maandag 25 december 2017

Plog 802 - Stokstaartjes, gehamsterd en gepoedeld

Plog 802: wat deed ik allemaal van 17 tot en met 24 december 2017?

Welkom in week 51. Oftewel de vierde volle kreupele week. Het einde nadert. Voel je de symboliek? Met de poetshulp en de goeroe in huis beginnen de eerste tekenen van mijn oude ritme steeds zichtbaarder te worden. Als reserve-autist kan ik daar niet anders dan blij om zijn. En ik ben niet de enige. Sara vindt oefenen met de fysio ook reuze gezellig. Wat ik het gezelligst van deze dag vond, is de uitgebreide bijklets- en koffiesessie inclusief vers gebakken wafels die Mkl in zijn rugzak had zitten. We missen elkaar zowaar echt een beetje.

We zijn d'r muug van hè Saar? Al dat geoefen. Even gestrekt dan maar.

Dat ik tegenwoordig opsta met Omroep Max is geen geheim meer. De dagelijkse training van Nederland in Beweging is me nog wat te gortig, maar terwijl Olga Commandeur de kijker aanmoedigt op de plaats te dribbelen doe ik mijn eigen oefeningen. Lekker bezig.

Met behulp van mijn DigiD blijk ik ook gewoon in te kunnen loggen in mijn patiëntendossier van het Máxima Medisch Centrum. Interessant! Vandaag is de uitslag van de CT-scan van mijn bekken van twee weken geleden gepubliceerd. Toch weer even een klein klapje in mijn gezicht, deze complexe reality check. Het verwerkingsproces in mijn bovenkamer is nog steeds in volle gang. Teruglezen dat ik gereanimeerd wil worden bijvoorbeeld. Dat doet nu meer met me dan op het moment dat het me gevraagd werd op de spoedeisende hulp. Wie ik ook nooit zal vergeten is de obese trut van een verpleegkundige. Die te zwaar was om mijn slof aan te trekken en me verschillende keren doodleuk veel langer dan nodig op de wc liet zitten. Nooit voelde ik me zo hulpeloos. Op de laatste ochtend van mijn logeerpartij kwam ze met haar gemene kraaloogjes mijn kamer in gewaggeld. Grijnzend hief ze haar vlezige hand met daarin een spuitje Fraxiparine de lucht in. Het had de arts assistent een goed idee geleken om me preventief bloedverdunners voor te schrijven, in verband met mijn geringe mobiliteit. Daar kwam het meiske mee aan op vrijdag aan het laatste einde van de middag. Toen ik niet meer met Utrecht kon overleggen. Maar zowaar mijn naam Irène is, verzon ik een list en legde toch contact met mijn eigen longarts. Die zoals ik al vermoedde geen voorstander bleek van dit plan. Mijn triomf was dan ook groot toen ik die bewuste zaterdagochtend haar voorgenomen injectie extreem wijsneuzerig afwees. In mijn hoofd stak ik niet één maar een miljoen miljard middelvingers naar haar op.

De postbode blijft me verrassen met oppeppertjes. Deze gehaakte schaatsjes krijgen uiteraard een prominente plek in de boom.

Deze meid is er klaar voor. Een uitje tuincentrum met moeders. Zin an!!! Schoenen aan en gaan.

Als je dan toch voor de volledige kerstbeleving gaat, hoort poseren in een kazig tafereeltje er ook bij.

"Och kiek nou doar!" sprak mijn moeder met een mengeling van verwondering en vertedering. Maar al wat ik zag was hout. Wel rook ik dat het stonk. En ik hoorde gepiep. Toen ik me omhoog hees en steun vond aan de rand van wat een houten bak bleek begreep ik het. Stokstaartjes! Mijn lievelings! Maar in een geïmproviseerd verblijf in een tuincentrum? Dat slaat natuurlijk nergens op.

Toch heb ik er een poos gestaan. Want ja. Ik kom tegenwoordig amper ergens en als ze dan ineens met stokstaartjes aan komen zetten pak ik het moment toch maar. Om het af te toppen trakteerde ik ons op cappuccino en wafels met warme kersen en slagroom.

Hartelijk spiegelfoto weer eens! Met trendy en multi-inzetbaar accessoire. Houd 2018 in de gaten. Dit zouden we zomaar meer kunnen gaan zien in het modebeeld op straat.

Nu het alsmaar beter gaat, heb ik de neiging meteen door te schieten. Dingen doen, door het huis scharrelen met mijn looprek. De hele tijd opstaan uit de rolstoel om dingen te pakken. Terwijl het nog steeds belangrijk is op tijd rust te pakken. Ook omdat mijn rechtervoet nog wel eens wat dik wil worden door het vastgehouden vocht. Het is aan Jan, Jans en de kinderen om me kalm te houden. Waar ik me zei bedoel ik ons. Stop de tijd.

Het voordeel van goed rusten in de middag is dat je je met volle kracht tegen het avondmaal aan kunt bemoeien. Dus ik sneed de groentjes en bepaalde weer eens zelf met hoeveel van welke kruiden ik de boel op smaak kon brengen. De pan ging leeg.

Samen met mijn ouders heb ik me op de kerstboodschappen gestort. Voor mensen die niet noemenswaardig veel aan dit feest doen, heb ik gehamsterd als ware het oorlog is. Mijn moeder en ik gingen rollend te voet, mijn vader reed vooruit met de auto. We vieren de gevulde kasten met koffie en een stuk vruchtenbrood. Zonder spijs. Stol is de meest overgewaardeerde toevoeging aan brood, vind ik.

Kijk eens aan. Hier hebben er twee kerstvakantie! De oogjes staan klein maar blij. Tijd voor wijn!

Laat het provisorisch poedelen voorlopig maar aan Theo van de thuiszorg over. Zie hem eens plechtig nonchalant wegkijken.

De conditie van mijn toch al futloze hoofdhaar wordt er niet beter op deze weken. Bovenop raakt het sneller vet dan anders en aan de onderkant blijft het pluis, wat ik er ook insmeer. Ineens had ik het idee opgevat om op de drukste dag van het jaar - de zaterdag voor kerst - naar de kapper te willen. Voor een lekkere wasbeurt. Zonder ver vooruit geplande afspraak. Maar als bij een wonder, en dankzij de nodige flexibiliteit van kapster Nnc, kon ik toch komen. Ik ben gewassen, geföhnd, minimaal geknipt, getoupeerd, en besproeid met haarlak. Wat knapt een mens daarvan op zeg!

Het voordeel van december is een permanent gevulde wijnkast. Dat dan weer wel.

Dit is de man die op zondagochtend ons kerstdiner bij de slager is gaan halen. Niet dat we verder kerstmis vieren of zo. Maar toch. Het was mijn verrassing voor hem. Opdat we zo lekker mogelijk eten met zo min mogelijk gedoe. Het idee viel alvast goed in de smaak. Morgen weten we of dat ook voor de uitvoering geldt.

Nu we niet in Frankrijk zitten maken we er thuis, in ons hol, maar het allerbeste van. Traditiegetrouw trappen we die hele kerstellende af met Nk, middels de door ons ingevoerde antikerstavond. Stiekem heel gezellig. Maar dat blijft onder ons natuurlijk.

Hej hej.

Geen opmerkingen: