donderdag 18 januari 2018

Plog 809 - Met mijn ass to the grass

Plog 809: wat deed ik allemaal op donderdag 18 januari 2018?

Zo. Hartelijk donderdag. De aangekondigde storm des doods kan beginnen. Ik zit er klaar voor. Het zal mij benieuwen hoeveel tuinmeubilair er door de lucht voorbij gaat komen.

Vooralsnog lijken alle omliggende dakpannen keurig op hun plek te blijven liggen. Ik denk dat ik mijn tijd nuttiger kan besteden dan door de luie stormjager uit te hangen. Want heel misschien sloeg ik gisteravond nogal dommig mijn avondsprays over. En snak ik daarom naar de broodnodige luchtverwijding.

Met geopende longen is ook het hoofd meteen een stuk helderder. Dat was best wel nodig, want er zat nog een af te ronden column te duwen. Maar volgens mij heb ik alle losse eindjes netjes aan elkaar weten te knopen. De printer was zo enthousiast over zijn nieuwe inkt, dat hij er prompt twee afdrukken uitspuugde.

Terug naar boven. Voor het serieuze boenwerk.

Koolhydraattechnisch gaat er iets niet helemaal goed vandaag. Ik snák ernaar. Zou het die gekke storm zijn? Het enige dat helpt, is er aan toegeven. En bijbolussen. Het is immers ook weer niet zo dat ik spartaans moet leven van mezelf. Dat pompje verdwijnt heus wel weer een keer. Net als mijn krukken. Ik voorzie zelfs een causaal verband.

Heb jij ook zo'n hatelijke hekel aan je haren föhnen? Maar achteraf altijd spijt als je het niet doet, wegens onhandelbaar pluis.

Voor iemand met een perm om door een ringetje te halen, mag ik best wat blijer kijken, eigenlijk. Voor iemand van 38 en met een bovengemiddeld iq heb ik een vrij kinderachtige trui aan.

De voorraad Skaty's is aardig opgedroogd. Van de 48 pinguïns die ik bestelde, heb ik er nog maar één over. Vanmiddag kom ik er eindelijk aan toe om een exemplaar aan mijn overbuuv te geven. Eigenlijk zou ik dat acht weken geleden al gedaan hebben, maar toen lag ik in het ziekenhuis.

Ik moet nog een beetje wennen aan het tijdstip, om half vijf aantreden bij de fysio voelt niet vertrouwd. Maar voor de rest voelt het heel erg lekker! Vanaf vandaag mag ik mijn rechterkant met 50% belasten. In de praktijk betekent dat binnenshuis met één kruk lopen, buitenshuis nog met twee. Zonder krukken mag ik mijn gewicht over beide benen verdelen. Fijn!

"Zo, dus dan kun je nu ook weer gaan beginnen met squatten!" straalde mijn goeroe. Even keek ik hem paniekerig aan. HOE DAN?! Gelukkig hoef ik nog niet in de weer met stangen en gewichten in mijn nek. Voorlopig mag ik met mijn 'ass to the grass' terwijl ik me vasthoud. Hé, maar ik heb weer gesquat. 3 x 10. En volstrekt pijnloos. *boks*

Na het sporten revalideren bij de fysio wandelde ik naar het huis van mijn ouders. Het is maar een klein stukje en het was lekker om mijn toch wel gevoelige bovenbenen even los te lopen. Thuis fluks aan de kook en nu honger als een paard. Kom maar door met je pasta!

Rondscharrelen met nog maar één kruk betekent, dat ik voor het transport van glazen en borden niet meer afhankelijk ben van mijn rolstoel. Na een ererondje door de woonkamer rijden we hem samen opgetogen naar de stalling. Mijn Quickie is beslist een fijne kar, toch hoop ik er de komende jaren geen gebruik meer van te hoeven maken. 

Braaf Irène. Heel braaf.

Hej hej.

Geen opmerkingen: