maandag 8 januari 2018

Plog 804 - Wij noemen het friet maar patat mag ook

Plog 804: wat deed ik van 01 januari tot en met 07 januari 2018?

Speciaal voor jou, lieve lezer van dit blog. Opdat al je plannen "samen mogen komen". Want wie houdt daar nou niet van?

"Ik heb écht het gevoel dat we deze keer behoorlijk in de prijzen gaan vallen," prevelde ik profetisch. "Geen miljoenen of zo, maar wel iets van een paar duizend euro." Vijf hele euro's. Op het lot van Sjrd. Och ja, de jackpot had ik natuurlijk al gewonnen.

In feite is die eerste januari maar een stom begin van een nieuw jaar. Ik vind het wel zo'n ontzettende, niksige schijtdag. Hoewel snotterig en moe zette Sjrd zich manmoedig aan de grote stofzuigronde. Het was nogal nodig. Terwijl hij ijverig met de Dyson rondging, stortte ik me op kunstspar. Ik heb er al die weken intens van genoten maar ineens was het klaar. Wég ermee en wel nu! Het aftuigen ging me al veel beter af dan het optuigen. Prachtig toch, hoe je overal symboliek in kunt zien. Dat het vrij letterlijk een schijtdag zou worden, wisten we ten tijde van dit vastgelegde beeld nog niet. Na Sjrds dutje zou hij het tjokvolle pedaalemmerzakje uit de keuken buiten in de grote container gooien. Onderweg zou hij zijn voet neerzetten op een hoopje lukraak neergevallen vuurwerk-angstkak van Sara. En daarmee vanaf de achterdeur tot aan de bank een ludiek spoor riekende hondenpoep stempelen.

Na al die overdadige vettigheid en liflafjes snak ik vanavond maar naar één ding: een goed bord pasta met verse groentjes. We mogen voor de tv eten, want Team Skate4AIR schaatst mee met het NK marathon. Ik was altijd al wel een schaatsliefhebber op tv, maar sinds mijn eigen avontuur aanschouw ik het met extra belangstelling. Ook voel ik trots, voor het eerst. Op de zwart met gele pakken. Ze schaatsen op het ijs van de Vechtsebanen in Utrecht. Daar waar ook mijn enige officiële Skate4AIR-moment ligt. Plots komen de tranen. Het besef dat ik niet mee kan doen aan Skate4AIR slaat me in het gezicht. Met een stoel. Alle voorgaande tranen plengde ik om de pijn in mijn lijf. Nu huil ik vanwege het uiteenspatten van mijn droom.

Een van de cadeautjes die ik tijdens mijn ziekbed kreeg toegestuurd was een puzzelboekje. Degene van wie ik het kreeg, zelf een begenadigd shorttrackster in ruste, grapte nog hoe geestig het zou zijn als er ook een puzzel instond over schaatsen. Zelfs 'uitgeschakeld' kon ik doorstrepen.

Opnieuw een lekker en gezond kostje voor de gasten van Camping De Heupkom. En geheel in lijn der campingregels op maar twee pitten bereid. De vuile vaat mikken we daarentegen gewoon in de vaatwasser. Glamping is het nieuwe camping.

Ja Saartje, geniet er nog maar even goed van. Dit is de laatste avond op ons bed. Morgen wordt de hele zwik opgehaald. Nu ik weer boven slaap, is de noodzaak van dit accessoire verdwenen. In navolging van de kerstboom: wég ermee. Subiet!

Onze olijke vakantievierders uit de Randstad zijn deze hele week nog in de regio. Vanmiddag is de tweeling uitverkoren om bezit te nemen van onze bank en Gameboys. Hun moeder en ik nemen intussen uitgebreid de laatste roddels door. We zijn er maar druk mee allemaal.

Om vijf uur staan de mannen van Medipoint voor de deur. Hun vrachtwagentje zit al behoorlijk vol, toch garanderen ze me nog plek te hebben voor een bed, een matras, een bedtafeltje, en een po-stoel. Het huis klinkt gewoon hol als alle spullen weg zijn.

Op donderdag is het weer tijd voor een check up op de traumapoli in Veldhoven. Voorafgaand laat ik mijn bekken nog maar eens fotograferen. Het meisje bij de radiologie herkent me van onze eerste ontmoeting op de spoedeisende hulp. Ze vindt het fijn te zien dat het nu zoveel beter met mee gaat. "Je hebt indruk op me gemaakt toen." Ik vraag me af of dat een goed of een slecht teken is. Ik ben in elk geval blij dat we dit keer hard gelachen hebben samen.

In de wachtruimte van de traumapoli staat een vrolijk moppie schaatsen op. Treffend. Stukje klantenbinding vermoed ik.

De orthopeed is tevreden. De fracturen in mijn acetabulum (haha, hoor mij!) ogen al wat kleiner en op sommige plekken is er bot aangegroeid. Vanaf nu mag ik mijn rechterbeen weer gaan belasten. DE jonge arts verzint een opbouw van 25% per twee weken. Met behulp van de fysio moet dat helemaal goed komen. Over zes weken nieuwe foto's en weer een tête-à-tête met de orthopeed. En hopelijk vanaf dan ook groen licht om zelf weer achter het stuur te kruipen. Deze gekooide vogel kan niet wachten om haar vleugels uit te slaan...

We besluiten deze donderdag feestelijk. Met een inmiddels traditioneel etentje bij de pannenkoekenbakker in Thorn. Alwaar ik in plaats van een pannenkoek een salade verorber en ook nog eens verrast word met een cadeau. Het kan niet op.

Zoals altijd ben ik met weinig voornemens het nieuwe jaar ingestapt. Behalve dat ik een goede plantenmoeder hoop te zijn in 2018. Te beginnen met deze dorstige dramaqueen.

Het is vrijdagavond. We zijn moe. Ik heb het grieperig koud. Niemand heeft zin om te koken. Dan is er maar een oplossing.

Het fijne aan een hond is dat je nooit alleen staat in wat je doet. Als jij het koud hebt, heeft de hond het ook koud. Samen onder twee dekentjes op de bank, elkaars kruikje zijn. Onvoorwaardelijke warmte.

Het verkoudheidsvirus waar Sjrd 2017 mee afsloot, waart ook in het nieuwe jaar nog rond hier in huis. Ik ging naar bed met verhoging en werd vanmorgen om half elf pas wakker. Oeink! Een frontale aanval met vitamine c in de vorm van een hele appelsien en een halve kaki de man lijkt me wel op zijn plaats.

En koffie. Godzijdank lust ik dat tegenwoordig. Want nu kom ik toch nog aan wat cafeïne. Zo'n halfzacht verkoudheidje is een van de zeldzame situaties waarin de cola light me niet smaakt.

Sjrd lijkt over de snotpiek heen (of mijn met liefde bereide fruitbom werkt écht snel bij hem!) en heeft deze zaterdagmiddag verklaard tot klusjesmiddag. Het is strontruimen, de kerstboom invouwen, een nieuwe zaadstaaf (Zaadstaaf?! Kon ik hier echt geen ander woord voor verzinnen? Neen.) voor de vogels ophangen is wat de klok slaat. Lekker bezig wel, geloof ik.

Heel Twitter repte gisteravond over nog maar een ding: #IkVertrek. Dan kan ik deze lamlendige zondag natuurlijk niet anders dan mij achter uitzending gemist nestelen. En beamen dat deze aflevering inderdaad weer een pareltje was. Scheet Hans en Scheet Karin, haar opgezette hond, hun imposante dvd-collectie, zijn hunkering naar gewoon brugwachter zijn, hun volledig aangeschafte inventaris tot het inrichten van een midgetgolf baan met allerlei thema's op Bonaire, het bouwpakketchalet. Alleen dat stuk grond nog. Oh ja, en geld. Ach, kijk zelf maar.

Eerst dacht ik nog dat het van de genuttigde soep kwam. Maar twee uur na consumptie kun je het daar niet meer echt op gooien, vrees ik. Hè verdomme. Nou dit weer. Ga weg!

Hej hej.