woensdag 27 december 2017

Eerste kwartaal 2017

In de laatste week van 2017 blik ik graag nog een keer terug op het afgelopen jaar.
Vandaag begin ik met het eerste kwartaal.

JANUARI
Januari stond grotendeels in het teken van stof. Heel veel stof. Met ons volle verstand en de blik op oneindig begonnen we aan een kleine interne verbouwing. We lieten de stalen kozijnen en standaard opdekdeuren op de benedenverdieping vervangen voor houten kozijnen en stompe deuren. Het eindresultaat verzachtte alle pijn.

Ook begon ik vol goede moed aan mijn basiscursus fotografie. Die natuurlijk veel technischer bleek dan waar ik mijn hoofd omheen kreeg. Ik weet inmiddels een stuk beter welke functies mijn camera allemaal heeft en hoe het ongeveer zit met sluitertijd en diafragma. Niettemin grijp ik de meeste tijd nog gewoon lekker terug op de automatische stand. Gemak dient de mens. In dat kader ging ook onze young timer BMW eruit. Zo'n 6-cilinder is een lust voor het oor, maar als je de aan de binnenkant bevroren ramen moet krabben koop je daar verdomd weinig voor. In de blauwe Mini Cooper vonden we een waardig opvolger voor de ragbak.

Verder liet ik vrij impulsief een pony in mijn haar knippen. Hoewel ik het leuk vond staan, bleek het ding onevenredig veel onderhoud te vergen. Er kwam een keur aan kappersmaterialen aan te pas om de sprietjes haar op mijn voorhoofd te temmen. En dan nog hing de boel zelden tot mijn tevredenheid te hangen. Inmiddels reikt de bewerkelijke ponypluk weer bijna tot mijn kin. We komen ergens.

FEBRUARI
In februari sprak ik op het jaarlijks door de NCFS georganiseerde symposium voor professionals in de zorg rondom CF. Aan een zaal vol artsen, verpleegkundigen, fysiotherapeuten, en andere belangstellenden vertelde ik aan de hand van dagboekfragmenten over mijn leven met CF. Het was een van de leukste dingen die ik dit jaar deed.

Heel even speelde ik met het idee om dit jaar weer eens een dagje aan het carnavalsspektakel te snuffelen, maar gelukkig kwam ik op tijd bij zinnen. Aan Sjrd is ook niet bepaald een prins carnaval verloren gegaan dus hij ontsprong de Vastelaoves Samba mooi. Als alternatief boekten we een weekendje weg naar Leiden. Daar hadden geen elf polonaises aan kunnen tippen.

MAART
Maart stond in het teken van koffie leuten, want dat leerde ik na ruim 37 jaar eindelijk waarderen. Daarnaast genoot ik van de bijtijds ontluikende lente en de vele uurtjes zon die we al cadeau kregen. Dat deed ik in onze eigen tuin, maar ook door middel van heel wat wandelingetjes met Sara. En een nieuwe zonnebril. Qua sporten kampte ik hier en daar met wat motivatieprobleempjes. Een charmante koortslip, wat gedoe met onwillige darmen, en liters weg te klokken Colofort droegen daar ongetwijfeld aan bij. Maar de longen gingen lekker. En als de longen lekker gaan, kan ik al het andere wel handelen.

Geen opmerkingen: