zaterdag 30 december 2017

Vierde kwartaal 2017

In de laatste week van 2017 blik ik graag nog een keer terug op het afgelopen jaar.
Vandaag is het vierde kwartaal aan de beurt.

OKTOBER
Hoewel de voorbode zo goed leek, brachten we bedroevend weinig tijd op het water door. Ik ben welgeteld drie keer in de haven geweest maar heb geen voet van de wal gehad. Sjrd is gelukkig wel een paar keer met zijn vaste zeilmaat Sdn de plas op gegaan om de zeilen te hijsen. Voordat ons bootje weer naar de winterstalling vertrok, werd ze nog een keer goed uitgelaten door beide heren. Tijdens het laatste zomerse weekend van dit jaar genoten we allemaal van een lange dag op en rondom het water. Met als perfecte afsluiter een gezamenlijk etentje op het terras van de kantine.

Nadat het onderhandelingsspel over de prijs van Orkambi in juni werd hervat, bleef het lange tijd angstvallig stil. Tot de dag waarop bekend werd dat er na ruim 200 dagen formeren eindelijk een voorlopig coalitieakkoord op tafel lag, en demissionair minister Schippers definitief de stekker uit de vergoeding van Orkambi trok. Een herhaling van zetten zoals eerder gemaakt in mei volgde. Opnieuw was CF veel in de media en bleek de vergoeding van dure weesgeneesmiddelen in het algemeen een hot topic. Andermaal deelde ik mijn verhaal in de krant en op de radio. Via een live-verbinding vanuit de eetkamer was ik te horen bij Met Het Oog Op Morgen.
In al mijn voorzienigheid lag er al een poos een fles champagne in de ijskast. Want ik was ervan overtuigd dat het uiteindelijk goed zou komen met de vergoeding van Orkambi. De vraag was alleen wanneer. Op woensdagavond 25 oktober kon de kurk dan eindelijk van de fles. Vlak voordat ze afzwaaide als minister, maakte Edith Schippers bekend alsnog tot een overeenkomst met Vertex te zijn gekomen. Vanaf 1 november werd Orkambi opgenomen in het basispakket.

NOVEMBER
Geschaatst werd er ook. Volop. En gevallen. Eerst donderde mijn vader vol op zijn achterhoofd en liep daarbij een imposante wond op. Dat de kosmos ons op dat moment van alles probeerde duidelijk te maken, wilde niet echt landen. We tikten heel verstandig helmen op de kop, maar eigenlijk hadden we toen al beter moeten weten. Toch bleven we glijden. Want het ging boven verwachting goed en, in feite het belangrijkst, we vonden het leuk. Het was een fijne bezigheid en het gegeven dat we het samen deden maakte het extra bijzonder. De ritjes naar Eindhoven in de Mini. Langs snackbar Flora en sigarenwinkel Tabakado. De vraag wie de drol (de sleutelhanger van de Mini) had. Gewoon een vader en zijn dochter. Grapjes maken, en herinneringen. Dat we ons schaatsavontuur niet licht zullen vergeten moge duidelijk zijn.

DECEMBER
De laatste maand van het jaar werd ik teruggeworpen op datgene waar ik met zoveel liefde afscheid van had genomen. En waar ik "ik" zeg bedoel ik "we". Mantelzorg. De door Orkambi teruggewonnen zelfstandigheid werd door die kapotte heupkom in een keer van tafel geveegd. Net als alle gemaakte plannen. De kerstvakantie naar Frankrijk moest geannuleerd. Mijn deelname aan Skate4Air is van de baan. Toch ben ik blij, zelfs dankbaar. Voor alle hulp die we kregen. Van mijn ouders, die acuut in de hun bekende verzorgende rol schoten. Van alle buren, die ons eten kwamen brengen, Sara mee uit wandelen namen, hand- en spandiensten verleenden, langskwamen voor een kletspraatje. Voor de door Skate4Air opgedane contacten. Voor de eindeloze stroom bloemen, kaarten, cadeautjes die ik van heinde en verre kreeg toegestuurd. Voor de dames van de thuiszorg die wél snappen hoe kwetsbaar je je voelt, als je in je blootje achter je looprek staat om je flamoes te wassen, en tactisch even de volle emmer onder je po-stoel gaan legen. Maar de meeste credits gaan - natuurlijk - naar mijn eigen Theo van Thuiszorg. Die alles maar weer zonder morren onderging. Die nog steeds van me houdt zoals ik ben.
Er is niemand van wie ik zoveel houd en waarmee ik zo hard kan lachen als mijn lieve Sjoerd. Die het verdient om hier een keer mét klinkers genoemd te worden.

Geen opmerkingen: