vrijdag 22 december 2017

Unne gooje roetsj!

Zo vierenhalve week na mijn close encounter met het Eindhovense ijs ziet het leven er weer een stuk rooskleuriger uit. Kon ik me eerst niet voorstellen ooit geen pijn meer te hebben, inmiddels ben ik bijna vergeten hoe het toen voelde. En dat zonder pijnstillers. Ik functioneer weer zonder oxycodon en paracetamol en dat leeft een stuk prettiger. Wat ook enorm bijdraagt aan mijn huidige levensgeluk is het dagelijks herwinnen van zelfstandigheid. Het gaat in kleine stapjes, maar alles bij elkaar opgeteld ben ik alweer een stuk vrijer in mijn doen en laten.

Neem bijvoorbeeld het naar de wc gaan. Dat hoeft niet meer op de po-stoel. Sinds deze week poepstraal ik weer vrolijk het glazuur van onze eigen pot. Het voelt wat kouder en harder aan mijn derrière, maar dat weegt niet op tegen de voordelen. Zo is Sjoerd sinds deze heuglijke stap namelijk verschoond van het door hem dapper uitgevoerde strontemmercorvee. Er zijn hier de afgelopen vier weken meer flessen dikke bleek doorheen gejaagd dan cola light.

Ik scharrel intussen behendig met mijn looprek en krukken over de benedenverdieping van onze woonst. De gordijnen openen is een koud kunstje, een schuimende cappuccino bereiden ronduit hemels, en zelf de post uit de brievenbus halen of een nieuwe fles cola light uit de garage behoort ook tot de mogelijkheden. Ik heb me zelfs alweer een paar keer actief bemoeid met het bereiden van de warme prak. Hoewel ik nog steeds een spoor van kruimels en rolstoelbanden op de tegelvloer achter me laat, lukt het me steeds beter om dingen die ik op de grond laat vallen zelf op te rapen. Of de verlichting van de kerstboom in het stopcontact te steken. Met een beetje wurmen krijg ik zelfs op eigen houtje mijn rechter slof aan. Dat scheelt een hoop kou.

De fysio is al een paar keer op bezoek geweest om met me te oefenen. De orthopeed in het ziekenhuis vond het nog niet nodig om te beginnen met wat oefeningetjes, maar ikzelf kon niet wachten om alvast een beetje aan de slag te gaan. Gelukkig deelt mijn eigenste goeroe deze opvatting. In zijn optiek verloopt het echte revalideren straks een stuk voorspoediger als de inactieve beenspieren op rechts zo snel mogelijk wakker worden geschud. En dus oefen ik me dagelijks het schompes. In bed mijn knie optrekken en gecontroleerd weer laten zakken. Staand mijn knie tegen het looprek aantikken. Mijn heup beweegt uiterst gecontroleerd alle kanten op in mijn herstellende kom. Pijnvrij. Volgens de goeroe een goede voorbode van een positief herstel.

Toch heb ik ondanks al dit goede nieuws - en met pijn in mijn hart - besloten om niet mee te gaan naar Oostenrijk op 2 februari aanstaande. Hoewel mijn sportblessure tegen die tijd aardig op zijn retour is, heb ik evengoed nog niks te zoeken op of nabij het ijs. Daarvoor is mijn gestel nog veel te kwetsbaar. Ik moet er niet aan denken om aldaar nog een keer onderuit te gaan. De gevolgen zouden niet te overzien zijn. Bovendien kan ik mezelf niet warm houden, in hoeveel lagen thermokleding ik me ook zou hullen. Echt warm word je door bewegen en dat kan ik tegen die tijd nog niet genoeg.
Wel hoop ik op 20 januari mijn gezicht op de derde clinic in Biddinghuizen te laten zien. Het lijkt me ontzettend fijn om iedereen dan nog een keer te ontmoeten. Om te horen hoe het staat met de schaatsvorderingen. Om alle deelnemers heel veel succes te wensen. En om het - voor dit jaar - voor mezelf zo positief mogelijk af te sluiten. Want reken maar dat deze les "verwachtingen bijstellen" me veel kruim kost.

Maar Irène. En al dat vergaarde sponsorgeld dan? En je kekke jack met gekochte bedrijfslogo's?! Hebben al die mensen dan voor niks gelapt? Nee. Natuurlijk niet. De gecompliceerde breuken in mijn heupkom mogen dan als het goed is weer helemaal genezen, voor CF is dat helaas niet het geval. CF is nog steeds een ongeneeslijke rotziekte met een gemiddelde levensverwachting van rond de 40 jaar. Zolang daar nog geen deugdelijke oplossing voor gevonden is, blijven we schaatsen, onderzoeken, en met de pet rond gaan.
En voor mijn sponsorjack heb ik ook een creatieve oplossing bedacht. Dat gaat namelijk gedragen worden door mijn lieve vriendin Marcia Simpson. Zij heeft ook CF en bovendien kan die meid schaatsen als de beste, met pootje over en alles! Zij gaat de week na de Oostenrijkeditie knallen in Zweden. Daar wordt namelijk ook geschaatst voor Skate4Air. Van zonsopgang tot zonsondergang zoeven de zwart-met-gele pakken over het sprookjesachtige Runnmeer.
En voor (en na) die tijd beloof ik plechtig het jack alle keren aan te trekken op de momenten dat ik mijn neus buiten de deur steek. Ik ben en blijf een trotse ambassadeur van Skate4Air.

Rest me niets anders dan je heel fijne feestdagen te wensen. Wat je ook doet: maak er wat van.
En voor 2018 "unne gooje roetsj"!


Grüß Gott!

3 opmerkingen:

Gazimiki zei

Jij bent een bikkel! Alle goeds voor jullie in 2018! Blijf vooral schrijven 😀
Groeten uit Den Haag,
Minca

schrijfselsvanmij zei

Unne gooje roetsj teruuk!

Neeltje zei

Ook voor jou de allerbeste wensen voor 2018.