maandag 1 januari 2018

Plog 803 - Ik zoek de randjes niet meer op

Plog 803: wat deed ik allemaal van 25 december tot en met 31 december 2017?

Kerstmis en ik zijn nooit een goede combi geweest. Al zolang ik me kan heugen, vind ik het moeilijke dagen. De laatste jaren lukt het me om van de tijd ervoor te genieten. Met kaarsjes en lampjes, en onze boom vol kleurige hangers, liefst zo kitsch mogelijk. Ook het decemberlekkers neem ik met liefde tot me. Maar de twee kerstdagen zelf voelen altijd als zo'n anticlimax. Alsof het dan allemaal moet gebeuren maar het dat nooit doet. Niet zoals in al die ontzettende kerstfilms in elk geval. Voor mij is het vandaag dus gewoon een normale maandag in de vakantie. Eentje waarop we onze neuzen eens buiten de deur steken voor een verfrissende wandeling.

Sara kan haar geluk niet op. Ze trekt zo hard aan de riem dat Sjrd mijn rolstoel nog maar amper hoeft te duwen. Het is meer een kwestie van bijsturen, opdat ik niet zoals Johnny Hoogerland (de wielrenner, red.) in het prikkeldraad beland. Want één sportblessure is meer dan genoeg.

Het leek me wel weer eens tijd voor een nieuwe mijlpaal. Gezeten vanaf mijn vaste stekkie op de bank kijken we ultiem kneuterig naar De Schippers van de Kameleon. Glaasje prosecco erbij, wat te knabbelen. En Saar als vanouds tegen me aangeplakt. Helemaal prima.

We zitten dan wel niet in Frankrijk, hier thuis is het net zo fijn. We hebben nog steeds heel veel redenen om te proosten en doen dat dan ook naar hartenlust. En we beklinken één ding: als het kan zitten we volgend jaar om deze tijd wél in Frankrijk!

Het kostje van de slager. Om meerdere redenen een groot succes. Het staat binnen drie minuten dampend op tafel. Het smaakt meer dan voortreffelijk. Het brengt nauwelijks afwas met zich mee. Wat een uitkomst.

Ik weet niet hoe jouw tweede dinsdag verliep, maar die van mij kan de boeken in als briljant. Met opnieuw een kop vol vettig hoofdhaar maar de kappersdeur op slot, zag ik mezelf niet wéér voorover gebogen in het afwasteiltje hangen. Omdat dreadlocks kweken me ook een brug te ver is, zag ik maar een alternatief. Me wagen aan De Klim. Volgens de goeroe is het sowieso niet meer dan een trucje. Dus ja. Om het geheugen een beetje op te frissen bekeken we nog even wat filmpjes op YouTube. En toen was het zover...

Victorie victorie! Veni Vedi Vici! Het trucje met het hupje, waar de goeroe over repte, lukte nog niet helemaal. Maar mijn helende heupkom en ik zijn veilig bovengekomen. En dat telt. Hoe een mens dat 5,5 week niet onder haar eigen douche is kunnen gaan zich voelt, weet inmiddels de ganse wijk.

We genieten ons kapot vandaag. De Top2000 schalt in velerlei volumes door het huis, er is wijn, er zijn liflafjes, er wordt gepuzzeld, gegamed, gelezen, en heel veel gelachen. Die puzzel is trouwens wel nog een dingetje. Ik schafte het ding laatst aan bij de kringloop, voor €1,50. En ja ik weet, als je een puzzel bij de kringloop koopt, loop je het risico dat er een stukje mist. Maar met deze puzzel is wel iets heel merkwaardigs aan de hand. Of beter, met degene die hem naar de kringloop deed. Want er ontbreekt niet één stukje: de hele rand zit niet in doos! Wie doet nou zoiets? Wat voor zieke geest heb je dan?

Ach, geen geest zo ziek of hij mag een radioprogramma presenteren. Grapje mensen. Ik ben gewoon niet zo'n fan van Gerard Ekdom.

Iemand die ik louter van het interwebs 'ken' vergelijkt me in dit leuke kaartje met Superwoman, of Wonderwoman. Daar wil ze van af zijn. Dat is natuurlijk een mooie opsteker. Dankjewel Kliefje!

Goed. En toen was het tijd voor een stadje van middelbare grootte. Want we zijn op vakantie en dan hoort een uitje er natuurlijk bij. We doen alsof we nog nooit in Roermond zijn geweest. Al rollend en kletsend komen we langs een heel leuke boetiek. Hij heet The Sting, en de muziek schalt er nogal luid door de boxen. Maar ze blijken er een lift te hebben, dus we komen allebei aan onze trekken.

Om mijn oprukkende hypo te beteugelen, strijk ik even neer met een versnapering. Ik gooi meteen mijn hoef omhoog, want die begint onderhand toch wat dik te worden.

We besluiten deze heerlijke vakantiedag met een etentje bij ons favoriete restaurant Mr. Sammi. Tegen alle gewoonten in ga ik vandaag voor de - weliswaar - vegetarische burger en bestelt Sjrd de vangst van de dag. Door het weglaten van een voorgerecht houd ik nog precies genoeg plek over voor een toetje. Echt, als je ooit hier eet, kies dan voor de Oreo Cheesecake.

Aan dit soort voorbodes van de lente trek ik me altijd enorm op in de winter. De winter die pas een week oud is. Dat belooft nog wat.

"Zijn dat nou bloeiende rozen daarachter in de tuin?" vroeg ik Sjrd verbaasd. Ook met mijn bril op zag ik het niet helemaal scherp. Dus ik stuurde mijn razende reporter naar buiten voor verslaglegging. Ondanks de twee witte dagen van laatst heeft de natuur er maar haast mee.

Ik zit dan wel niet aan een intraveneuze kuur vanwege een longinfectie, toch vond ik dat ik gezien de krikkemikkige situatie best een cadeautje verdiend heb. Het is een supersonische warmteborstel geworden. Deze Diva belooft in een handomdraai volumineus haar. Ook voor de onhandige thuisknutselarettes.

Nog even over die puzzel. Deze hele That's Life puzzel is één grote metafoor voor het leven zelf. Dat van mij althans. Want natuurlijk ga ik ermee door, de stukjes bij elkaar zoeken en kijken hoever ik kom. Dat is mijn eer te na. Maar de randjes zoek ik niet meer op. Daar ben ik mee gestopt. Het was geen mensen hatende k*tl#l die deze puzzel puur om te zieken naar de kringloop bracht. Hij moest op mijn pad komen. Om me een les te leren.

Op vrijdag vult Sjrd zijn middag met het maken van de laatste facturen van dit jaar. Mam en ik trotseren in de tussentijd wind en regen voor een klein uitje naar Hema, Action en Kruidvat. En zo is de economische cirkel weer mooi rond. Inderdaad, er ligt een nieuwe puzzel voor mijn neus. Ik heb mijn lesje wel geleerd.

Al daaagen heb ik zin in oliebollen. Met krenten. Natuurlijk. Oliebollen zonder krenten smaken naar niks. Ik had tot zondag kunnen wachten. Maar we stonden pal naast een gebakkraam geparkeerd en het rook te lekker. Oliebollen voor het avondeten. Moet kunnen. En een nieuw feestrokje voor oudjaar. Misschien. Of toch gewoon mijn joggingbroek.

Vanmorgen, toen ik weer lekker onder de douche zat te poedelen, nam ik een besluit. Zij die de trap op en af kan om te douchen, kan ook in haar eigen bed slapen. Alzo geschiedde. Na 5,5 week van echtelijke segregatie slaap ik vannacht weer naast mijn eigen mens. YIEHAAA!

Rondstrompelen met het looprek en aanklooien met krukken schurkt vrij dicht tegen topsport aan. Zodoende heb ik mijn bijbehorend ontbijt weer van stal gehaald. Veel eiwitten voor de spieren. Minder koolhydraten voor de bloedsuiker. Dat ik op deze manier ook nog aan een deel van mijn dagelijkse portie fruit kom, is een mooie bonus.

Ik zou willen dat ik een time-laps video van deze ontluikende amaryllis had gemaakt. De opening in de knop zie je met het uur groter worden. Fascinerend.

Dag Sinter po-stoel daahaag daahaag. Ladies en gentlemen: the po-stoel has left the building. Nu ik 's nachts weer boven in mijn behaaglijke egelnestje slaap, is er geen enkele reden meer om dit gemak nog in huis te hebben. Het begin van de hulpmiddelenontmanteling is gemaakt. Ik kan niet wachten tot dat ontzettende bed volgende week opbokt.

Sara wordt intussen helemaal lijp van al het geknal waar ze al dagen mee om moet gaan. Ze wil niet meer wandelen, ze durft de tuin niet meer in. Ze is waar ik ben. Wat ik dan weer erg schattig vind, stiekem.

Maar voor de rest: kut vuurwerk.

Zie hier de man die niet buiten in de meterslange rij voor oliebollen hoefde te staan. Regeren is vooruitzien.

Oudjaarsdag is aan. We zijn onderweg naar vrienden, voor ons eerste oud en nieuw-lustrum. Ik zie het als mijn verantwoordelijkheid om meteen alvast zo'n bol te proeven. We kunnen het niet maken om aan te komen met een voedselvergiftiging in wording. Ze zijn goedgekeurd.

Haard aan, peperkoek erop en gaan. Gezellig!

De mindervalide dames zijn vandaag in de meerderheid. Ook wel eens leuk. Onze rolstoelen staan gezusterlijk in een slaapkamer geparkeerd.

We spelen het Padvinderspel, maar dan met gewone kaarten. Voor de zekerheid hebben we vast een fles champagne opengetrokken. Je moet zo'n oudjaarsdag niet te lichtzinnig opvatten.

Van de week bekeek ik de foto's van de wensballon van vorig jaar nog eens. Tot mijn grote vreugde zijn twee van mijn opgeschreven wensen uitgekomen. Orkambi voor iedereen en donorlongen voor Gwen. Het feit dat deze ballon de lucht helaas nooit zou halen, is vast geen voorbode voor het al dan niet vervullen van de verwoorde wensen.

Hartelijk 2018 en alles! Dat het maar een fantastisch jaar mag worden. Met veel gezondheid, plezier, geluk. En zo min mogelijk gedoe.

Sara is voor een vuurwerkverbod in het nieuwe jaar.

Geen nieuw jaar zonder knappe koppen. Groetjes!

Hej hej!

3 opmerkingen:

Elly zei

Puzzelen (dochter) en Top2000 is ook hier het beeld en geluid bij Kerst.
Die grote stappen : dat klinkt goed!

Anoniem zei

En nu zing ik dus de hele tijd al Dag Sinterpostoel..... Dank Dame...voor eem heel jaar een bulderende lach, een meelevende traan... en een hartelijk 2018 voor jouw en de jouwen
.en een knuffel voor Sara.

Marjan NH

Vnn zei

Had ik dat geweten..heb net zo'n Diva borstel verkocht op marktplaats. Werkte totaal niet voor mij. Hopelijk wel voor jou.