zaterdag 3 februari 2018

Plog 825 - Het lijf is er gewoon nog niet klaar voor

Plog 825: wat deed ik allemaal op zaterdag 03 februari 2018?

Voor Sara hier is het helemaal niet zo'n goed begin van de dag. Ze is tot op het bot geïrriteerd over een of andere buurtkat, die aan de andere kant van de heg op een klaaglijk toontje zit te miauwen. We hebben hem samen verjaagd, maar ze is er niks gerust op dat het mormel wegblijft.

En dan zit er ook nog ineens een Minion op onze voordeur?! In wat voor buurt leven wij?

Heel lang kan ik er allemaal niet bij stilstaan. Ik heb een date met mijn mascararoller. We gaan de hort op straks en dan kan ik er maar beter enigszins opgekalefaterd uitzien. Die joggingbroeklook blijft maar lekker thuis.

Ik laat zelfs mijn sneakers in de badkamer staan. Alhoewel ik betwijfel of dit alles wel zo'n goed idee is. Mijn buik is namelijk een beetje in opstand. Als dat maar goed gaat...

Is het een Mondriaan? Nee, het is de overkapping van het Total tankstation.

Nog even langs de slijter en Sara afleveren bij mijn ouders en dan kunnen we echt op weg.

Zie je? We zijn koud onderweg en nu al staat de broek open. En af en toe een raampje. Vanwege de vieze luchtjes die ik uitstoot. Had ik nou toch maar een joggingbroek aangetrokken. Of in elk geval meegenomen.

Echte vriendschap laat zich vangen in twee dingen: de perfecte cappuccino voor je neus en een geleende joggingbroek om het lijf. Daar zou Douwe Egberts eens een reclame over moeten maken.

We hebben elkaar al zo lang niet meer gesproken, dat er een serieuze agenda is opgesteld. Een van de te behandelen punten is natuurlijk mijn kapotte binnenkantje. In plaats van de vakantiekiekjes bekijken we mijn CT-beelden op groot scherm.

De WVTTK* - ons lievelingsonderdeel - doen we waar hij thuishoort. Aan tafel. Met een goei suupke.

Tot ieders vreugde, maar met uitzondering van Sjrds loopneus, is de familie uitgebreid met de komst van een extra kat. Die graag een vorkje meeprikt, als het zo uitkomt.

Een soesjestaart. Na de bubbels en de babbels een goede afsluiter.

Met de man met het kookschort om en een meter plezierbier in zijn handen, is iets bijzonders aan de hand. Vanavond, op de kop af 14 jaar geleden, werd hij rond deze tijd gebeld door zijn longarts. Dat er donorlongen voor hem waren. Met de actuele discussie over het al dan niet wijzigen van de donorwetgeving in het achterhoofd, wil ik er domweg niet aan denken hoe alles was gelopen als zijn donorlongen niet op tijd waren gekomen... Veertien jaar in bonustijd. En hopelijk nog lang niet op de helft.

Hej hej.

*Wat Verder Ter Tafel Komt

Geen opmerkingen: