maandag 18 december 2017

Plog 801 - Een week met topjes en dalletjes

Plog 801: wat deed ik allemaal van 11 tot en met 17 december 2017?

Mijn Candy Crushverslaving komt in elk geval volledig aan zijn trekken deze weken. Ik speel mezelf ongans. En een pijnlijke linkerduim. Al kan dat ook te maken hebben met de joie de vivre-achtige manier van rollen die ik me eigen heb gemaakt. En waarbij mijn duimen met enige regelmaat achter de rolbeugels van mijn wielen blijven haken. Ach, één sportblessure is geen sportblessure.

Hartelijk sneeuw alweer trouwens. Gezellig hoor, met de kerstboom en alles.

Er lagen nog drie eieren in de ijskast die op moesten. En nu mijn antibioticumkuur is afgelopen voel ik zoetjes aan de eetlust weer wakker worden. De hoogste tijd voor een aansterklunch. Anders wordt het nooit meer wat met die spieren van me.

Het is vandaag drie weken geleden sinds De Val. De pijn neemt gestaag af en ik word met de dag zekerder en mobieler. Logischerwijs komen de muren thuis inmiddels dusdanig op me af dat ik er op zijn tijd behoorlijk chagrijnig van word. Ergo: iemand wil Heel Graag uitgelaten worden. Mijn ouders pakten de handschoen op en laadden mij en mijn hulpmiddelen vanmiddag in voor een klein winkelrondje door het immer bruisende Maasbracht. Ik haalde mijn hartje op in de Hema en Kruidvat. Christus te paard wat een genot!

Met als kers op de taart koffiedrinken bij mijn collega-beperkte medemensen. En ik ben wel zo onmetelijk blij met mijn nieuwe maatbeker dat hij een ereplaatsje op tafel verdient.

Wat ik op deze plek nog niet vertelde, is dat ik door mijn stomme ongeluk ook nog onze voorgenomen kerstvakantie naar Frankrijk heb vergald. Want we zouden dit jaar voor het eerst sinds ooit die oervervelende kerst ontvluchten. Samen naar ons geliefde Frankrijk. Om eens te proeven hoe het daar in de winter is. Maar ja. In deze conditie 2000 kilometer in de auto zitten en daar geen kant op kunnen brengt ook precies niks. Met de belofte dat we volgend voorjaar alsnog ons geboekte huisje mogen uitproberen zette ik huilend een streep door het zoveelste leuke ding.

Inmiddels heb ik spijt als haren op mijn hoofd van dat hele Skate4Air. Hoe kon ik zo overmoedig en naïef zijn om te denken dat dit een goed idee was? Van meet af aan was ik bang om te vallen. En ik hield serieus rekening met een polsbreuk of schouder uit de kom-situatie. Maar dit?! Hoe kon ik mijn broze gezondheid zo op het spel zetten? Ik word verteerd door schuldgevoel richting Sjrd. Na jaren van fysieke achteruitgang hadden we sinds Orkambi eindelijk weer grip op ons leven. We waren niet meer afhankelijk van de hulp van anderen. We deden weer van alles. De wereld lag aan onze voeten. En nu zijn we terug bij af... Ik weet dat dit slechts tijdelijk is en ik hoop van ganser harte dat ik zonder al te veel restverschijnselen herstel. Afgelopen maandag is de goeroe al even hier geweest om wat oefeningen te laten zien waarmee ik nu al aan de slag kan. Als het goed is verloopt de revalidatie dan straks sneller. Ik ben gemotiveerder dan ooit om dit recht te breien. Het goede nieuws is dat ik sinds vandaag ook weer zin heb ik een cappu van thuis. Dat is alvast iets.

Lekkere joggingbroeken kan een mens met een gebroken heupkom niet genoeg hebben. In deze doos blijken er twee te zitten. Namelijk deze van America Today en deze van Björn Borg. Gratis tip van mij. Ook als je fysiek wel nog intact bent.

In goeden doen moet ik altijd een beetje binnensmonds braken van de mierzoete term "lichtpuntjes". Maar sinds ik niet in concoursstaat verkeer, ben ik een stuk milder gestemd en laat ik me de liefdevol aangereikte lichtpuntjes welgevallen. Ik beloof dat ik straks, als ik weer als een jonge hinde door de wereld dartel, de brombeer in mij zoveel mogelijk zal proberen te beteugelen.

Het is vandaag op de kop af drie weken geleden sinds mijn laatste propere douchebeurt. Je (laten) wassen met een teiltje aan tafel is erg goed voor het milieu maar heel slecht voor het gemoed. Hier zijn mam en ik onderweg naar een buuv van een paar huizen verderop. Zij hebben de garage onlangs uitgebouwd en daarin een douche geplaatst. En daar mag ik onder! Het is een hele uitdragerij maar het gesjouw meer dan waard.

Alles aan mij heeft water gezien. De oksels zijn weer glad. Het hoofdhaar kreeg na shampoo en conditioner ook nog een föhnbeurt. Deze frisse meid is meer dan klaar voor het weekend!

Hoe anders zo'n heuglijk feit te vieren dan met twee kroketten van Kwekkeboom? Vooruit, dat zal één kroket teveel blijken. Voorwaar overmoedig mijn tweede naam blijft.

Na het gegoochel met mijn föhn en de ronde borstel ben ik ook wel benieuwd of ik nog overweg kan met de mascararoller. Dat blijkt gelukkig het geval. Ik voel me steeds meer mens worden op deze manier. Er is zelfs een beha aan te pas gekomen vandaag.

Niet alleen het douchen heb ik gemist. Ook tot vervelens toe rondhangen in de supermarkt ga je op den duur ontberen. Aan het eind van de middag, in de zeikende regen, laadde Sjrd ons in de auto van mijn ouders (vanwege de hoge zit) en tufte naar Jan Linders. Waar ik mijn ogen uitkeek. Ze hadden de hele winkel speciaal voor mij gereorganiseerd! Dat Sjrd op de terugweg het kussen van de rolstoel op het dak van de auto liet liggen en dit er bij thuiskomst niet meer op bleek te liggen, is nu al een klassieker in wording. Mijn derrière rust inmiddels weer gerieflijk op het kleinood. Dat het ding zes keer overreden is door autobanden doet daar niks aan af.

Niet één maar twee uitjes deze zaterdag! De kerstborrel bij d'n Doug duurt precies lang genoeg om vol te houden. En wat is een jaar zonder de traditionele "wöäfelkes van Ll ziene pap"?

Is het al lente? Ik hoor het Sara denken. En ik doe met haar mee.

De troostsoep van buuv Vvn kon niet op een beter moment geserveerd worden. Ik heb er weer een dikke jankpartij op zitten namelijk. De meeste thuiszorgdames zijn wel lief maar een enkeling trek ik niet. Die van vandaag valt in de laatste categorie. Hoe ze me, met de hand in de zij geplant, vol aan staat te gapen als ik zo bedekt mogelijk mijn eigen kruis en kont sta te wassen... Die vernedering is met geen pen te beschrijven. En haar grappig bedoelde opmerking over "het piswater" waarmee ik me zonet gewassen heb en dat ze dat maar beter niet over Sjrds broodjes kan gooien, schiet bij ons allebei in het verkeerde keelgat. Deze trut komt er niet meer in. "Vanaf zaterdag doe ik het zelf Irène, dan heb ik vakantie en de tijd. Ik ben er helemaal klaar mee!" briest Sjrd.

Al in november kreeg ik een adventskalender cadeau. Hij stond al die tijd nog in de folie op het plankje in de keuken. Volgens mij is nu het moment aangebroken om eens een goede inhaalslag te gaan maken.

De slecht begonnen zondag eindigt toch nog leuk! Sjrd heeft eindelijk me-time op zolder, waar hij opgaat in zijn game-imperium. Ik krijg bezoek van Cltt, die ik via Skate4Air ken. En in plaats van bloemen of chocola heeft ze een schaal verse lasagne met zalm en spinazie voor ons meegenomen. Daar knappen voormalig schaatsers met gebroken heupkommen en eindejaarsvermoeide mantelzorgers pas van op! Hoewel mijn deelname aan Skate4Air anders loopt dan beoogd, vervullen de opgedane contacten mijn hartje met vreugde. Het is een fijn en betrokken gezelschap. En dat is het.

Hej hej.

2 opmerkingen:

Neeltje zei

Dat je de meest 'gewone' dingen zo kan missen. Ik voel met je mee, het ligt mij nog vers in het geheugen. En wat een impact dit soort houding en opmerkingen van verzorgenden op je kunnen hebben. Die kun je missen als kiespijn Wat wens ik je een zeer voorspoedig herstel toe en dat je over een paar weken met een knipoog terug kan kijjen op alles. En voel je absoluut niet schuldig over gemaakte keuzes. Soms zijn we te overmoedig, soms te voorzichtig. Een middagweg moet je vinden door wat je ervaart. Je hebt het geprobeerd en er van geleerd. Al is het wel een erg zure les. Er komen vast weer nieuwe uitdagingen. Voor nu de uidaging om weer mobiel te worden. Ik wens je toch een fijne kerst toe en een hartverwarmend 2018. Bedankt voor het delen van de dingen die jou bezig houden en overkomen. Ik lees je blogs met veel bewondering en vind je absoluut een kanjer. Met hartelijke groet van mij, Neeltje

Sylvia zei

Oh, wat snap ik je hierin. Van die jankbuien, van het schuldgevoel naar Sjrd toe, van hete ruit flikkeren van die thuishulp, van het genieten van eruit zijn. Alleen die maatbeker, die snap ik niet ;)