maandag 15 januari 2018

Plog 805 - Steeds meer mezelf

Plog 805: wat deed ik allemaal van 08 januari tot en met 14 januari 2018?

Over een half jaar weten we vast niet meer waar dit allemaal over ging. Voor nu roep ik tegen alles en iedereen met een hartslag kech.

Verder was het ontelbaar vaak niezen, veel snot, en een hoop tissues wat de klok sloeg vandaag. Ik ben mijn week wel eens beter begonnen. Ook slechter. Dus ik klaag niet.

Mijn verkoudheid lijkt vooralsnog een verkoudheid te blijven. Ik klink nasaal en hees maar voel me op zich goed. En ik word onderhand gék van verveling. Ik wil van alles doen maar kan natuurlijk nog niet zoveel zelfstandig. Autorijden, mijn ticket naar de vrijheid, laat nog even op zich wachten. Tot die tijd ben ik afhankelijk van anderen. Vanmiddag neemt mijn moedertje me gezellig mee op sleeptouw. We zijn voornemens het tuincentrum op zijn kop te zetten. Hé, en zie je dat? Voor het eerst in zeven weken heb ik weer een spijkerbroek aan! Eerlijk is eerlijk, dat is nog wat wennen.

We doen ook nog even een kluswinkel aan, voor 50 tinten geel. Ik heb wilde plannen voor de muren in de keuken.

Het voelde toch een beetje als vreemdgaan, al die ritjes naar Veldhoven en afspraakjes in het Máxima Medisch Centrum. Ik ben dan ook een soort van blij dat ik me vandaag weer gewoon in mijn eigen Universitair Medisch Centrumpje te Utrecht mag melden. Voor een date met mijn opperdokter, en het longfunctieapparaat.

Voordat ik ga blazen mag ik eerst nog even een enquête invullen. Is voor de landelijke CF-database die de NCFS beheert. Het aantal botbreuken zal exponentieel gestegen zijn het afgelopen jaar.

Inderdaad, hier staat appeltaart. Heb ik namelijk dik verdiend! Het blazen ging boven verwachting goed. Ik perste er andermaal een stabiele FEV1 van 45% uit. Ondanks zeven weken op mijn gehavende reet liggen, een succesvol bestreden longinfectie, en een verse verkoudheid. We waren allemaal reuze opgetogen. En konden niet anders dan concluderen dat het écht sterk spul is, die Orkambi. "Ja, en met 45% mag je ook meedoen aan wetenschappelijk onderzoek," benadrukte mijn longarts nog eens blij. "Huh, kan dat dan? Als je al aan de Orkambi zit?" vroeg ik verrast. Dat blijkt dus te kunnen! Zodra Orkambi 2.0 op de markt is, mag iedereen die dat wil overstappen op de grote broer van de eerste versie van Orkambi. De samenstelling van 2.0 is net even anders, waardoor de pil beter werkt en minder bijwerkingen veroorzaakt. De studie met drie bestanddelen - ik noem het voor het gemak even Orkambi 3.0 - wordt gedaan met Orkambi 2.0 plus een nieuw, derde stofje. En dáár zou ik dus aan mee kunnen doen. Interessant.

Omdat we ons voor de terugreis vol in het filefeest moeten storten, besluiten we van de nood een deugd te maken. Zoals we dat eigenlijk altijd doen. Er gaat weinig boven de vers gebakken pizza's van La Place De Lucht langs de A2.

Op donderdag vervoeg ik me vol vreugde op de plek die ik nooit gedacht had ooit nog eens zo hard te missen: mijn eigen fysiopraktijk. Nu ik zonder veel moeite de trap kan nemen, is revalideren op de plek waar dat het beste gaat nog maar een kleine stap.

"Kom maar meteen op de loopband staan!" stelt de goeroe enthousiast voor. Hoei, dat vind ik nog wel even een dingetje, in mijn hoofd. Maar het gaat prima. Ik houd het wel vijf minuten vol, op 2,5 km per uur. Hahaha! Daarna doen we allerlei oefeningen met het vertrouwde elastiek. Als kers op de taart stoei ik met de legpress. Met beide benen tegelijk druk ik zonder veel moeite 25 kg weg. En mijn linkerbeen kan alleen, met een aanzetduwtje van de goeroe, gewoon nog steeds 45 kg op en neer pompen. Zeer hoopgevend allemaal!

Hoewel een joggingbroek veel lekkerder zit dan een spijkerbroek, moet ik toch af en toe oefenen met  gewone kleren. Vind ik. Mijn sneakers verruil ik in diezelfde context dan ook voor nette schoenen. Ik ben blij verrast dat het überhaupt past. Mijn rechtervoet- en enkel zijn namelijk nog steeds wat dik van het vocht.

Moet je nou toch eens kijken... Mijn sponsorjack voor Skate4AIR is klaar! Met de rug vol betaalde plaatjes voel ik me echt wel een pro hoor. Hoewel ik zelf niet mee naar Oostenrijk ga, heb ik geregeld dat het daar toch gedragen wordt. En de week erna gaat het ook nog meer naar Zweden!

In plaats van schaatsen schrijf ik tegenwoordig voor Skate4AIR. Wel meer dan 50 kilometer zelfs. Ik vind het fantastisch om verhalen te halen. De afgelopen dagen nam ik een aantal korte interviews af en zette die om tot - al zeg ik het zelf - leuke artikeltjes en een column. Veel meer dan een sporter schuilt er een schrijver in me. Dat ik daar 38 jaar en gebroken heupkom voor nodig had zeg, om tot dat punt te komen.

We luiden het weekend in met een borrel bij de buren. Welverdiend en heel gezellig!

Hahaha, Kamagurka! En WTF. Waar is Pier Ebbinge?! Heeft Kees een coup gepleegd?

Als je aanstoot neemt aan het in beeld brengen van hoe ik mijn teennagels knip, dan moet je maar even je ogen dichtdoen. Of omlaag scrollen. Maar ik vond het meer dan gerechtvaardigd om dit heuglijke moment voor altijd vast te leggen. Ik knip namelijk ZELF de nagels van mijn RECHTER voet. Weet je hoe knap?! Ik had er natuurlijk een pedicure voor kunnen bellen. Maar ik ben het meer dan zat om voor elke scheet een hulplijn in te schakelen. 'Kanne zelluf!' Er zat voor meer dan acht weken aan gegroeide, verhoornde huid. Ik denk dat ik voor zes kilo heb weggeknipt. Dat is nog eens lichtvoetig door het leven gaan.

Ik plak er meteen nog een mijlpaal aan vast. Terwijl Sjrd bij de kapper zit, maak ik mijn eerste zelfstandige rondje door het centrum van Maasbracht. Ik kruk vanaf de Hubo door Lidl naar de Hema, naar de Bruna, naar de Kruidvat, naar de kapper. Snuffel wat tussen de rekken, incasseer onze enorme geldprijs van de oudejaarsloten, laad mijn handtas vol met handcrème en koffiebonen. Ik begin me steeds meer mezelf te voelen.

Alweer pizza? Ja joh. Pizza is leven.

Ook thuis kan ik elke dag aan de slag met oefeningen. Dit elastiek en ik hebben al zoveel lol met elkaar. Ik moet zeggen dat mijn rechter bovenbeen al niet meer zo papperig aanvoelt als een paar weken geleden. "Use it or lose it," is het credo van mijn goeroe.

Geen betere zondagmiddagbesteding dan samen wat door de stad schuimen, de pinpas laten roken, en tot slot ergens neerstrijken voor een drankje. En later nog een hapje. Met nog meer drankjes. Ach en zie ons toch eens lekker het ANWB-stel zitten zijn, met onze matching sweaters (spreek uit: swieters).

Stuur haar naar de stad en ze loopt. Krukkend en wel. Je sportvrouw is terug! Het lijkt me de hoogste tijd om de Fitbit weer van stal te halen.

Hej hej.

1 opmerking:

Geert (uit Assen) zei

Mooi Irène, goed om te elzen weer. Ik word altijd weer blij van je verhaaltjes.....