee keer per week bij en met de fysio én sta twee keer per week op het ijs. Alles bij elkaar opgeteld is dat toch wel een uurtje of zes. En daar is de reistijd dan niet eens bij opgeteld.

Er zijn mensen die CF-ers vergelijken met topsporters. Er waren tijden dat ik ronduit aanstoot nam aan deze gedachtegang. Dat had vooral met mijn eigen perceptie van ziek zijn te maken. Op die momenten wilde ik namelijk niets liever dan gewoon 'normaal' zijn. Niet ziek, geen topsporter, maar gewoon een jongvolwassene die de wereld - die aan haar voeten scheen te liggen - ontdekken. Met studie, werk, een sociaal leven. En af en toe een hoestbui.

Toen mijn gezondheid de afgelopen jaren met rasse schreden achteruitging, drong de vergelijking over topsporters zich steeds vaker aan me op. En warempel, ik begon te beseffen dat hij nog hout sneed ook. Want doe het maar eens, leven tegen de klippen op. Als alle signalen op rood staan en simpele dingen als ademhalen en eten al zoveel van je energie opslokken, dat voor andere zaken weinig puf meer overblijft. En dan doel ik niet op de geneugten des levens, zoals afspreken met vriendinnen, een middagje ontspannen winkelen of een gelijkwaardige partner zijn in je relatie. Ik heb het dan over je gezondheid managen. Negen keer per dag sprayen en je sprayspullen afwassen. Zeven keer per dag je bloedsuiker checken en bijsturen. Handenvol pillen naar binnen gooien, op een maag die zowat ontploft van het opborrelend zuur. Zonder honger met de zak sondevoeding naast je aan tafel zitten, kokhalzend toezien hoe je liefste zijn zoveelste fantasieloze pasta-met-rode-saus naar binnen schuift. Moed verzamelen om je zuurstoftank te vullen en in de auto te laden voor de zoveelste afmattende training bij de fysio. Hoesten, verhoging, overgeven. Dag in dag uit. Zonder enige kans op welke prijs dan ook. Waar je het wel voor doet? Hopen dat je niet nog verder achteruitgaat. Wat wel het geval is.

Hoe anders is mijn leven nu, sinds ik Orkambi slik... De levenslust stroomt weer door mijn aderen en ik heb meer energie dan ooit. Vandaar ook mijn deelname aan Skate4Air. Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt. En opnieuw moet ik bekennen dat de metafoor met topsport me niet loslaat. Alleen nu op de manier waarop ik hem het liefst zie: intensief bezig zijn met sport om de top te bereiken. Uiteraard op mijn eigen niveau en met een niet-specifiek wereld- of olympisch kampioenschap voor ogen. Maar gewoon, knallen op de Weissensee, voor CF! Ik wil één kilometer schaatsen voor elke procent longfunctie die ik zo'n beetje in me heb. En daarmee mijn eigen Symbolisch Kampioen worden.

Drie weken geleden kon ik ternauwernood overeind blijven op mijn gammele ijzers. Deze week schaatste ik twee keer acht kilometer. Afgelopen dinsdag deed ik daar bijna twee uur over, met de nodige uitpufmomenten langs de kant. Vandaag lukte het binnen vijf kwartier en bleef ik al die tijd keurig op het ijs. That's one small step for a man but one giant leap for Irènekind.

Grüß Gott!
Irène